ေတြးခ်င္ရာေတြး ေရးခ်င္ရာေရး

ဟိုတေလာက ကုလား-ဗမာ အေရးအခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အင္တာနက္မွာ အေတာ္ကိုျပန္႔ႏွံ႔သြားခဲ့တဲ႔ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြကို သတိေပးတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ဘေလာ့(ခ္) ေတြကို ဖတ္ၿပီး ကၽြန္မစိတ္ကူးထဲမွာလည္း  ေျပာခ်င္တာေလးေတြေပၚလာတာနဲ႔ ဒီစာေလးေရးျဖစ္သြားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြကို ႏိုင္ငံျခားသား၊ ဘာသာျခားနဲ႔ ထိမ္းျမားျခင္းမျပဳဖို႔၊ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ စသည္ျဖင့္ သတိေပး ဆံုးမထားတာေတြကို အားလံုးလည္း သတိထားမိၾက ဖတ္ျဖစ္မိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ အမွန္လည္း ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ တိုးတက္ဖို႔ အတြက္ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ၊ ယဥ္ေက်းမွဳနဲ႔ သမိုင္းေၾကာင္းစတာေတြက အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑တစ္ခုအျဖစ္ တည္ရွိေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံသားတိုင္းမွာ တာ၀န္ရွိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးထုတစ္ခုတည္းမွာ တာ၀န္ရွိျခင္းမဟုတ္ပါ။ မိန္းမေတြဘဲ ႏိုင္ငံျခားသားကို ယူ။ လူမ်ိဳးျခားကို လက္ထက္ေနၾကလို႔လား။ ရွင္တို႔ ေယာက်္ားေတြမွာေရာ အဲဒီလိုေတြရွိၾကတာဘဲ မဟုတ္ဘူးလား။လို႔ေတာင္ ေရးေနၾကတဲ့သူေတြ၊ ဘေလာ့(ခ္) တင္ၾကတဲ့လူေတြကို ေမးလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ တကယ္တမ္းေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ အမ်ိဳးသမီးေတြဆိုတာ ပန္းေတြနဲ႔အတူတူဘဲေလ။ ပန္းဆိုတာ ပန္းခူးသူလက္ထဲကိုဘဲ ေရာက္ၾကရတာေလ။ ျငင္းဆန္ပိုင္ခြင့္ကေတာ့ အျပည္႔အ၀ရွိေပမယ့္ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ဆိုတာ အင္မတန္မွ နည္းလွပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔  အမ်ိဳးသမီးေတြထက္ ပုိၿပီးေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ေတြရွိေနတဲ့ အမ်ိဳးသားေတြမွာက အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ တာ၀န္ပိုလို႔ေတာင္မွ ရွိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း စာေရးတဲ့သူေတြက ေယာက်္ားေတြဘဲ မ်ားေနေရာ့ေၾကာင့္လားမသိ။ အမ်ိဳးသားမ်ားကို ရည္ညႊန္းေရးသားေသာ စာတစ္ေၾကာင္းမွ်ပင္ ေပၚေပါက္လာျခင္းမရွိေသာေၾကာင့္ ကၽြန္မမွာ အမ်ိဳးသမီးထုဖက္မွေန၍ မခံမရပ္ႏိုင္၊ မေက်မနပ္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ရေလ၏။ ကဲဒီေတာ့ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေျပာမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ အမ်ိဳးသမီးေတြမွာဘဲ တာ၀န္ရွိတယ္ဆိုၿပီးေအာ္မေနၾကနဲ႔ စာေရးဆရာတို႔ေရ။ အမ်ိဳးသားထုအတြက္လည္း စာေလးဘာေလးေရးၾကပါဦး လို႔သာျပန္ေျပာလိုက္ခ်င္ပါေတာ့သည္။

မည္သူ႔ကိုမွ်ရည္ရြယ္ေရးသားျခင္းမဟုတ္ပါ။ အမွားပါခဲ့ေသာ္ လူငယ္အေတြး ေရးခ်င္ရာေရးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေမတၱာေရွ႕ထား သည္းခံခြင့္လႊတ္ၾကပါရန္။

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

အသံမဲ့သီခ်င္း

ေရးသားသူ — ကုိဘေဆြ
 

ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ထဲသုိ႔ သူ ေရာက္ရွိလာပံုက ေလေျပညွင္းဆန္ဆန္ ညင္သာလွသည္။ သူ၏ ရိုးသားတည္ၿငိမ္မ်ား ေအာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္က ဆည္းလည္းေလးတစ္လံုးလို သာယာခ်ဳိလြင္ေနခဲ့သည္။ ထိုညက အိပ္မက္မ်ားထဲတြင္ သူသည္ ပန္းတစ္ပြင့္၏ ခ်ဳိျမေသာ ၀တ္ရည္စက္မ်ားျဖစ္ခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။

ေနာက္ေန႔တြင္ ေတြ႔ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္ လိပ္ျပာေတာင္ပံမ်ား ေတာင္ပံမဲ့ေနရွာရဲ႕။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမွဳပ္ႏွံထားေသာ ႏွလံုးသားၿမဳိ႕ေဟာင္းတစ္ခုကို သူက တစ္စခ်င္း ညင္သာစြာ တူးေဖာ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ႏွလံုးသားရုပ္ႂကြင္း တစ္ခုဆီမွ အသက္ရွင္က်န္ေနေသးေသာ သီခ်င္းေတြက သူ႔အတြက္ သုေတသနလုပ္ငန္း တစ္ခုလို စိတ္၀င္စားစရာေတြ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ကၽြန္ေတာ့္ ရွင္သန္မႈမ်ားတြင္ ဂီတႏွင့္ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ေန႔ရက္မ်ားထဲ၌ အဆက္မျပတ္ အသက္၀င္ လႈပ္ရွားလွ်က္။ ဤသို႔ျဖင့္ သူ ယူေဆာင္လာခဲ့ေသာ သီခ်င္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကို အိပ္မက္ေတြထဲအထိ ေခၚေဆာင္သြားပါေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦး၏ ခံစားခ်က္မ်ားအၾကားတြင္ နံရံတစ္ခ်ဳိ႕က ကာဆီးထားခဲ့ပါသည္။ သူက ခပ္ေပါ့ေပါ့ပါးပါး Rap သီခ်င္းမ်ားကို ႏွစ္သက္ေသာ္လည္း၊ ကၽြန္ေတာ္ကမူ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး Pop သီခ်င္းကေလးမ်ားကိုသာ ႏွစ္သက္ေနမိခဲ့သည္။ သူ႔အိမ္ေရွ႕တြင္ အမ်ားတကာ လာဆိုေနက်ျဖစ္ေသာ သူ႔အတြက္ နားၿငီးစရာ အေကာင္းဆံုးသီခ်င္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အခ်ဳိၿမိန္ဆံုးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ရွည္လွ်ားခဲ့ရေသာ ညတာမ်ားသည္ ကမာၻတစ္ျခမ္းစီ ျခားလွ်က္ရွိေနေသာ္လည္း နီးကပ္စြာ လည္ပတ္ေနခဲ႔ၿမဲ။

မွတ္မွတ္ရရ၊ ထိုေန႔က မိုးမရြာပဲ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး အံု႔မႈိုင္းလွ်က္ ရွိေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူ ယူေဆာင္ခဲ့ေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကမူ တိုက္ဆိုင္စြာပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးအား အလွပဆံုး ဖမ္းစားထားခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦး ေပ်ာ္၀င္ခဲ့ေသာ ထိုသီခ်င္းကိုလည္း ကိုယ္စီ ခံစားခ်က္အေရာင္မ်ား ကြဲေနမည္ဟုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ထင္မထားမိခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ထိုသီခ်င္း၏ စာသားမ်ားတြင္ ေပ်ာ္၀င္ခဲ့သလို၊ သူကလည္း ထိုသီခ်င္းကို သီဆိုသူ၏ သာယာပိုင္ႏိုင္ေသာ သီခ်င္းသံေပၚတြင္ ေပ်ာ္၀င္ေနခဲ့ပါသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးသား ထိုသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေပၚတြင္ လွပစြာ ျငင္းခံုရင္း အေရာင္ကြဲလြဲေနခဲ့ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေတးေရးဆရာ၏ လွပေသာ စကားလံုးမ်ားကို တရႈိက္မက္မက္ ေမာ့ေသာက္ေနမိသလို၊ သူကလည္း သီခ်င္းသီဆိုသူ၏ ၿငိမ့္ေညာင္းပိုင္ႏိုင္လွေသာ ေတးသံတြင္ ခ်ဳိၿမိန္ေနခဲ့သည္။ ေတးေရးဆရာႏွင့္ အဆိုေတာ္တို႔၏ အေရးပါပံုကို ၿငင္းခံုရင္း ညတာေတြ ရွည္လွ်ားခဲ့ရသည္။ မနက္လင္းေသာအခါ ထိုသီခ်င္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးကို ဆုပ္ကိုင္ေျခမြႏိုင္ေသာ အသံျဖင့္ သီဆိုထားေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ ထိုသီခ်င္းသံတြင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္သည္ အခိုးအေငြ႔လို လြင့္ပ်ံ႕ေနခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ အရွဳံးေပးလိုက္သည္။ သီခ်င္း သီဆိုသူ၏ ခံစားမႈသည္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အား ေျပာင္းလဲေစႏိုင္ေၾကာင္း နားလည္သြားမိခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ထိုသီခ်င္းကို သူ သီဆိုခဲ့သည္ဟု ယံုၾကည္ေသာ္လည္း၊ သူကမူ ခါးသီးစြာ ျငင္းဆန္ေနခဲ့ပါသည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ၊ ကၽြန္ေတာ့္ယံုၾကည္မႈေအာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ သူ႔ကို ခ်စ္မိခဲ့ေၾကာင္း ျငင္းဆန္၍ မရႏိုင္ေတာ့ေပ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀၏ အရာရာအားလံုးကို ထိုသီခ်င္းသံက အဆံုးတိုင္ လႊမ္းမိုး ေနရာယူထားခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

မွတ္မွတ္ရရ၊ ထိုေန႔က အျပင္တြင္ မိုးမ်ား သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေနခဲ့သည္။ သူက သူသီဆိုထားေသာ သီခ်င္း မဟုတ္ေၾကာင္း ျငင္းဆန္ရင္းက ထိုသီခ်င္းအား ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ျပန္လည္ေတာင္းယူခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္ သူႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် မရွိေစခ်င္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ နားလည္လိုက္မိသည္။ သို႔မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္၏ စြဲလမ္းစိတ္ကို သူ တားျမစ္လိုက္ျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္စြာျဖင့္ ထိုသီခ်င္းသံႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် အရာရာအားလံုးကို ထိုညက ဖ်က္ဆီးေျခမြပစ္ခဲ့ပါသည္။ ထိုညက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ထိုသီခ်င္းတစ္ပုဒ္တြင္ တူညီစြာ ေၾကကြဲခဲ့ၾကရသည္။ မနက္လင္းေသာအခါ ညက သူ ေနမေကာင္းခဲ့ဘူးဟု သိခဲ့ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေသာအခါ သူက ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ထိုသီခ်င္းအား ျပန္လည္ပို႔ေပးမည့္အေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့ပါသည္။ ညက ညိဳေမွာင္ေသာ မိုးသားမ်ားျဖင့္ သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းခဲ့ေသာ ေကာင္းကင္သည္ ယခုအခါေတာ့ ၾကည္လင္သန္႔စင္လို႔ ေနျပန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲတြင္ ယံုၾကည္ခ်က္တို႔ ကင္းမဲ့ေနခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ တံတိုင္းမ်ားက စည္းျခားကာရံထားခဲ့သည္။ ထိုတံတိုင္းမ်ားအား ထိုးေဖာက္ေက်ာ္လႊားႏိုင္ရန္ သူ႔တြင္ ခြန္အား မရွိခဲ့သလို၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူအား မေခၚရက္ႏိုင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ ထိုသီခ်င္းတစ္ပုဒ္သည္ မည္သို႔မွ် မၿငိမ့္ေညာင္းႏိုင္ေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနမွန္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးသား သိနားလည္ခဲ့ပါသည္။ ၿပီးဆံုးသြားေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အား ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ မခံစားခ်င္ေတာ့ပါ။

ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ထပ္မေတြ႔ေတာ့ပါ။ ထို႔အတြက္ သူ နားလည္ေပးႏိုင္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ မည္သည့္အခါမွ ျပန္လွည့္မလာႏိုင္ေတာ့သည့္ အလြမ္းမီးရထားတစ္စင္းသည္ သူ၏ ဘာတာရံုကေလးဆီမွ ေ၀းကြာျခင္းလမ္းဆံုအထိ တိတ္တဆိတ္ ခုတ္ေမာင္းသြားခဲ့ပါသည္။ ထိုမီးရထားေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းသာ တိတ္ဆိတ္စြာ လိုက္ပါလာခဲ့ပါသည္။ ထိုေန႔မွစ၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႔ေရွ႕မွ တိတ္တဆိတ္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ့မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စြဲလမ္းခဲ့ေသာ သီခ်င္းသည္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ ထပ္မံေရာက္ရွိမလာခဲ့ပါ။

ယခုအခါ အရာရာသည္ ၿပီးဆံုးခဲ့ပါၿပီ။ ေနသားက်သြားေသာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ အနည္ထိုင္တည္ၿငိမ္လာႏိုင္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ စြဲလမ္းခဲ့ေသာ ထိုသီခ်င္းသည္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ထံသုိ႔ ေရာက္ရွိလာႏိုင္ပါသည္။ သို႔မဟုတ္ ေရာက္ရွိလာႏိုင္လိမ့္မည္လည္း မဟုတ္ပါ။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ ကၽြန္ေတာ္အေနျဖင့္ ထိုသီခ်င္းအား ဖြင့္ၾကည့္ျ့ဖစ္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။

သို႔ေသာ္ အရာရာကို ေမ့ေပ်ာက္ထားႏိုင္စြမ္း ရွိေသာ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္မူ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ား ရွိသည့္အခါ… ၊ သူအား သတိရမိသည့္အခါ… ၊ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုသီခ်င္းအား ဖြင့္ၾကည့္ျဖစ္လွ်င္ ဖြင့္ၾကည့္ျ့ဖစ္ပါလိမ့္မည္။

သုိ႔ေသာ္… အသံမဲ့စြာ… … … ။

ကိုဘေဆြ

ေအာက္တိုဘာ ၂၈ ရက္၊ မနက္ ၃နာရီ ၅၅မီးနစ္

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

ၾကားတယ္ မဟုတ္လား… အသံေတြ ဗလံေတြ…

ေရးသားသူ — ေပၚဦး

စိမ့္ၿပီးေအးေနေသာ ေဆာင္းရာသီေၾကာင့္ ညမွာ ပိုၿပီး တသီးတသန္႔ ဆန္ေနသလုိဘဲဟု ခံစားမိရင္း အေ၀းဆီသို႔ လွမ္းၾကည့္ေနမိသည္။ ျမင္ကြင္းေရွ႕မွ သစ္ပင္တို႔မွာ ၿငိမ္သက္လွ်က္။ ေတာင္ကုန္း၏ ခပ္ေျပေျပအဆင္းတြင္ရွိေသာ လမ္းမီးတိုင္တို႔မွ အျဖဴေရာင္၊ အ၀ါေရာင္ အလင္းေတြက ခပ္ေစြေစြ။ နီနီ စိမ္းစိမ္း ကားမီးေရာင္တုိ႔ကေတာ့ ဟိုဟိုဒီဒီ ေရြ႕လ်ားသြားလာေနၾကသည္။ မီးတိုင္ေတြက ဘယ္ႏွတိုင္၊ ကားေတြကျဖင့္ ဘယ္ႏွစင္း၊ ဘယ္လို ပံုသ႑ာန္ေတြရွိၾကသည္ ဆိုတာေတာ့ မသဲကြဲေသာ္လည္း ေခ်ာင္းေရစီးသံလို တေ၀ါေ၀ါႏွင့္ မျမင္ရေသာ ညပိုးေကာင္တို႔၏ တစီစီ တ၀ီ၀ီအသံမ်ားက အာ႐ုံကို လာေရာက္႐ိုက္ခတ္ေနမွန္း ခံစားသိေနသည္။ မ်က္စိကို ပိတ္လိုက္သျဖင့္ အလင္းေရာင္ျမင္ကြင္းတုိ႔ ေပ်ာက္သြားၾကေသာ္လည္း မျမင္ရေသာအသံတို႔မွာ တုိးသြားလုိက္ က်ယ္သြားလုိက္ႏွင့္ ပိုလို႔ပင္ ျပတ္သားလာသလိုလို..။ သာယာဖြယ္အသံေတြဟု မခံစားမိသလို စိတ္ညစ္ညဴးစရာဟူ၍လည္း အလြယ္တကူ သတ္မွတ္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္သည့္ ေန႔တဓူ၀ ၾကံဳေန ၾကားေနရေသာ အသံမ်ား…။

အသံေတြ… အသံေတြ၊ ဟိုအသံ ဒီအသံ… ဟုိလိုလို ဒီလိုလိုအသံေတြ…။ အသံေတြဗလံေတြ ၾကားေနခဲ့ၾကတာ နားနဲ႔ေရာ ဆန္႔ၾကေသးရဲ့လား။ က်ေနာ္တို႔ဘ၀မွာ ၾကံဳခဲ့ၾက၊ ၾကားခဲ့ရတဲ့အျပင္… ထပ္ၿပီးၾကံဳၾက၊ ၾကားရဦးမယ့္ အသံေတြ.. ဗလံေတြ။ ခ်စ္စရာ အသံ၊ ေၾကာက္လန္႔ေအာ္ဟစ္သံ၊ ငိုသံ၊ ရယ္သံ၊ လြမ္းေမာဖြယ္အသံ၊ ေအာ္ဟစ္သံ၊ က႐ုဏာသံ၊ ၿငီးျငဴသံ၊ ေဒါသသံ၊ မသဲမကြဲအသံ၊ စူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္ဟစ္သံ၊ အခ်က္ေပးသံ၊ ေလွာင္ေျပာင္သံ၊ အားေပးသံ၊ … ၊ … သံ … သံ …၊ ေတာ္ပါၿပီ။ ရွိသမွ် အသံေတြကိုသာ လိုက္ၿပီး အမည္တပ္ေနရရင္ေတာ့ ဆံုးမွာကို မဟုတ္ေတာ့ပါ။ တကယ္ဆိုရင္ ေလာကမွာရွိေနတဲ့ လူ၊ တိရစၧာန္ႏွင့္ ပစၥည္းေတြက ထုတ္လႊတ္ေသာ အသံမ်ားသာ ရွိလိမ့္မည္ဟု ေယဘူယ် ေျပာႏိုင္မည္ထင္ပါသည္။ ရွင္ေတာ္ဗုဒၶ ကေတာ့ ေလာကတြင္ “စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အသံ” ႏွင့္ “ဥတုေၾကာင့္ျဖစ္ရေသာ အသံ” ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးသာရွိေၾကာင္း ရွင္းလင္း ျပတ္သားစြာ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

ဒီေနရာမွာ အသံ တစံုတရာေလးမ်ား မၾကားလိုက္နဲ႔ ၀ိုင္းၿပီးေျပာလိုက္ၾက၊ ၾသဘာေပးလိုက္ၾကနဲ႔ ပြက္ပြက္ညံေနေလ့ ရွိတတ္တဲ့ က်ေနာ္တို႔ရပ္၀န္းက ခံစားခ်က္ အကဲဆတ္လြန္းသူေတြ၊ ထင္တာျမင္တာေလးမ်ား လုပ္ေနေျပာေနရရင္ ဟဒယေလးမ်ား ေလဟပ္ၿပီး လြတ္လပ္မႈဆိုတာကို အကန္႔အသတ္မဲ့ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ခ်င္ေနၾကသူ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေတြ အေၾကာင္းကို ၾကားေန၊ ေတြ႔ေနရတာေၾကာင့္ စိတ္ထဲမ႐ိုးမရြ ျဖစ္လာတဲ့ အေၾကာင္းကို အရပ္ေလ အရပ္အေတြးေလးနဲ႔ နည္းနည္းေလာက္ ၀င္ေျပာခ်င္တဲ့ ခ်ဥ္ျခင္း ျဖစ္လာပါတယ္။ စနစ္ဆိုး ညာဥ္ဆိုးေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးလြန္းခဲ့ေတာ့ အက်င့္ဆိုးေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား က်ေနာ္တို႔ ေသြးသားေတြထဲမွာ လည္ပတ္စီးဆင္းေနမယ္ဆိုတာ ရိပ္စာၿပီး ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ တစ္ေတြဟာ ခံစားခ်က္ႀကီးလြန္းသူေတြလား ဒါမွမဟုတ္ လိုတာထက္ ပိုေနတာမ်ားလား… ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္လည္း တခုခုမ်ား လြဲေနသလားလို႔ပါ။

“ဒီဘက္က၀င္ ဟိုဘက္က ထြက္လိုက္ေပါ့ကြာ”
“မၾကားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလုိက္ေပါ့”
“မၾကားခ်င္ရင္ နားပိတ္ထားေလ….”

အဲလို ေငၚေငၚတူးတူး ႏူတ္လွန္သံမ်ိဳး၊ ဒါမွမဟုတ္ အၾကံေပးသလုိလုိ အသံေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔နားေတြက ယဥ္ေနေလာက္ပါၿပီ။ ဒါဆို သူတို႔ေျပာသလုိ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္၊ နားေတြ ပိတ္ထားလိုက္႐ုံနဲ႔ မၾကားရ ျဖစ္ေအာင္လည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး ဆိုတာ သိၾကၿပီးတဲ့ အတုိင္းပါဘဲ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔တေတြ မျမင္ရေသာ အသံမ်ားတြင္ မမွန္းဆႏိုင္ေသာ ခြန္အားမ်ားရွိသည္ ဆိုျခင္းကိုေတာ့ အားလံုး ျငင္းၾကလိမ့္မည္ဟု မထင္မိပါ။ ကိစၥရပ္ေတြ၊ အေၾကာင္းတရား ျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႔ အသစ္အသစ္ေသာ အေျခအေန အရပ္ရပ္တို႔ေၾကာင့္ အမ်ိဳးစံုေသာ အသံေတြ ထြက္လာၾကသလို က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း အသံကို ဆာေလာင္ တပ္မက္ၾကပါတယ္။ ေျပာမယ္၊ ၾကားမယ္၊ ၿပီးေတာ့ တုံ႔ျပန္မယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္ စက္၀ိုင္းေလးထဲမွာဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ပါ၀င္ရင္း အဲဒီေနာက္ကို ေက်ာ္ၾကည့္တတ္ဖို႔နဲ႔ နည္းနည္းေလးေလာက္ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ သည္းညည္းခံ ေစာင့္ၾကည့္ေပးဖို႔ကို ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကသလုိပါဘဲ။

ေနထုိင္ရာ ေဒသ၊ က်င္လည္ရာ ၀န္းက်င္မွာ အသံေတြက မ်ားလာ၊ လုိတာထက္ ပိုလာ လွ်ံလာတဲ့အခါ အသံေတြဟာ ပံုမွန္ အသံအျဖစ္မွ အသံဗလံေတြ (ဆူညံသံမ်ား) အျဖစ္ ေျပာင္းလဲကုန္ပါေတာ့တယ္။ ဒီဘက္ေခတ္မွာ သဘာ၀က ထုတ္လႊတ္ေသာ အသံမ်ားကို အထိုက္အေလ်ာက္ ထိန္းခ်ဳပ္လာႏိုင္ၾကေပမဲ့ လူတို႔ကိုယ္တုိင္က ထုတ္လႊတ္ ဖန္တီးေသာ အသံမ်ားကိုေတာ့ ျဖစ္သင့္သေလာက္၊ ရွိသင့္သေလာက္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြေရာ ရွိၾကပါသလား၊ ေက်နပ္ေလာက္စရာ အားထုတ္မႈမ်ား မျမင္မိသည့္အျပင္… ပို၍ပင္တိုးလာ၊ မ်ားလာေနသည္ဟု ထင္ေနမိပါတယ္။

တခါက ညီအကိုလို ခင္မင္ရင္းႏွီးေနေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာရင္း “တို႔ရန္ကုန္မွာေတာ့ကြာ ၀ါတြင္းဘဲျဖစ္ျဖစ္ သီတင္းက်ြတ္ဘဲ ေရာက္ေရာက္ အခ်ိန္တုိင္းနီးပါးေလာက္ကို လမ္းထိပ္တိုင္း ရပ္ကြက္တုိင္းက ကက္ဆက္သံ၊ ေလာ္စပီကာသံ၊ အလွဴခံသံ တညံညံနဲ႔ ဆူညံေနတဲ့အျပင္ မီးေလးမ်ား လာၿပီလား မဆိုလိုက္နဲ႔ ဖြင့္လိုက္ၾက၊ ဆိုလိုက္ၾကတဲ့ ကာရာအိုေကဆိုတာ ပြက္ပြက္ကို ညံေနေတာ့တာပါဘဲ…” ဟု ညည္းေျပာ ေျပာမိရာ... “ဟာ အဲဒါေတာ့ ေျပာလို႔မျဖစ္ဘူး ထင္တယ္ဗ်ာ… က်ဳပ္တို႔ရြာမွာဆို အဲဒီလို ဓာတ္ဆက္သံေလး ၾကားေနရတာကုိက အရသာတစ္မ်ိဳးဗ်။ ေန႔ဖြင့္မလား၊ ညဖြင့္မလား စပီကာနဲ႔လာလာ ေအာ္လံနဲ႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္ နားၿငီးတယ္လို႔ တစ္ေယာက္မွ ေျပာသံမၾကားဘူးသလို က်ဳပ္တို႔ ကိုယ္တုိင္လည္္း သြားရင္းလာရင္း လုပ္ရင္းကိုင္ရင္းနဲ႔ ပါးစပ္ထဲ ေပၚလာတဲ့သီခ်င္းကို စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္း ေအာ္ဟစ္ၿပီး ဆိုပစ္လိုက္ရမွ ေနသာထိိုင္သာရွိတာကိုးဗ်…” တဲ့ေလ။ က်ေနာ့္အျမင္တြင္ ရပ္ဓေလ့ရြာဓေလ့ အလွဴအတမ္း၊ သာေရးနာေရး ပြဲမ်ားအတြက္ ရံဖန္ရံခါ သူေျပာသလို ဖြင့္ၾကသည္ကိုေတာ့ ေျပာစရာမလိုေသာ္လည္း ဟုိဘက္အိမ္ ဒီဘက္အိမ္မွ အားမနာ၊ လူမမာ မက်န္းမာသူမ်ား ရွိမရွိကုိလည္း ဂ႐ုမစိုက္၊ ကေလးေတြ ေက်ာင္းစာေမးပြဲ ရွိသည္ကိုပင္ ထည့္တြက္ေလ့ မရွိဘဲ ဟုိဘက္လမ္း ဒီဘက္လမ္း အၿပိဳင္ စိတ္ထင္တိုင္းၾကဲကာ သူႏိုင္ငါႏိုင္ သီခ်င္းေတြ အၿပိဳင္ဖြင့္ျခင္းႏွင့္ ေအာ္ဟစ္ အလွဴခံေနၾကေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ား ေရခ်ိန္အေတာ္ျမင့္ေနၿပီး အျမင္မေတာ္လို႔ ေျပာမိသူမ်ားကိုပင္ သာသနာဖ်က္မည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသဖြယ္ တံု႔ျပန္ေနၾကေသာ ၿမိဳ႔ျပလူေနမႈဘ၀မွ အဆင္ျခင္မဲ့ တလဲြဆံပင္ေကာင္း အျပဳအမူမ်ားကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ႐ုိးရာဓေလ့ႏွင့္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ထံုးတမ္းစဥ္လာမ်ားကုိ အျပစ္ျမင္ျခင္း၊ အျပစ္တင္ျခင္း မဟုတ္ပါ။ ေန႔လာလာ၊ ညျဖစ္ျဖစ္ ဖြင့္ခ်င္သေလာက္ဖြင္႔ ဟစ္ခ်င္သေလာက္ ဟစ္ရေအာင္လည္း ကမၻာႀကီးတြင္ သူေျပာသလုိ ရြာမ်ားသာ ရွိေနသည္ မဟုတ္ပါ။

ခ်စ္ရသူမ်ား၏ ၾကည္ႏူးဖြယ္အေျပာႏွင့္ ဆြတ္ပ်ံ႕လြမ္းေမာဖြယ္အသံ၊ ရင္ကို ၿငိမ္းေအးေစေသာ… စိတ္မြန္းက်ပ္မႈကို ေျပေလ်ာ့ေစေသာ က႐ုဏာသံ၊ အားေပးသံမ်ား ရွိသလို၊ ၾကားေနရင္းနဲ႔ ထၿပီးေအာ္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္လာေစေသာ၊ နားေထာင္ေနရင္းက ေဒါသေတြအလိပ္လိုက္ ထြက္လာေစေသာ၊ ၾကံဳေန ၾကားေနရင္းနဲ႔ဘဲ အားမလုိအားမရေတြျဖစ္၊ ခံျပင္းစိတ္ေတြေပၚလာ ခံျပင္းလာရာက ထၿပီးေပါက္ကြဲကုန္တဲ့အထိ ေနာက္ဆက္တြဲ တသီတတန္းမ်ားကို ဖန္ဆင္း ျဖစ္တည္ေစေသာ အသံတို႔၏ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ စြမ္းအားမ်ား။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သာမန္ပုထုဇဥ္ လူသားတို႔၏ စိတ္ႏွလံုးကုိ အလႈပ္ခတ္ေစႏိုင္ဆံုး ေနရာမွာ ႐ုပ္အဆင္းၿပီးလွ်င္ အသံက ဒုတိယ ေနရာလိုက္သည္ဟု တရားေတာ္တြင္ မွတ္သားဖူးပါသည္။ လူေယာက္်ား၊ မိန္းမ တို႔၏ ႏွလံုးဟဒယကို လႈပ္ရမ္းေစႏိုင္ေသာ မျမင္ႏိုင္ေသာ အသံတုိ႔၏ မမွန္းဆႏိုင္ေသာ စြမ္းအားမ်ား။

စြမ္းအားဆိုမွေတာ့ သံုးတတ္မွ စြမ္းတဲ့ အားေတြျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါလား၊ ကိုယ္က မသံုးတတ္ရင္ သံုးတတ္သူေတြက ကိုယ္ဘာမွ မသိလိုက္ခ်ိန္မွာဘဲ ကိုယ့္ကို အသံုးခ်သြားႏိုင္တဲ့ တစ္ပါးသူရဲ႕ စြမ္းအားေတြ ျဖစ္သြားမွာပါ။ ကိုယ့္အေပၚ ဖ်က္တဲ့ အဖ်က္စြမ္းအားေတြ ျဖစ္မသြားရေလေအာင္၊ မလိုလားအပ္တဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ စိတ္ညစ္ညဴးစရာေတြနဲ႔ ဆိုးက်ိဳးမ်ား မေပၚေပါတ္ေစဖို႔ ထိန္းခ်ဳပ္မႈဆိုတာ လိုအပ္လာတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲအေနနဲ႔ လူသားတို႔ အေျခခံ လြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္ လိုအပ္လာေသာ ထိန္းခ်ဳပ္မႈတို႔ၾကားမွာ ညီညြတ္စြာ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္း ႏိုင္ေစေရး အတြက္ တရားမွ်တမႈက အခရာ က်လာပါေတာ့တယ္။

ဒီေနရာမွာ ျပႆနာတစ္ခု ထပ္ၿပီး ေပၚလာျပန္ပါတယ္။ တရားမွ်တမႈ၊ မွားယြင္းမႈႏွင့္ ေကာင္းသည္၊ မွန္သည္ ဆိုျခင္းမ်ားကို လူတို႔၏ ခံယူထားေသာ အစဥ္အလာ ဓေလ့ထံုးတမ္း၊ က်င့္သံုးလွ်က္ရွိေသာ ဘာသာေရးစံႏႈန္း၊ တည္ဆဲ ယဥ္ေက်းမႈတို႔အျပင္ က်င္လည္ျဖတ္သန္းရာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္၊ အေတြ႔အႀကံဳ ခံယူခ်က္မ်ားျဖင့္ ေပါင္းစပ္ခ်ိန္ထိုး တိုင္းတာ ဆံုးျဖတ္ တတ္ၾကရာ ကြာဟခ်က္မ်ား အျပင္ မတူညီမႈမ်ားလည္း ေပၚေပါက္ လာပါေတာ့တယ္။ လူပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးခ်င္းလုိက္၍ အႀကိဳက္ ကြဲႏိုင္ေသာ္လည္း အမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ ေယဘုယ် စံႏႈန္းမ်ားတြင္ တဘက္ဘက္တြင္ ထိခိုက္နစ္နာမႈမ်ား မျဖစ္ေပၚေစေရး အတြက္ ထိန္းညွိရန္ လိုအပ္လာသည့္ တရားမွ်တမႈ ဆိုသည္မွာ “ဥပေဒႏွင့္အညီ အမွားကို အျပစ္ေပး၍ အမွန္ကို ေစာင့္ေရွာက္အပ္ေသာ ေလာကစံႏွဳန္း ”ဟု အႏွစ္ခ်ဳပ္ ဆိုႏိုင္ေၾကာင္း နားလည္ထားပါတယ္။ တပါးသူကို မထိခိုက္ေစေသာ လြတ္လပ္မႈအျပင္ သူ႔ေနရာမွာ ငါ ဆိုေသာ ခ်င့္တြက္ ေထာက္ထားမႈ မ်ားကသာ နားလည္မႈ၏ အေျခခ၊ံ မွ်တမႈအတြက္ အနီးစပ္ဆံုး ေျခလွမ္းမ်ား ျဖစ္တယ္လို႔ က်ေနာ္ ျမင္မိပါတယ္။ ရွိသာရွိၿပီး သက္၀င္ျခင္းမရွိေသာ ဥပေဒမ်ား၊ ေခတ္မမီေတာ့ေသာ၊ လက္ေတြ႔ဘ၀ႏွင့္ ကင္းကြာလြန္းေသာ၊ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ အစပ္အဟပ္ ေ၀းလြန္းေသာ ဥပေဒသက္သက္မ်ား အျပင္၊ မသိလိုက္ မသိဘာသာေသာ္၎၊ အမွတ္တမဲ့ေသာ္၎၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိျဖင့္ေသာ္၎ ဥပေဒ၏ မူလရည္ရြယ္ရင္းႏွင့္ ကြဲလြဲကာ တလြဲအသံုးခ်ေနမႈမ်ားေၾကာင့္ အသံညစ္ညမ္းမႈမ်ား တိုးပြားလာေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အသံမ်ားေဖာင္းပြ ညစ္ညမ္းလာမႈႏွင့္အတူ လူထုႏွင့္ အသံေတြအၾကား အခရာက်လာေသာ ထိန္းညွိမႈႏွင့္ ပက္သက္၍ သူတို႔ (အသံထုတ္လႊတ္သူမ်ား) ဘယ္လို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနၾကသလဲ၊ ေဖာ္ေနေလ့ရိွသလဲ ဆိုတာေတြကေတာ့ ၾကားေနၾကရသူမ်ား အေနျဖင့္ ဆင္ျခင္ေကာင္းေသာ အေၾကာင္းတစ္ရပ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ တိုက္႐ုိက္အသံ၊ တဆင့္အသံ၊ ျပန္လာတဲ့အသံ၊ တိုက္ဆိုင္မႈမွ ျဖစ္ေသာအသံ၊ ေကာလာဟလ အသံ…. စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။

“ဟာ ဘာလဲ.. ၾကားတဲ့အေပၚ တုံ႔ျပန္တာဘဲကြာ၊ ဘာမ်ားထူးလို႔တုန္း။ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင့္ ေဖာ္ထုတ္စည္း႐ုံးပိုင္ခြင့္ ဆိုတာေတြက လူမွန္လွ်င္ ရထုိက္ ပိုင္ထုိက္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ဆိုတာ တရား၀င္ အသိအမွတ္ျပဳၿပီးသားကိုမ်ား… လာ လာခ်ည္ေသး..” ဒီလိုေစာဒကမ်ိဳး တက္ၾကမယ္ဆိုရင္ လည္းရပါတယ္။

ဒီအတြက္လည္း… အသံဘာေၾကာင့္ျဖစ္ ဆိုတာ သိၾကၿပီးျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆက္ၿပီး ဘယ္လို အသံေတြလဲ (အမ်ိဳးအစားခြဲျခင္း) ဆိုတာနဲ႔ ဘယ္လိုဦးတည္ခ်က္ (ရည္ရြယ္ခ်က္သ႐ုပ္ခြဲျခင္း) ဆိုတာကိုေတာ့ (အသံ ေပၚေပါက္ရာအရပ္ႏွင့္ လူပုဂၢိဳလ္အေနအထား အေသးစိတ္တို႔ကုိ ခဏထားၿပီး) က်ေနာ္တုိ႔ အေနျဖင့္ အနည္းဆံုး ဆင္ျခင္သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ၾကည့္ေလ… တယ္လီဖုန္းသံ၊ ေၾကာ္ျငာသံ၊ ေဟာေျပာသံ၊ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္၊ ေရဒီယို၊ တီဗြီ ႐ုပ္ရွင္တို႔ႏွင့္ အသံလႊင့္႒ာနတို႔မွ ထုတ္လႊတ္ေသာအသံမ်ား…။

ဆက္သြယ္ရန္၊ ျဖန္႔ျဖဴးရန္၊ စည္း႐ုံးရန္၊ အသိေပးရန္၊ အၾကံဉာဏ္ေပးသံ၊ ေျမွာတ္ပင့္သံ၊ ၀ါဒျဖန္႔ရန္၊ အကဲစမ္းရန္၊ ေလ့လာသံုးသပ္ရန္၊ ၿခိမ္းေျခာက္ရန္၊ သိမ္းသြင္းရန္ႏွင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားျဖင့္၎၊ တစ္ခုထက္ပိုေသာ ေပါင္းစပ္ ရည္ရြယ္ခ်က္ မ်ားျဖင့္၎၊ ပံုမွန္မဟုတ္ေသာ အေျခအေနမ်ားျဖင့္ အေရာင္စံု အသြင္ကြဲ၊ သံတူေၾကာင္းကြဲ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္တို႔ႏွင့္ အသံေတြ ဗလံေတြ၊ အရင္က ၾကားခဲ့ ၾကံဳခဲ့ဖူးသလို အခုလည္းၾကံဳေန၊ ၾကားေနရတဲ့၊ ေနာင္လည္း ဆက္ရန္ေပါင္းမ်ားစြာ က်န္ေနေသးေသာ အသံေတြ ဗလံေတြ။ တကယ္ဗ်ာ… ၾကည့္စမ္းပါဦး… အခုတေလာ အသံေတြလား ဗလံေတြလား ဟိုေနရာ ဒီေနရာမွာ ဟိုကိစၥ၊ ဒီကိစၥေတြေၾကာင့္ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို အသံေတြေရာ ဗလံေတြေရာ တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး၊ က်ယ္က်ယ္တစ္ဖံု အမ်ိဳးကို စံုတကာေစ့လုိ႔…။

ၾကားတယ္မဟုတ္လား… အဲဒီအသံေတြေလ… ၿပီးေတာ့
အခု က်ေနာ္ေျပာတဲ့အသံ…၊
ဘယ္ေလာက္ၾကားလဲ ဘယ္လိုၾကားလဲ
အသံလား..
အသံဗလံလား။
အဲဒါေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ စဥ္းစားဗ်ာ။

***
႐ုတ္တရက္ စူးရွေသာ ကားဟြန္းသံက အေတြးမ်ားကို ရပ္တန္႔သြားေစသလို မွိတ္ထားေသာ မ်က္ေစ့မွာလည္း ပြင့္သြားကာ အသံလာရာဆီသို႔ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို လွမ္းၾကည့္ၿပီး ျဖစ္ေနသည္။ အရွိန္ျဖင့္ ေမာင္းႏွင္သြားေသာ ကားတစ္စီးကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ညဥ့္နက္ေနၿပီ ျဖစ္၍ လမ္းေပၚတြင္ ခုနေလာက္ ကားမီးေရာင္စံုတို႔ကို မေတြ႔ရေတာ့။ ျဖာက်ေနဆဲ လမ္းမီးေရာင္ တို႔ေအာက္တြင္ ေက်ာေျပာင္ေျပာင္ လမ္းမႀကီးက လဲေလ်ာင္း ၿငိမ္သက္ေနဆဲ။ အားလံုးၿငိမ္ေန၊ အိပ္စက္ေနၾကၿပီ။ အသံမ်ား ဘယ္အခ်ိန္ အိပ္သည္ကိုေတာ့ က်ေနာ္ မေျပာတက္ပါ။ က်ေနာ္တို႔ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ အသံမ်ား ဆက္၍ ၾကားေနရဦးမည္ဟု က်ေနာ္ ယုံၾကည္ေနမိပါေတာ့သည္။ ။

စာေရးသူ ေပၚဦးမွာ ကိုရီးယားတြင္ ေခတၱေနထိုင္လ်က္ ရွိသည့္ စာေပ၀ါသနာရွင္တဦး ျဖစ္ပါသည္။

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

ညီလင္းသစ္ ေျပာတဲ့ The Lady

ညီလင္းသစ္

မေန႔ညက အဲဒီ႐ုပ္႐ွင္ သြားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္၊ လူမ်ား,မမ်ား မသိႏိုင္တာနဲ႔ ႐ုပ္႐ွင္မစမီ နာရီဝက္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ကတည္းက ႀကိဳေရာက္ေန ျဖစ္တယ္၊ လက္မွတ္ဝယ္ဖို႔ တန္းစီရင္း ခံုေနရာ ဘယ္ေလာက္ က်န္ေသးသလဲ ျပတဲ့ ေမာ္နီတာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္ကို က်န္ေနေသးတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ဒါနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ျဖစ္သြားတယ္..၊ ျပမယ့္ ခန္းမထဲကို ဝင္လို႔ရၿပီ ဆိုတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ဝင္ထိုင္ေနလိုက္ၿပီး နည္းနည္းစီ ဝင္လာေနတဲ့ လူေတြကို ေငးၾကည့္ေန မိတယ္၊ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဒီလိုဇတ္ကားမ်ိဳးကို လာၾကည့္သူေတြဟာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳး ေတြမ်ား ျဖစ္ႏိုင္မလဲလို႔ အရမ္း သိခ်င္ေနမိတယ္၊ ျမန္မာျပည္ကို ေရာက္ဖူးသူေတြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မၾကာခင္မွာ သြားမယ့္သူေတြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္ဝင္စားလို႔ ဒုကၡႏြံထဲက မတက္ႏိုင္ေသးတဲ့ ႏိုင္ငံေလးနဲ႔ အဲဒီအထဲက အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ပိုၿပီး သိခ်င္သူေတြ မ်ားလား၊ ဒါမွမဟုတ္ Luc Besson ဘာပဲ႐ိုက္႐ိုက္ ၾကည့္လိုက္မယ္ ဆိုသူေတြလား...၊

က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ေတြးေနမိတာကို ေဘးက မအိမ္သူကို ေျပာေတာ့ အင္မတန္ လက္ေတြ႔က်တဲ့ အႀကံဥာဏ္ကို ေပးတယ္၊ 'သိခ်င္ရင္ လိုက္ေမးၾကည့္ ပါလား' တဲ့..၊ ဝင္လာသူေတြ ကေတာ့ က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို သက္လတ္ပိုင္းနဲ႔ သက္ႀကီးပိုင္းေတြ မ်ားတယ္၊ ျမန္မာ တစ္ေယာက္တေလမ်ား ကံေကာင္းစြာနဲ႔ ပါလာမလားလို႔ တစ္ေယာက္မွ အလြတ္မေပးဘဲ ထိုင္ၾကည့္ေနေသးတယ္၊ အာ႐ွသူလို႔ ယူဆရတဲ့ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရတာက လြဲရင္ က်န္တဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြက အေနာက္တိုင္းသား ေတြခ်ည္းပါပဲ၊ ဒီလို ႐ုပ္႐ွင္မ်ိဳးကို ၾကည့္ၿပီး ျပန္အထြက္မွာ တျခားျမန္မာ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အျမင္ကို ၾကားခ်င္၊ သိခ်င္မိတယ္၊ အဲဒီလိုနဲ႔ ခန္းမထဲမွာ မီးေတြ ေမွာင္သြားခဲ့တယ္....၊
ဗိုလ္ခ်ဳပ္က သူ႔သမီးေလးကို အစဥ္အလာ ႀကီးခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့သမိုင္းကို ေျပာျပေနတဲ့ အခန္းနဲ႔ ဇတ္လမ္း စ,ပါတယ္၊ အဲဒီ အခန္းမွာ ပုဂံရဲ႕ အ႐ုဏ္ တက္ ျမင္ကြင္းေတြကို ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား ညႇပ္ၿပီး ျပသြားတယ္၊ ပုဂံဟာ ျမင္ကြင္းက်ယ္ ပိတ္ကားေပၚမွာ ၾကည့္ရတာ ပိုၿပီး က်က္သေရ ႐ွိေနသလိုပဲ၊ အဲဒီေနာက္ေတာ့ အတြင္းဝန္႐ံုး လုပ္ႀကံ သတ္ျဖတ္မႈ၊ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေဒၚခင္ၾကည္ ေနမေကာင္းလို႔ ျမန္မာျပည္ ျပန္လာရတဲ့ အေမစု အခန္းေတြကို ျပပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ၈၈ အေရးေတာ္ပံု၊ NLD ဖြဲ႔စည္းမႈ၊ ေ႐ႊတိဂံု ညီလာခံ.. စတာေတြ ဆက္လာပါတယ္၊ ဒီအခန္းေတြကို ျပတဲ့အခါ အမ်ားသိတဲ့ အတိုင္း ယိုးဒယားနယ္စပ္မွာ တူႏိုင္သေလာက္ အတူဆံုး ဆက္တင္လုပ္ၿပီး ႐ိုက္ထားတဲ့ အခန္းေတြနဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က တကယ့္ေနရာေတြကို ေရာေမႊၿပီး ျပသြားတယ္၊ ဒီဇတ္ကား ႐ိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ ဘာမွ မစေသးခင္ ဒါ႐ိုက္တာ Luc Besson နဲ႔ အေဖာ္ ၂ ေယာက္က ျမန္မာျပည္ကို လာၿပီး ႐ွဳခင္း၊ ျမင္ကြင္းေတြကို ကင္မရာ အေသးေလးနဲ႔ ၁၇ နာရီစာ ႐ိုက္သြားခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္၊ အခု အဲဒီ႐ွဳခင္းေတြကို ဒီလို ေနရာေတြမွာ ျပန္သံုးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ အေမစုရဲ႕ အမွတ္ ၅၄ အိမ္ကိုေတာ့ ယိုးဒယား နယ္စပ္မွာ တပံုစံတည္း ျပန္ေဆာက္ၿပီး ႐ိုက္ပါတယ္၊

ဇတ္လမ္းက အေမစုအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ မီ႐ွဲလ္ယိုး (Michelle Yeoh) နယ္ေတြကို စည္း႐ံုးေရး ခရီးထြက္တာ၊ ေနာက္ေတာ့ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ ထိန္းသိမ္းခံရတာေတြ ဆက္ျပတယ္၊ မီ႐ွဲလ္ယိုးက ဇတ္ဝင္ခန္းေတြမွာ ျမန္မာစကားကို သြက္သြက္လက္လက္ ေျပာႏိုင္ေအာင္ က်င့္ထားတာ ေတြ႔ရေပမယ့္ ေလသံကေတာ့ အေတာ္ေလး ဝဲတယ္၊ ဒီေနရာမွာ သူ႔အသံနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူ ႏိုင္မယ့္ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကို စကားေျပာခိုင္းၿပီး ေနာက္ခံအသံ ထပ္မယ္ဆိုရင္ ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ေျပာတာကိုပဲ ပိုသေဘာက်တယ္၊ ဒါဟာ သူ႔ရဲ႕ အားထုတ္မႈ မဟုတ္လား၊ အစ တစ္ေၾကာင္း၊ ႏွစ္ေၾကာင္းေလာက္မွာ နားထဲ တမ်ိဳးျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့လည္း အသားက် သြားပါတယ္၊ ျမန္မာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ ဇတ္ဝင္ခန္းေတြကိုလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပီျပင္ေအာင္ ႀကိဳးစားထားတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက မ်က္ႏွာၾကည့္လိုက္ တာနဲ႔ ထိုင္းလူမ်ိဳးမွန္း သိသာသလို တခ်ိဳ႕ကလည္း ျမန္မာစကား ေျပာတဲ့ေလသံ အရမ္း ဝဲလြန္းတာ သတိထား မိတယ္၊ စစ္ဗိုလ္၊ စစ္သားနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ ျပရင္ အမ်ားအားျဖင့္ ရက္စက္၊ ၾကမ္းတမ္းမႈ၊ ေကာက္က်စ္မႈကို ျပႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ဒီအတိုင္း ဟုတ္လိုက္ေလဗ်ာ-လို႔ ဆိုရမယ့္ အခန္းေတြ ႐ွိသလို ဇတ္နာေအာင္ သာသာထိုးထိုးေလး လုပ္ထားတာေတြလည္း ပါတယ္လို႔ ေျပာရမွာ ပါပဲ၊ ဒါဟာ ခံစားမႈကို ဦးစားေပးတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ မဟုတ္လား...၊

ဇတ္လမ္းရဲ႕ အေရးပါတဲ့ အခန္းတစ္ခု ျဖစ္သလို က်ေနာ္လည္း အႀကိဳက္ဆံုး ဇတ္ဝင္ခန္းကေတာ့ အေမစုကို ႏိုဘယ္လ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးတဲ့အခန္းပါပဲ၊ ေအာ္စလိုၿမိဳ႕က ဆုေပးပြဲ ခန္းမ၊ အခမ္းအနား အျပင္အဆင္မွ စၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုး ဆုလက္ခံ ယူတဲ့ မိုက္ကယ္လ္အဲရစ္စ္၊ အလက္ဇန္းဒါးနဲ႔ ကင္မ္တို႔ ရပ္ေနတဲ့ ပံုစံ အေနအထား အေသးစိတ္ကအစ ဂ႐ုစိုက္ထားတာ သတိထား မိတယ္၊ တဖက္ကလည္း ရန္ကုန္က အိမ္ႀကီးထဲမွာ အေမစု တျဖစ္လဲ မီ႐ွဲလ္ယိုးက ေရဒီယို အေဟာင္းႀကီး တစ္လံုးကို နားေထာင္ေနတယ္၊ သူ႔ကိုယ္စား မိသားစုကို ဆုလက္ခံယူဖို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္ ခ်ိန္မွာပဲ မီးျပတ္သြားတယ္၊ သူနဲ႔အတူ ေရဒီယို နားေထာင္ေနတဲ့ အေဖာ္ အမ်ိဳးသမီးက ေရဒီယိုအေသးေလး ေျပးယူတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္ အခမ္းအနားကို လြတ္သြားမွာစိုးလို႔ အေမစုက စိတ္လႈပ္႐ွား ေနတယ္၊ ေရဒီယို ေရာက္လာေတာ့ အထဲမွာ ဓါတ္ခဲ မ႐ွိျပန္ဘူး၊ အဲဒါနဲ႔ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးထဲက ဓါတ္ခဲေတာင့္ေတြထုတ္၊ ေရဒီယိုထဲ အျမန္ထည့္ၿပီး ဖြင့္နားေထာင္ လိုက္ေတာ့ သားႀကီး အလက္ဇန္းဒါးက ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာေနခဲ့ၿပီ၊ အေမစုကေတာ့ သားရဲ႕အသံကို မ်က္ဝန္းေတြ တလက္လက္နဲ႔ နားေထာင္ ေနတယ္၊ ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာအၿပီးမွာ ဂုဏ္ျပဳေအာ္ခက္စထရာက ေတးသြားတစ္ပိုဒ္ကို တီးမႈတ္လိုက္တယ္၊ က်ေနာ္ အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ Pachelbel Canon တူရိယာသက္သက္ ေတးသြား..၊ စႏၵရားနဲ႔ ခ်ယ္လိုကို အားျပဳထားတဲ့ ေတးသြား...၊ အဲဒါကို ေရဒီယိုကေန ၾကားရတဲ့အခါ အေမစုက တဖက္ကေန စႏၵရားကို အသာအယာ လိုက္တီးပါတယ္..၊ မိသားစုနဲ႔ ေဝးၿပီး တစ္ဦးတည္း ပိတ္ေလွာင္ခံထားရတဲ့ အိမ္ႀကီးထဲမွာ စိတ္ဓါတ္မာေက်ာ ပါတယ္ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ညအေမွာင္ထဲ စႏၵရားခလုတ္ေတြကို အသာအယာ တို႔ထိလို႔...၊ အဲဒီျမင္ကြင္းကို အလင္းအေမွာင္ ႏိုင္ႏိုင္၊ ေနာက္ခံဂီတ အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ပံ့ပိုးလိုက္တဲ့အခါ အမ်ိဳးစံုတဲ့ ခံစားမႈေတြက ရင္ဘတ္ထဲမွာ ျပည့္က်ပ္ လာေတာ့တယ္၊

က်ေနာ္ ျပန္ေျပာခ်င္တဲ့ ေနာက္တစ္ခန္းကေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ သိပ္မေနရေတာ့မယ့္ အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ မိုက္ကယ္လ္အဲရစ္စ္ဆီက စာကို ဖတ္အၿပီးမွာ ၿဗိတိသွ် သံ႐ံုးကတဆင့္ အေမစုက ဖုန္းဆက္တဲ့ အခန္းပါ၊ အသံလိႈင္းေတြ သိပ္မၾကည္တဲ့ ဖုန္းကို မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲၿပီး ေျပာတဲ့အခန္း...၊ 'က်မ ျပန္လာဖို႔မ်ား လိုေနမလားဟင္' ဆိုတဲ့ စကားေလးကို ေျပာခ်လိုက္တဲ့ မီ႐ွဲလ္ယိုးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ အရိပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ျဖတ္ေျပးသြားတယ္၊ မိသားစု၊ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ခင္ပြန္း၊ ေနာက္ဆံုးၾကားျခင္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ့္ အသံ၊ အခ်ဳပ္အေႏွာင္၊ ေသာက၊ ျပည္သူလူထု၊ ဒုကၡဆင္းရဲ... အဲဒါေတြ အကုန္လံုးကို အဲဒီ စကၠန္႔ပိုင္းေလးမွာ မီ႐ွဲလ္ယိုးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္၊ ရင္နင့္ရတဲ့ အခန္းပါပဲ၊ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ႐ံုထဲမွာ က်ေနာ့္ေဘးက မအိမ္သူလိုပဲ တိတ္တဆိတ္ ႐ွိဳက္သံေတြ ၾကားေနရတယ္..၊

သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ အျဖစ္ မိုက္ကယ္လ္အဲရစ္စ္၊ အလက္ဇန္းဒါး၊ ကင္မ္ တို႔ရဲ႕ ႐ုပ္သြင္၊ အမူအရာေတြ အေတာ္ေလး တူေပမယ့္ အေမစုရဲ႕ ကာ႐ိုက္တာကို ခံစားယူရတာေတာ့ လြယ္မယ့္အလုပ္လို႔ က်ေနာ္ မထင္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အရပ္အေမာင္း၊ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္ျခင္း ဆင္သလို ႐ွိတဲ့ အာ႐ွ သူ မင္းသမီး မီ႐ွဲလ္ယိုးက အေတာ္ေလးေကာင္းေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္သြား ႏိုင္တာ ေတြ႔ရပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ တခ်ိဳ႕အခန္းေတြမွာ အေမစုရဲ႕ အၾကည့္ကို 'ဖမ္း' ႏိုင္တာ သတိထား မိတယ္၊ ဇတ္လမ္းထဲမွာ မ်က္ရည္ဝဲတာ..၊ မ်က္ရည္က်တာေတြ ပါ,ပါတယ္၊ အေမစုေကာ.. အျပင္မွာ ဒီလိုမ်ိဳး ႐ွိဖူးလား? က႐ုဏာတရား ႀကီးမားလွတဲ့ အဲဒီမ်က္ဝန္းေတြ ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ရစ္ဝဲေနတာ ျမင္ေတြ႔ဖူးသူ မ႐ွိသေလာက္ နည္းပါးလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီတိုင္းျပည္ကို ခ်စ္လြန္းတဲ့ ဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီး ဟာလည္း သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ မိသားစု အတြက္ ငိုေႂကြးရခ်ိန္ေတြ ႐ွိလိမ့္မွာ အေသအခ်ာပါ၊ အနည္းဆံုး ရင္ထဲက နက္႐ွိဳင္းတဲ့ တစ္ေနရာမွာ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုကေတာ့ ခံစားမႈကို ႏႈိးဆြရမယ့္ ႐ုပ္႐ွင္ျဖစ္လို႔ ဒီလိုမ်ိဳး သာသာထိုးထိုး ႐ွိႏိုင္တာ သဘာဝပါပဲ၊

ဒီ႐ုပ္႐ွင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပင္သစ္ဒါ႐ိုက္တာ Luc Besson ကို အင္တာဗ်ဴးေတြမွာ ေမးၾကတယ္၊ 'ခင္ဗ်ားရဲ႕ ႐ုပ္႐ွင္ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သာ ၾကည့္ခြင့္ရရင္ ဘာေျပာမယ္လို႔ ထင္သလဲ'..တဲ့၊ သူက ေျဖတယ္၊ 'ျဖစ္ႏိုင္တာ ႏွစ္ခုပါပဲ၊ ေဒၚစုက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာၿပီး ျဖစ္ရေလ Luc ရယ္..၊ မင္းမို႔ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ကူးယဥ္ေတြ စဥ္းစားတတ္ ပေလတယ္-လို႔ ေျပာရင္ေျပာ..၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔မိသားစုရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ေအာက္ေမ့ သတိရစိတ္နဲ႔ တိတ္ဆိတ္ခ်င္လည္း တိတ္ဆိတ္ ေနလိမ့္မယ္' တဲ့၊ တကယ္တမ္းမွာလည္း Luc Besson က ကံေကာင္းစြာနဲ႔ အေမစုကို လာေတြ႔ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီမွာ သူက ေမးလိုက္တယ္၊ 'အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ ေဒၚစု ဒီဇတ္ကားကို ၾကည့္ခ်င္သလား' ဆိုေတာ့ အေမစုက 'က်မအတြက္ အား႐ွိတဲ့ တစ္ေန႔က်ရင္ ၾကည့္ျဖစ္မွာပါ'လို႔ ျပန္ေျပာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္၊

အႏႈတ္လကၡဏာ တစ္ခုကို ေျပာပါ ဆိုရင္ေတာ့ ဇတ္ကား အဆံုးသတ္ဟာ က်ေနာ့္ အတြက္ေတာ့ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ရပါတယ္၊ ဒီဇတ္လမ္းကို ႐ိုက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဇတ္သိမ္းဟာ happy ending မဟုတ္သလို tragic ending လို႔လည္း မဆိုႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ပါ၊ (အခုထိလည္း ဒီႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုမွ မဟုတ္ေသးပါဘူး)၊ ဆိုေတာ့ ႐ုပ္႐ွင္ဇတ္သိမ္းဟာ အထိုက္အေလ်ာက္ ခက္မွာ ေသခ်ာပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခုလိုမ်ိဳး ဇတ္သိမ္းပံုထက္ ပိုၿပီး အႏုပညာ ဆန္မယ့္ လုပ္ကြက္ေတြ ႐ွိမယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္တယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါ႐ိုက္တာမွာလည္း သူ႔အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔သူ ႐ွိမွာပါပဲ၊ မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာရတာ လြယ္လြယ္ေလးပါ၊ ႐ုပ္႐ွင္တစ္ခုလံုးကို ၿခံဳၾကည့္ရင္လည္း ဟာကြက္ေတြ အမ်ားႀကီးပါ၊ အထူးသျဖင့္ အေမစုရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္႐ွားမႈ အသားေပး အခန္းေတြမွာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ရသေလာက္ သတင္းအခ်က္အလက္ ေတြနဲ႔ပဲ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ သိုသိုသိပ္သိပ္နဲ႔ ဒီလိုမ်ိဳး ႐ိုက္ခဲ့ရတာ က်ေနာ္တို႔ ေမ့ထားလို႔ မျဖစ္ပါဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ဒီ႐ုပ္႐ွင္ဟာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးကို ႐ိုက္ကူးတဲ့ သတင္းမွတ္တမ္းကားလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒီ ႏိုင္ငံေရးထဲမွာ တန္ဖိုးႀကီးမား လွတဲ့ ေပးဆပ္၊ စြန္႔လႊတ္မႈေတြနဲ႔ ေနထိုင္ေနတဲ့၊ လူေတြက ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ 'The Lady' လို႔ နာမ္စားသံုး ေခၚေဝၚၾကတဲ့ လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ အေၾကာင္းပါ၊ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ရင္ကိုလာမွန္ ခဲ့ပါတယ္...။ ။

ညီလင္းသစ္
၅ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၁၁
Posted by Nyi Linn Thit au

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

ျမန္မာေတြ တကယ္ပဲ ညံ့ၾကလို႔လား

ေရးသားသူ — သြန္းေနစိုး Thorn Nay Soe
အဂၤလိပ္ကို ပထမဆံုးစစ္ရံႈးရတာ ကုန္းေဘာင္ေခတ္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ့အတြက္ မဟာဗႏၶဳလကပဲ ညံ့သလိုလို အျပစ္ေျပာခ်င္ၾကတယ္။ မဟာဗႏၶဳလရဲ႕ တပ္သားေတြဟာ အေရးေတာ္ႀကံဳမွ ေထာင္ျပဳၿမိဳ႕၊ ဆယ္ျပဳၿမိဳ႕ စတာေတြကေန စုေဆာင္းထားရတဲ့ တပ္သားေတြ။ နယ္ခ်ဲ႕တပ္ကေတာ့ ေၾကးစားတပ္ေတြ။
ဒီကတည္းက စကြာေနပါၿပီ။ ၿပီးေတာ့ လူအင္အားခ်င္းလဲ မယွဥ္သာ လက္နက္အင္အားကလည္း တျခားစီ။ ဒါေတာင္မွ `ျမန္မာတပ္ေတြဟာ ပန္း၀ါစစ္မ်က္ႏွာမွာ ဘဂၤလားေျခလွ်င္တပ္ရင္းႀကီးတစ္ခုလံုး ျပဳတ္ျပဳတ္ျပန္းေအာင္ႏွိမ္နင္းႏိုင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဆက္သာ စစ္ခ်ီမယ္ဆိုရင္ စစ္တေကာင္းနဲ႔ ဘဂၤလားနယ္အထ္ အလြယ္တကူ သိမ္းႏိုင္လိမ့္မယ္´
လို႔ အဲဒီတုန္းက နယ္ခ်ဲ႕ဘက္က တိုက္ခိုက္ခဲ့သူ လက္ဖ္တင္နင္ De Rhe Phillipe က ေရးခဲ့တယ္။

ပထမအဂၤလိပ္ျမန္မာစစ္ပြဲမွာ အဂၤလိပ္ဘက္က ေခါင္းေဆာင္က General Morrison ဒုဦးစီးက Brig: Gen: Mc Bean သူတို႔ေအာက္က တပ္မဟာမႈးေတြက Brig: Gen: W. Richards, Brig: Gen: C. Grants. C. B., Brig: Gen:Fair
သူတို႔နဲ႔အတူ ပါလာတဲ့ တပ္ေတြက ...
26th Native Infantry
54th Regiment
10th Madras Native Infrantry
44th Regiment
26th Bengal Native Infrantry
42nd Bengal Native Infrantry
49th Bengal Native Infrantry
62nd Bengal Native Infrantry
16th Bengal Native Infrantry
Bengal Artillery 8-9 pounders, 4-12 pounders
4-5 howitzers
Madras Artillery 4-9 pounders
Six Companies of Pioneers
Levy of Mugh Pioneers
1st light Lnfantry Battalion
2nd Regiment Local Horse
ဒါ့အျပင္ ေရတပ္ေတြပါေသးတယ္။ မဟာဗႏၶဳလက ၾကည္းတပ္တစ္ခုတည္းအားကိုးေနရခ်ိန္မွာ အဘက္ဘက္အသြယ္သြယ္က စစ္ဆင္လာတဲ့ ေၾကးစားတပ္ေတြရဲ႕ အင္အားကို သူဘယ္လို ရင္ဆိုင္ႏိုင္မလဲ?

မဟာဗႏၶဳလရဲ႕တပ္က အာသံကေနရန္သူေတြကို ေမာင္းထုတ္ဖို႔သြားတယ္။ သူတာ၀န္ေက်ပြန္ခဲ့တာပဲ။ အဂၤလိပ္က စစ္ေၾကာင္းႀကီးသံုးေၾကာင္းအျပင္ ေရတပ္ပါညွပ္ၿပီး စစ္ဆင္လာေတာ့ အင္း၀ကို ကာကြယ္ဖို႔ရခိုင္ရိုးမျဖတ္ၿပီး ျပန္လာရျပန္တယ္။ အဲဒီတုန္းက အဂၤလိပ္ဘက္က Colonel Bowen ရဲ႕အစီရင္ခံစာကို ေကာက္ႏုတ္တင္ျပပါ့မယ္။
They Fought with a bravery and obstinancy I never witnessed in any troops. They fought desperately, reserving their fire to the last moment and seldom missing their object. Little is known of the march of Mahabandula's forces a cross the mountains of Arakan to the Irrawaddy;
a distance, by the Shortest rouths, of upwards of two hundred miles, at a season of the year when none but Burmans could have kept the field for a week , much less have attempted to pass the insalubrious jungles and pestilential marshes of Arakan, which rivers, arms of the sea and mountain torrents opposing their progress at every step.
ျမန္မာ့သတိၱနဲ႔ ဇြဲကို ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ စာမွာေတာင္ ျမင္ႏို္င္ပါတယ္။

အစားထိုးစရာ လူမရွိလို႔မို႔ ရခိုင္ရိုးမႀကီးကိုျဖတ္ၿပီး စစ္ျပန္ဆုတ္လာရတာ မဟာဗႏၶဳလ မွားသလား? သူ႕ရဲ႕ အပင္ပန္းအဆင္းရဲခံခဲ့မႈကို မငဲ့ေတာင္ သူ႔သမုိင္းကိုေတာ့ မဖ်က္သင့္ပါ။ ရန္သူက အ၀ိုင္းခံေနရလို႔ လက္နက္ခ်ဖို႔ ရာဇသံအေပးခံေနရခ်ိန္ (ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္) မွာ မင္းႀကီး မဟာဗႏၶဳလဟာ ေဟာ့ဒီလို စာျပန္ခဲ့တယ္။
`ကၽြႏု္ပ္တို႔ ႏွစ္ဦးလံုးဟာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြက္ ကိုယ္တိုက္ခိုက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ အသင့္ဂုဏ္သိကၡာကို အသင္ထိန္းသိမ္းသလို ကၽြႏု္ပ္ဂုဏ္သိကၡာကိုလည္း ကၽြႏု္ပ္ထိန္းသိမ္းရေပမည္။ မိတ္ေဆြတစ္ေဦးအေနႏွင့္ ဓႏုျဖဴၿမိဳ႕ကို လာၾကည့္လိုပါလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္လုိက္ျပပါမည္။ ရန္သူအေနႏွင္လာလိုက တက္ခဲ့ပါ´ လို႔ စာျပန္ခဲ့သူကိုမွ ရန္လိုတယ္လို႔ စြပ္စြဲခ်င္ေနတာဟာ အမ်ုဳိးကို ေစာ္ကားတာပါပဲ။

တစ္ခ်ိန္က ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့တာကို ျပန္တမ္းတတာ မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာေတြ ညံ့တယ္လို႔ စြပ္စြဲခ်င္ရင္ ဘုရင့္ေနာင္ေခတ္ကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေက်ာ္မသြားပါနဲ႔လို႔ ေျပာခ်င္တယ္။
`ဒီကမၻာေျမျပင္မွာ ပဲခူး(ဟံသာ၀တီ) ဘုရင္ေလာက္ တန္ခိုးအင္အား ႀကီးမားသူ မရွိ´ လို႔ေရးခဲ့တာ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ တမင္ၾကြားေရးထားတာ မဟုတ္။
Samuel Purchas ရဲ႕ Hakluytus or Punrhas His Pilgrimes ဆိုတဲ့ စာအုပ္က စကားျဖစ္တယ္။

ေနာက္ထပ္ ျပစရာ အေထာက္အထားေတြ၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေတာက္ေျပာင္ခဲ့တဲ့အတိတ္သမိုင္းေတြ ေတာင္ပံုရာပံုရွိပါေသးတယ္။ လတ္တေလာဆိုေတာ့ ခပ္သြက္သြက္ပဲ ျပပါ့မယ္။ ေဟာ့ဒါက ကေနာင္မင္းသားႀကီးအေၾကာင္းေရးထားတာပါ။
`မင္းသားသည္ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးတစ္ခုကို မျဖစ္မေန ေဆာင္ရြက္ရန စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာလွသူ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုရည္မွန္းခ်က္မွာ ဥေရာပမွာ ေခတ္ပညာမ်ား တတ္ေျမာက္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံေခတ္မီလာေစေရးပင္တည္း။ .... မိမိတို႔ လူမ်ဳိး အဆင့္အတန္းတက္ရန္ ပညာလိုသည္ကို သူ ထိုးထြင္း၍ သိေလသည္။ .... သူကဲ့သို႔ ေယာက္်ားေကာင္းသည္ ရွာမရွားေလာက္ေပသည္´
တဲ့။ အဲဒီလို ေရးသူကေတာ့ Paul Amrose Bigandet ပါ။ An Outline of the History of the Catholic Burmese Mission from the year 1720 to 1887 စာအုပ္မွာ ေရးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ကုန္းေဘာင္ေခတ္မွာပဲေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ မကၡရာမင္းသားႀကီးကိုလည္း ကာနယ္ဗာေနးက `မင္းသားႀကီးကဲ့သို႔ ပညာဗဟုသုတျပည့္စံု၍ ဥာဏ္ထက္ျမက္ေသာပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးကို မေတြ႕ဘူးပါ။ ဤမင္းသားႀကီးကဲ့သို႔ ပညာဗဟုသုတအရာတြင္ ငတ္မေျပ သိကၽြမ္းလိုေသာ သူမ်ဳိးကို မေတြ႕ဘူးပါ´ လို႔ ေရးခဲ့တယ္။

ၿပီးေတာ့ ထိုင္းကို သိပ္အထင္ႀကီးၿပီး ျမန္မာကိုပုတ္ခတ္တာလဲေတြရျပန္တယ္။ ထိုင္းရဲ႕ အင္မတန္ထင္ရွားတဲ့ သမိုင္း၀င္ဘုရင္ ဖရနေရစူ၀မ္ဟာ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာ စစ္ပညာသင္ခဲ့တာလဲ? အေသအခ်ာ ဆန္းစစ္ၾကည့္ပါ။
ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႈးခ်ဳပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ဦးသန္႔ ေတာ္ေၾကာင္းသိၾကသလို တျခား ျပစရာ ျမန္မာအမ်ားႀကီးရွိေသးတာကိုလည္း သတိျပဳသင့္ပါတယ္။ လက္လွမ္းမီရာ အျမန္ေျပာရရင္ ဦးတင္ထြဋ္ဟာ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ရာမွာ အေတာ္အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑က ပါခဲ့တာပါ။ ေနာက္ထပ္ျမန္မာပညာရွင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္။

စာမွာတင္မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးဘဥာဏ္တို႔ ဦးေဇာ္၀ိတ္တို႔လို အႏုပညာ၊ အားကစားဘက္ေတြမွာလဲ ျမန္မာ့အစြမ္းျပခဲ့သူေတြအမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ အခုေခတ္စားေနတဲ့ ေဘာလံုးမွာဆိုလဲ တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာဟာ အာရွအဆင့္ရွိခဲ့မွန္းလူတိုင္းသိပါတယ္။

က်ေနာ္က ျမန္မာေတြ ေတာ္လွခ်ည့္လို႔ မ်က္စိမွိတ္ဇြတ္ျငင္းေနတာ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာကို ညံ့တယ္လို႔ ဘယ္လို ဆင္ေျခမ်ဳိးနဲ႔ ေျပာခ်င္ပါသလဲ? ေတာ္တယ္ ညံ့တယ္ဆိုတာကို ဘယ္လို စံႏႈန္းမ်ဳိးနဲ႔ သတ္မွတ္မလဲ?
ေျပာေနရတာကေတာ့ ထိုင္းေလာက္ကို သိပ္ကိုးကြယ္ခ်င္ေနတာေတြ ေတြ႕ေနရလို႔ပါ။

Howard Malcom ရဲ႕ Travels in South Eastern Asia စာအုပ္မွာ ျမန္မာဆိုတာ လုပ္စရာကိစၥေပၚလာရင္ ဖင္မေလးတတ္ေၾကာင္း၊ လူစုလူေ၀းနဲ႔ လုပ္ကိုင္ရရင္လည္း ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔လုပ္ၾက သည္းခံၾက တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ပ့ံပိုးၾကေၾကာင္း အ၀ၿမိဳ႕ကို ေလွနဲ႔ ဆန္တက္ရတဲ့ခရီးမွာ သူႀကံဳခဲ့ရပံုကို ေရးျပခဲ့တယ္။
ေဟာ့ဒါက Albert Fytche ရဲ႕ Burma Past and Present ဆိုတဲ့ စာအုပ္က ေကာက္ႏုတ္တင္ျပခ်က္။ `ျမန္မာလူမ်ဳိးဟာ အေနအစားရိုးရွင္းသည္။ ေလာဘစိတ္နည္းသည္။ သူတို႔သည္ ကမၻာေျမျပင္ကို အလုပ္ရံုအျဖစ္ ေျပာင္းလဲလိုစိတ္မထား´ တဲ့။
က်ေနာ္တို႔ေျမေပၚမွာ က်ေနာ္တို႔ လြတ္လပ္ေအးခ်မ္းစြာေနထိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါကို ညံ့တယ္လို႔ ဆိုခ်င္သလား? ေပတံဆိုတာက သူ႔ေပတံကိုယ့္ေပတံအမ်ဳိးမ်ဳိးရွိပါလိမ့္မယ္။ အရာရာကို ထိုင္းအထင္ႀကီးတဲ့ မ်က္မွန္ႀကီးတပ္ၿပီး စြပ္မရမ္းခ်င္ပါနဲ႔။

အခုလို အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ဟာ ေရာင္ျခည္ကေလးပ်ဳိ႕လာတာကို ျမင္ရကာစျဖစ္ပါတယ္။
အတိမ္းအေစာင္းမခံတဲ့အေျခအေနပါ။
ဒီအခ်ိန္မွာ ေသခ်ာတာကေတာ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ စိတ္ကို အားတက္ေအာင္ လုပ္ေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။

သမိုင္းမွာလဲ တို႔ေတာ္ခဲ့တယ္။ ခုေခတ္မွာပိုေတာ္ေအာင္ႀကိဳးစားၾကမယ္လို႔ တိုက္တြန္းတာ ေကာင္းသလား?
ငါတို႔က ဘယ္တုန္းကမွ မေတာ္ခဲ့ပါဘူးလို႔ ပုတ္ခတ္ခ်င္ေနတာ ေကာင္းသလား?
နားလည္လြယ္ေအာင္ ထပ္ေျပာပါ့မယ္။
လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ...
သားေရ၊ မင္းက ေတာ္ပါတယ္ကြာ၊ ႀကိဳးစားလိုက္စမ္းပါလို႔ေျပာတာ ေကာင္းသလား?
ေဟ့ေကာင္ မင္းညံ့တယ္ကြ၊ ဒါေပမဲ့ ေတာ္ေအာင္ႀကိဳးစားစမ္းလို႔ေျပာတာ ေကာင္းသလား?

တကယ္ေတာ့ သမိုင္းေၾကာင္းႀကီးတစ္ခုလံုးကို ဒီလိုေကာက္ခ်က္လြယ္လြယ္ေပးဖို႔ဆိုတာ စာတစ္အုပ္ႏွစ္အုပ္ထဲနဲ႔ျဖစ္ႏိုင္မယ့္ ကိစၥမဟုတ္ပါ။ လုပ္လည္း မလုပ္သင့္ပါ။
က်ေနာ္လည္း မေျပာအပ္သလို။ အခု ျမန္မာကို ပုတ္ခတ္ခ်င္ေနတဲ့ ယိုးဒယားအလံရႈးေတြလည္း မလုပ္အပ္ဘူး။
သမိုင္းႀကီးတစ္ခုလံုးနဲ႔ ခ်ီေျပာရရင္ ဘယ္ႏိုင္ငံမွ ေတာ္လည္း မေတာ္ဘူး ညံ့လည္း မည့ံဘူး။
ဒီေလာက္ႏွစ္ကာလမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့စဥ္မွာ ေကာင္းကြက္ ေတာ္ကြက္ေတြရွိသလို ေရွာ္ကြက္ ည့ံကြက္ေတြလည္းရွိမွာပါပဲ။

က်ေနာ္တို႔က ေတာ္ကြက္ေကာင္းကြက္ကို ေရြးေျပာတယ္။ ဘာလို႔ဆို
စိတ္ပညာမွာ အညႊန္းခံစိတ္ဆိုတာ ရွိပါတယ္။
`တို႔ကဗီဇမွာ ေတာ္ပါတယ္´ ဆိုတာက လူေတာ္ျဖစ္လာေအာင္ ညႊန္းဆိုမႈေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္ၿပီး
ျမန္မာေတြ ညံ့ပါတယ္ကြာလို႔ ေျပာခ်င္သူကေတာ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကို အညႊန္႔ခ်ဳိးျခင္းသာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ဒီစာဟာ ေတာင္းဆိုလာသူေတြ ရွိလို႔သာေရးရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ေနၾကတာပဲ အေကာင္းဆံုးလို႔ ခံယူသူပါ။
ေလာေလာဆယ္ ႏုိင္ေအာင္ မတိုက္ႏိုင္ေသးလို႔ ငါတို႔ ညံ့တယ္လို႔ ေျပာခ်င္ရင္ တကယ္လုပ္ေနသူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကို အိုးမဲသုတ္ခ်င္ေနသလို ခံစားရပါတယ္။
အျပင္ကေနေတာ့ ေလပန္းမေနပါနဲ႔။ သိပ္သတိၱရွိရင္ လာပါ၊ အတူစြန္႔ၾကရေအာင္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ က်ေနာ္တစ္ခြန္းတည္းေျပာမယ္။
ျမန္မာဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွ မညံ့ခဲ့ဘူး။
ဘယ္ေနရာမွာ ေတာ္သလဲ?
စိတ္ဓာတ္ သတိၱ ဇြဲမွာ ေတာ္တယ္။

က်ေနာ္တို႔ သူမ်ား ကၽြန္ျဖစ္ခ့ဲရတာ မွန္တယ္။
ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔ခ်ည္းအျပစ္မဟုတ္ဘူး။ အာရွတစ္ခုလံုးနီးပါး ဥေရာပ အလႊမ္းမိုးခံခဲ့ရတာ။
ေနာက္ၿပီး ေနာက္ထပ္ ခါးသီးတဲ့ တိုင္းျပည္ကံၾကမၼာေတြနဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရလို႔ က်ေနာ္တို႔ နာလန္မထူႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
ေလာေလာဆယ္ ပတ္၀န္းက်င္ႏိုင္ငံေတြက က်ေနာ္တို႔ထက္ သာေနတာ မွန္တယ္။
ဒါဟာ သာေနျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။ သာသြားျခင္းမဟုတ္။
ဒီလို သာေနျခင္းမွာလဲ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ ပိတ္ေနလို႔ သူတို႔က အသာရေနျခင္းေတြ အမ်ားႀကီး ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ေၾကာင့္ ေကာင္းက်ဳိးရေနတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။

ဒါေပမဲ့ အခု က်ေနာ္တို႔ ျပန္လာေနၿပီ။

ေလာေလာဆယ္ က်ေနာ္တို႔မွာ အားထားစရာ စိတ္ဓာတ္ပဲ ရွိတယ္။
အဲဒီစိတ္ဓာတ္ကိုေတာ့ ဘယ္သူထိပါးတာမွ မခံၾကနဲ႔။
အဲဒီ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ပဲ အားလံုးရေအာင္ျပန္ယူမယ္။

ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာတစ္ေယာက္ပီပီ ျမန္မာေတြကိုယ္စား ေၾကြးေႀကာ္လိုက္ခ်င္တယ္။
ျမန္မာဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွ မညံ့ခဲ့သူေတြျဖစ္တယ္။
ျမန္မာဆိုတာ လူေတာ္စာရင္း၀င္ခဲ့တယ္၊ အနည္းဆံုး အာရွမွာဆိုရင္ေပါ့။
ေနာက္ကို ဒီ့ထက္ေတာ္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ေခတ္မွာ ႀကိဳးစားၾကမယ္။

သြန္းေနစိုး Thorn Nay Soe
စာေရးသူ၏ မွတ္စုမ်ား
၁။ [Facebook ကို ဖြဘုတ္လို႔ ေျပာေနၾကသလိုပဲ။ ခုတေလာ ပုတ္ခတ္တာေတြ ေတာ္ေတာ္ေတြ႕ေနရတယ္။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ့္ႏိုင္ငံသမိုင္းပါ ပုတ္ခတ္လာတယ္။ ဒါဟာ တိုင္းျပည္ခ်စ္တဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေရွာင္တခင္ ခုခံေခ်ပခ်က္ျဖစ္တယ္။]
၂။ (တမင္ အဂၤလိပ္စာအုပ္ေတြက အကိုးအကားထုတ္ရတာဟာ ျမန္မာဆရာေတြေရးတဲ့စာအုပ္ဆိုရင္ ျမန္မာခ်င္း ပင္းေျပာတယ္ထင္မွစိုးလို႔ပါ။ ညတြင္းခ်င္းရွာရတာမို႔ စိတ္ရွိသေလာက္ မျပႏုိင္ဘူး။ အေရးထဲ Connection ကက်ေနေတာ့ Internet ေပၚက လံုး၀ ယူမရခဲ့ဘူး)

Ref:
Hakluytus or Punrhas His Pilgrimes by Samuel Purchas
An Outline of the History of the Catholic Burmese Mission from the year 1720 to 1887 by Paul Amrose Bigandet
History of the British Residency in Burma 1826-1840 by W. S Desai
History of Burma by G. E. Harvey
The Making of Burma by Dorothy Woodman
Travels in South Eastern Asia by Howard Malcom
Burma Past and Present by Albert Fytche
ပို႔စ္တင္သူ၏ မွတ္ခ်က္ -
- ၾကိဳက္လို႔ ဟန္းဂုရြာမွာ ရွယ္လိုက္တာပါ ။

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

မျမင္ရသည့္ တစ္စုံတစ္ေယာက္

ေရးသားသူ — အင္ၾကင္း
ေဆာင္း၀င္လာခဲ့ျပီပဲ.. အျပင္မွာ အုံံ႔မိႈင္းမိႈင္းနဲ႔ ေအးစက္ေနသည္။ ေလတိုက္လိုက္တိုင္း ေအးစိမ့္ေနသည္။ ရာသီဥတုၾကီးက ေအးစက္စက္နဲ႔ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိပါ။ ဒီႏိုင္ငံက ေဆာင္းတြင္းၾကီးကို က်မမုန္းသည္။ အျပင္ထြက္လွ်င္ အေႏြးထည္ေတြအထပ္ထပ္၀တ္ရတာ စိတ္ညစ္မိသည္ ။ ေဆာင္း၀င္ျပီဆိုတာနဲ႔ သိမ္းထားတဲ့ အေႏြးထည္ေတြကို ျပင္ရထုတ္ရနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္လွသည္။ ေအးစိမ့္ေနတဲ့ ေဆာင္းတြင္းမွာ ေက်ာင္းလည္းမသြားခ်င္ပါ။ မနက္ေစာေစာ အလုပ္သြားရတာလည္း မုန္းသည္။ စာလည္းမေရးခ်င္ပါ။ အိပ္ယာထဲမွာသြားေကြးေနခ်င္သည္ ။ ေအးလြန္းေတာ့ မလႈပ္မယွက္ေနရင္လည္း ကိုယ္ေတြလက္ေတြ နာခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာသည္။ ပိုဆိုးသည္က ေဆာင္းေရာက္လွ်င္ လည္ေထာင္အေႏြးထည္ေတြကို က်မက မ၀တ္ခ်င္မ၀တ္တတ္ပါ။ ေနာက္ျပီး လည္ပင္းေအးတာနဲ႔ က်မ အေအးမိတတ္သည္။ ေအးတိုင္းေခ်ာင္းဆိုးျပီး ေခ်ာင္းဆိုးလွ်င္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မေပ်ာက္တတ္ပါ။ လူၾကားထဲမွာ ေခ်ာင္းဆိုးတာကို ေအာင့္ထားရတာ ယားက်ိက်ိနဲ႔ ေတာ္ေတာ္အေနရခက္ျပီး စိတ္ညစ္ရသည္။ သည္ေန႔ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုးေနတာနဲ႔ ဘယ္မွမထြက္ပဲ အိမ္ထဲမွာ ေနရင္း ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ တစ္ခုခုကို သတိရသလိုလို။ ပ်င္းတာနဲ႔ အင္တာနက္ေလး ၾကည့္လိုက္ စာဖတ္လိုက္လုပ္ေနမိသည္။အခန္းထဲမွာ ေနရင္း ပ်င္းေတာ့ တခုခုကိုသတိရမိသလိုလို…
ကိုယ့္ဖာသာ အထီးက်န္သလိုလိုခံစားမိသည္။ ေဆာင္း၀င္လာေတာ့ ညေနေစာေစာဆို အုံ႔မိႈင္းျပီး ေမွာင္ေနသည္။ ၆နာရီေလာက္ဆို ေမွာင္ျပီေလ။ ဒီအခ်ိန္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ ထမင္းဟင္းခ်က္ဖို႔ျပင္ရသည္။ ဟင္းခ်က္ရန္ျပင္ဆင္ျပီး အိမ္ေရွ႕တံခါးကို သြားဖြင့္ထားလိုက္သည္ ။ က်မေနတဲ့ အခန္းက ဟင္းခ်က္သည့္ေနရာ မီးဖိုကေန အတြင္းကို ၀င္သည့္တံခါးမနဲ႔ တစ္ဆက္ထဲရွိေနသည္။ မီးဖိုေရွ႕မွာ ျပဴတင္းေပါက္ရွိေနေပမယ့္ အန႔ံနံမွာစိုးလို႔ က်မက ေဆာင္းတြင္းဘယ္ေလာက္ပင္ေအးေအး တံခါးမၾကီးကို အျမဲ သြားဖြင့္ထားတတ္သည္။
ဟင္းခ်က္ေနတုန္း စိတ္ထဲက တစ္ခုခုကို ခံစားမိျပီး ေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္မိသည္။ က်မကို တစုံတေယာက္က လွမ္းၾကည့္ေနသလိုခံစားရသည္ ။ အဲဒီခံစာခ်က္က ခုမွမဟုတ္ အျမဲလိုလို တစ္ေယာက္ေယာက္က က်မ တစ္စုံတစ္ခုကို လုပ္ေနျပီဆိုလွ်င္ တစ္ေနေနရာရာက ရပ္ၾကည့္ေနသလိုမ်ိဳးခံစားရသည္။ တကယ္ပဲ မျမင္ရသည့္အရာ (တစ္ေယာက္ေယာက္ေပါ့) ၾကည့္ေနသလိုပါ။ က်မေၾကာက္ရမည့္အစား သူ႔ကို နားလည္သနားသလိုစိတ္ျဖစ္မိစျမဲပါ။ ညေန ၇ နာရီေလာက္ က်မ ဟင္းခ်က္ေနရင္ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ခပ္လွမ္းလွမ္းက ၾကည့္ေနတာကို သိေနသလိုလို၊ သူ႔(ထိုတစ္စုံတစ္ခုေသာအရာ)ကို ဘာလို႔မွန္းမသိ တစ္ခုခုေျပာလိုက္ခ်င္မိသလို သနားသလိုလိုခံစားမိသည္။

တကယ္ေတာ့ ဘာလုပ္ေနေန လြတ္လပ္သည္။ အခန္းထဲတြင္ က်မတစ္ေယာက္ထဲသာ အျမဲရွိေနသည္။
က်မေနသည့္ အခန္းက ေဘးကအခန္းလြတ္ေတြရွိေနေပမယ့္ ဘယ္သူမွရွိမေနပါ။
ယခင္က က်မတစ္ေယာက္ထဲမို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေခၚလာျပေတာ့ သူက အခန္းက ေကာင္းေပမယ့္ (စိတ္)မသန္႔ဘူးလို႔ေျပာျပီးမေနပါ။ တစ္ျခားသူငယ္ခ်င္းေတြလာေတာ့လည္း မေၾကာက္ဘူးလား တစ္ေယာက္ထဲေနတာလို႔ ေမးပါတယ္။ တခါတေလေတာ့ ခြက္ကနဲ တစ္ခုခုလႊတ္ခ်လိုက္တဲ့ အသံမ်ိဳးၾကားေပမယ့္ ကိုယ့္အာရုံနဲ႔ကိုယ္ ေအးေအးသာေနလို႔ ၾကားလည္းထြက္ၾကည့္မေနမိပါ။ က်မက မိုးလင္းေတာ့ ရုံးခန္းသြား ညေနထမင္းျပန္စား တစ္ခါတေလ ညမွဟင္းခ်က္ တီဗီြၾကည့္ျပီး ေက်ာင္းမွာ စာတမ္းသြားေရး၊ စာဖတ္လုပ္ေနတာ ည ၁၂နာရီေက်ာ္မွ ျပန္လာတတ္တာမို႔ ျပန္လာေတာ့ အိပ္ခ်င္ေနျပီ ဘာမွမစဥ္းစားမိပါ။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ အခန္းမွာ ေနျပီးစာေရး စာဖတ္လုပ္ေနတာမ်ားသည္။ ညေနေလာက္ဆို ဟင္းခ်က္ေရခ်ိဳးျပီး ကြန္ျပဴတာေရွ့မွာ ထိုင္ၾကည့္ေနတတ္ေတာ့သည္။ ညဆို က်မေနသည့္ အခန္းပတ္လည္က တိတ္ဆိတ္ေနတတ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း တိတ္ေနသည္။ အရင္အေဆာင္ေတြလို မဟုတ္ပါ။

ခုရက္ပိုင္း ရာသီဥတုေျပာင္းလာျပီး ေအးလို႔လားမသိ မၾကာခဏ ေနမေကာင္းသလိုျဖစ္သည္။ ညညဆိုလွ်င္ သူရဲလိုလို ဘာလိုလိုမ်ိဳး အိမ္မက္ဆိုးေတြမက္တတ္သည္။ ဘုရားကန္ေတာ့ အိပ္ေပမယ့္ အိပ္မက္မက္ျပီး မနက္ႏိုးလာလွ်င္ မျမင္ရသည့္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ရွိေနေသး သလိုလို ခံစားမိသည္။

"ေဟး ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသူ"
တံခါးေခါက္သံၾကားလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္ရွင္အဖိုးၾကီး ျပဳံးရင္း ဘာလုပ္ေနတာလဲဟုေမးသည္။
"ထမင္းစားမလို႔ေလ ၊ အဖိုးကလည္း ေသာက္လာျပန္ျပီလား"
"ေအး.. ေသာက္လာတာ ဒါမွ ျမန္ျမန္ေသမွာေလ ငါတစ္ေယာက္ထဲအထီးက်န္တယ္ဟယ္"
"ဟာ အဖိုးကလဲေလ မေသဘဲနဲ႔ ေနထိုင္မေကာင္းေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"

အဖိုးၾကီး ႏႈတ္ဆက္ရင္း ထြက္သြားေတာ့ ေငးၾကည့္မိသည္။
အဖိုးက အသက္ ၈၀ရွိျပီ လြန္ခဲ့သည့္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္က သူ႔မိန္းမအဖြားၾကီးဆုံးသြားေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲေနသည္။ သားသမီးေတြက အေ၀းမွာ… အထီးက်န္ေၾကာင္း မၾကာခဏ က်မကိုေျပာျပတတ္သည္။ အရက္ကလည္း ေသာက္တတ္စျမဲ… အရက္ေသာက္တာ အထီးက်န္လို႔ဟုေျပာသည္။ က်မလည္း တေယာက္ထဲေနေတာ့ အခန္းကို အျပင္က အလုပ္က ျပန္လာလွ်င္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိမေနလွ်င္ အထီးက်န္သလိုခံစားရစျမဲပါ ။
က်မက အနားမွာ ရွိသည့္ ဘုရားေက်ာင္းကို မသြားဘူးလားဟု ေမးေတာ့ ဘုရားသခင္ကို မယုံဘူးတဲ့။ သူကေျပာသည္ ဘုရားကို ယုံလည္းေသရမွာပဲ မယုံလည္း ေသရမွာပဲတဲ့… သူက ေသရမွာေၾကာက္သည္။ က်မက ေျပာျပသည္ အဖိုး ဘာသာတစ္ခုခုကို ယုံမွ ကိုယ့္ကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ရွိေနေတာ့ စိတ္ညစ္ အထီးက်န္တဲ့အခါ ဆုေတာင္း တိုင္တည္ေတာ့ စိတ္ေႏြးေထြးတာေပါ့လို႔ ေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ေစာင့္ေရွာက္တဲ့အခါ ကိုယ့္မွာ ေႏြးေထြးမူရွိသလို… တစ္ေယာက္ထဲ ေနသည့္အခါမွာလည္း ကိုယ္ယုံၾကည္ရာ အေစာင့္အေရွာက္ မျမင္ႏိုင္သည့္အရာကပဲျဖစ္ေစ ဘာသာတရားက ေစာင့္ေရွာက္သည္လို႔ ယုံလွ်င္ စိတ္ေႏြးေထြးေစသည္လို႔ က်မထင္သည္။ ဒါ့အျပင္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေလကဲ့သို႔ မျမင္ရသည့္အရာေတြလည္း ရွိေနတတ္သည္ကို မယုံေပမယ့္ ရွိတယ္လို႔ေတာ့ ခံစားရတတ္သည္။
ခုလည္း က်မ ညေနေမွာင္ရီျဖိဳးဖ်တြင္ ဟင္းခ်က္တိုင္း တစ္စုံတစ္ေယာက္က ေစာင့္ၾကည့္ေနသလိုလို...
တစ္ရက္က က်မနဲ႔ သ ူ(ေမာင္) ညဘက္ အျပင္ထြက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း မနက္အတြက္ ေစ်း၀ယ္ရေအာင္ဆို ဆူပါမားကက္ အေသးေလးသြားျပီး အျပန္မွာ ၊ က်မက အသားေတြ၀ယ္လာသည္။ အမွန္က ည ၁၂နာရီေလာက္ရွိေနျပီ။ ၾကက္သားဘူး တစ္ဘူးထဲဆိုေတာ့ အိတ္မယူပဲ ၊ အသားစိမ္းဘူးကို ဒီအတိုင္း ကိုင္ျပီး ယူလာမိသည္ ။ က်မတို႔နားမွာ ေက်ာင္း၀န္းက်င္ဆိုေတာ့ တစ္ညလုံးဖြင့္သည့္ စတိုးဆိုင္ေလးေတြေပါသည္။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း တစ္ညလုံးနီးပါးရွိေနတတ္ေတာ့ ကင္ပတ္ ထမင္းလိပ္ဆိုင္ေလးေတြလည္း လာေရာင္းတတ္သည္။ ဒါေၾကာင့္ ညဘက္ တစ္ေယာက္ထဲ အျပင္ထြက္လည္း က်မက မေၾကာက္ပါ။ က်မ အိမ္နားကေတာ့တိတ္ဆိတ္ျပီး ေမွာင္ေနပါသည္။
အိမ္ေပၚတက္ျပီးက်မ ေသာ့ဖြင့္မလို႔အလုပ္မွာ ေမာင္က တစ္ေယာက္ေယာက္လိုက္လာတဲ့ ေျခသံၾကားတယ္ အရင္၀င္ႏွင့္ သြားၾကည့္လိုက္မယ္လို႔ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ရင္း ေျပာသည္။ က်မကေတာ့ မၾကားပါ။ က်မက ဘယ္ေတာ့မွ ဘာကိုမွသိပ္သတိမထားတတ္သူပါ။ အထဲေရာက္မွ စိတ္ထဲမလုံမလဲခံစားရသည္ ။
တစ္ေယာက္ေယာက္ အျပင္မွာ ရွိေနသလိုလို။ က်မေနာက္ေတာ့ သတိထားမိသည္… တစ္စုံတစ္ေယာက္က တစ္ခုခု ေတာင္းစားခ်င္လို႔ဟု ထင္မိရင္း စားစရာျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုသြားခ်ထားရမလားလို႔ ေမာင့္ကို ေမးလိုက္သည္ ။ သူကမလုပ္ပါနဲ႔လုိ႔ပဲေျပာသည္။ က်မေၾကာက္မွာစိုးလို႔ထင္သည္။ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးလို႔ ထပ္ေျပာသည္။

ေနာက္ညေတြက် က်မတစ္ေယာက္ထဲ အိမ္မက္ဆိုးေတြမက္မိသည္။
မနက္မိုးလင္းေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးလို႔ စိတ္က ေဖ်ာက္ရင္းေမ့သြားသည္။
သို႔ေသာ္ မျမင္ရသည့္ တစ္စုံတစ္ေယာက္က တစ္ခါတေလ က်မထံလာသလိုလို ခံစားရသည္။
ညေနေစာင္းဆို က်မတစ္ေယာက္ထဲရွိေနတုန္း သူလာတတ္သလိုလို…

က်မကို တစ္စုံတစ္ေယာက္က ရပ္ၾကည့္ေနပါသည္။ သူ႔ကို စကားေျပာလို႔လည္းမရပါ။ ၾကည့္ေနတာေတာ့ သိသလိုလို… သူက အထီးက်န္ေနသလိုလို သနားစရာေကာင္းသလိုလို က်မစိတ္ထဲမွာ ခံစားရသည္။ အေဖာ္လည္း မဟုတ္ေသာ သူ႔ကို က်မဘယ္လို လုပ္ေပးရပါ့မလဲ...

အင္ၾကင္း

3: 12 pm
17 Nov. 2011

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

ႏွဳတ္ရာမ်ား...

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက အင္မတန္စိတ္တို၊ စိတ္ဆတ္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိသတဲ့။
တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူ႕အေဖက ေကာင္ေလးကို အိမ္ရိုက္သံ တစ္ ထုပ္ေပးလိုက္ၿပီး
ေျပာပါေတာ့တယ္။ မင္း တစ္ခါ စိတ္တိုတိုင္း၊ တစ္ခါ စိတ္တိုတိုင္း
သံတစ္ေခ်ာင္းကို ေနာက္ေဖးက ဝင္းထရံတိုင္မွာ သြားသြားရိုက္ေခ်ကြာတဲ့။ အေဖက
အဲသလိုေျပာၿပီး သံထုပ္ေပးလိုက္တဲ့ပထမေန႔မွာေတာ့ ေကာင္ေလးဟာ
ဝင္းထရံတိုင္မွာ သံေပါင္း ၃၇ေခ်ာင္းတိတိကို ရိုက္သြင္းျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။
အဲသလိုနဲ႔ သူစိတ္တိုတိုင္း၊ ေဒါသျဖစ္တိုင္းမွာ သံေလးေတြကို
ဝင္းထရံတိုင္မွာ ရိုက္ရင္း ရိုက္ရင္းနဲ႔ ေကာင္ေလးဟာ သူ႔စိတ္သူ
ထိန္းလာႏိုင္သတဲ့။ သံရိုက္ခ်က္ေတြကလည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔
က်ဲက်ဲလာေတာ့တာေပါ့ေလ။
သည္လိုနဲ႔ ေကာင္ေလးဟာ ဝင္းထရံမွာ သံေျပးေျပးရိုက္ရတာထက္စာရင္
ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့စိတ္ကို ထိန္းသိမ္းရတာက ပိုျပီး လြယ္ကူေနမွန္း တျဖည္းျဖည္း
သေဘာေပါက္လာပါေတာ့တယ္။ အဆံုးမွာေတာ့ ေကာင္ေလးဟာ လံုးလံုးကို စိတ္မတို၊
ေဒါသမထြက္ေတာ့ဘဲ ေနႏိုင္တဲ့ေန႔ကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ သည္မွာတင္
ေကာင္ေလးလည္း ေျပးတဲ့ၿပီး သူ႕အေဖကို သတင္းသြားပို႔ေတာ့တာေပါ့။ "အေဖေရ၊
သားေတာ့ စိတ္ကို ထိန္းႏိုင္သြားျပီးဗ်" ေပါ့။

အဲလိုက်ေတာ့ ဖေအလုပ္တဲ့သူက ေနာက္တစ္မ်ိဳး ထပ္ခိုင္းျပန္ပါတယ္။ "မင္းကိုမင္း ေဒါသမျဖစ္ေအာင္
တစ္ေနကုန္ ထိန္းႏိုင္ၿပီးဆိုတာနဲ႔ အဲဒီ မင္းရိုက္ထားတဲ့ သံတစ္ေခ်ာင္းကို ျပန္ႏွဳတ္စမ္းပါဦးကြာ။ တစ္ေန႔ထိန္းႏိုင္ရင္ ညအိပ္ခါနီးက် တစ္ေခ်ာင္းႏွဳန္းနဲ႔ ျပန္ႏွဳတ္ေနာ္" လို႔ မွာလိုက္သတဲ့။ အဲလိုနဲ႔
ရက္ေတြၾကာလာတဲ့အခါ ေကာင္ေလးက သူ႔အေဖကို ေျပာႏိုင္သြားတယ္။

"အေဖေရ၊ သားရိုက္ခဲ့တဲ့ သံေတြ အားလံုးကို ႏွဳတ္ၿပီးသြားၿပီးဗ်။
တစ္ေခ်ာင္းမွ မက်န္ေတာ့ဘူး"ေပါ့။ သည္အခါ ဖေအလုပ္တဲ့သူက သားရဲ႕လက္ကို
ဆြဲၿပီး သား သံရိုက္ခဲ့တဲ့ ဝင္းထရံဆီကိုေခၚသြားတယ္။ "ေတာ္တယ္ ငါ့သား"
လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။ "ဒါေပမယ့္ သား ေသခ်ာၾကည့္စမ္း။ ဝင္းထရံတိုင္မွာ
အေပါက္ေတြ ျဖစ္က်န္ခဲ့တယ္ေနာ္။ သည္ ဝင္းထရံတိုင္က အရင္တုန္းကလို
ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ သား ျမင္တယ္မဟုတ္လား။ ေအး... သားက
စိတ္တိုတို၊ ေဒါသျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ ပါးစပ္နဲ႔ တစ္လံုးေျပာခ်လိုက္တဲ့အခါ တစ္ဖက္သားဆိုတဲ့ ဝင္းထရံတိုင္မွာ အခုလိုဘဲ အမာရြတ္ေတြ ထင္က်န္ရစ္တတ္တယ္ သားေရ။ အဲသလိုပဲ လူတစ္ေယာက္ကို သားက ဓါးနဲ႔ထိုးလိုက္တယ္၊ ၿပီးရင္ ဓါးျပန္ႏွဳတ္ျပီး ရွိခိုးဦးတင္ေတာင္းပန္တယ္ ဆိုပါစို႔ကြယ္။ သား ဘယ္ႏွစ္ခါ
ရွိခိုးဦးတင္ ျပန္ေတာင္းပန္ ေတာင္းပန္၊ ဒဏ္ရာနဲ႔ အမာရြတ္ကေတာ့ မလြဲမေသြ က်န္ကို က်န္ေနေတာ့မွာကြယ့္။ အဲသလိုပဲ ႏွဳတ္နဲ႔ တစ္ဖက္သားကို ထိုးႏွက္တဲ့အခါမွာလည္း ဓါးနဲ႔ ထိုးသလိုပဲ အနာတရ ျဖစ္တတ္၊ အမာရြတ္က်န္ေနတတ္စၿမဲဘဲ ငါ့သား" တဲ့။

တကယ္ေတာ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာေတြဟာ အဖိုးအနဂၢ ထိုက္တန္တဲ့ ရတနာေတြပါပဲ။
မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြကို ျပံဳးရႊင္ရယ္ေမာေစႏိုင္တယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္ခရီးေရာက္ေအာင္ အားေပးကူညီႏိုင္တယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြမွာ ရင္ဖြင့္စရာေလးေတြ ရွိလာရင္လည္း နားစိုက္ေပးတတ္တယ္။
ခ်ီးက်ဴးစကား၊ ကဲ့ရဲ့စကား အလံုးစံုကိုလည္း မွ်ေဝခံစားေပးႏိုင္ပါတယ္။
မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းဆိုတာဟာ ကြ်န္ေတာ္မ်ားအတြက္ သူတို႔ရဲ့ႏွလံုးသားေတြကို
အၿမဲလွစ္ဟ ႀကိဳဆိုေနတတ္သူမ်ားပါ။ အခု ရက္သတၲပတ္ဟာဆိုရင္ျဖင့္
အမ်ိဳးသားရင္းႏွီးခင္မင္မွဳ အထိမ္းအမွတ္ ရက္သတၲပတ္ ျဖစ္ပါတယ္။
ကိုယ့္မိတ္ေဆြေတြကို ကိုယ္က သူတို႔အေပၚ ဘယ္ေလာက္ဂရုစိုက္တဲ့ အေၾကာင္း
ျပလိုက္ၾကစမ္းပါ။ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ "ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေကာင္း၊
မိတ္ေဆြေကာင္း" လို႔ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္က မွတ္ယူထားတဲ့သူဆီကို သည္စာေလးကို
ပြားၿပီး ပို႔ေပးလိုက္စမ္းပါ။ ယုတ္စြအဆံုး သည္စာေလးကို
ပို႔လိုက္တဲ့သူဆီကို သည္အတိုင္း ျပန္ပို႔လိုက္ႏိုင္ပါေသးတယ္။
ကိုယ္ပို႔လိုက္တဲ့စာ ကိုယ့္ဆီျပန္ေရာက္လာရင္ကို ကိုယ့္မွာ
မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းေတြ ရွိတာကို အလိုလို ခံစားႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။
မဂၤလာရွိတဲ့ ရင္းႏွီးခင္မင္မွဳ ရက္သတၲပတ္ ျဖစ္ပါေစ။

ခင္ဗ်ားဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါပဲ။
ခင္ဗ်ားကို သူငယ္ခ်င္းေတာ္ခြင့္ရတဲ့အတြက္လည္း က်ေနာ္ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူပါတယ္။

ကိုင္း...
အခုခ်က္ခ်င္းပဲ သည္စာေလးကို ကူးၿပီး ခင္ဗ်ားမွာ ရွိရွိသမွ် မိတ္ေဆြေတြဆီ
ပို႔လိုက္ပါေတာ့။ ကိုယ့္သားခ်င္းေတြဆီကိုလည္း ပို႔လိုက္ပါဦးေနာ္။

သည္စာေလးကို က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္က က်ေနာ့္ဆီကို ပို႔လိုက္တာပါ။
အခုေတာ့ အဲဒီစာကိုပဲ ခင္ဗ်ားဆီ ျပန္ပို႔လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တဆက္တည္းပဲ
ေျပာပါရေစေနာ္... ခင္ဗ်ားရဲ့ ျခံစည္းရိုးမွာ က်ေနာ့္ေၾကာင့္မ်ား
သံႏွဳတ္ရာေတြက်န္ရစ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ က်ေနာ့္ကို ခြင့္လြႊတ္ဖို႔လည္း
အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္၊ ခြင့္လႊတ္ပါ ။

(မွတ္ခ်က္ ။ အီးေမးလ္ျဖင့္ေရာက္ရွိလာေသာ စာမူကို မွ်ေဝလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

ေလးစားမွဳျဖင့္-

ကိုဝိုင္း (မိုးညွင္း)

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

ေမ့၍မရ လျပည့္ည အပုိင္း (၂)

ေလာက၌ တန္ဖိုးရိွသူ ႏွစ္ေယာက္ရိွ၏ ။ထိုသူႏွစ္ေယာက္ကား- အသုံးက်သူႏွင္႔ ႏွလုံးလွသူျဖစ္၏။ အသုံးက်သူျဖစ္ဖို႔ရန္ ရရွိလာေသာဘဝကို အဓိပၸါယ္ရွိရိွ သုံးခ်တတ္ဖုိ႔လို၏။ထိုသို႔ အသုံးခ်တတ္ဖုိ႔ရန္ မွန္ကန္က်ဳိးရိွ သေဘာသိေသာ ပညာရိွရမည္ ။ႏွလုံးလွသူျဖစ္ဖို႔ရန္ စိတ္ေကာင္းရိွဖုိ႔လို၏။ စိတ္ေကာင္းရိွဖုိ႔ရန္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားထားရ၏။ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားထားႏိုင္ရန္ ကရုဏာရိွရမည္။ ဆိုလုိသည္မွာ ပညာရိွမွ အသုံးက်သည္။ ကရုဏာရိွမွ ႏွလုံးလွသည္ ဟု ဆိုလုိ၏။ ျမတ္ဗုဒၶသည္ အေလာင္းေတာ္ဘဝျဖင္႔ ပါရမီျဖည္႔ေတာ္မူရာတြင္ ကရုဏာ ပညာ ႏွစ္ျဖာေရႊလက္ ဂေဟဆက္၍ ပါရမီဆယ္ပါး ကုသိုလ္မ်ားကို သိမ္းက်ဳံးရယူ ေအာင္လံထူခဲ႔သလို ဘုရားအျဖစ္သို႔ေရာက္ေတာ္မူေသာအခါ၌လည္း ကရုဏာ ပညာ ႏွစ္ျဖာလက္ဆြဲ ဆင္ႏႊဲသာသနာ ျပဳေတာ္မူခဲ႔ပါသည္။

- ပညာေၾကာင္႔ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူသည္။ ကရုဏာေၾကာင္႔ ဗုဒၶကိစၥတို႔ကို ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူျခင္းျဖစ္သည္။
- ပညာေၾကာင္႔ ကိုယ္ေတာ္တိုင္က သံသရာပင္လယ္ၾကီးကို ကူးေျမာက္ေတာ္မူႏိုင္၍ ကရုဏာေၾကာင္႔ ေဝေနယ်တို႔ကို ကယ္တင္ေတာ္မူႏိုင္သည္။
- ပညာျဖင္႔ သူတစ္ပါး၏ ဒုကၡကို ပိုင္းျခား သိျမင္ေတာ္မူသည္။ ကရုဏာျဖင္႔ ထိုဒုကၡကို ကုစားဖယ္ရွားႏိုင္ရန္ အားထုတ္ေတာ္မူသည္။
-ပညာျဖင္႔ ဒုကၡ၌ ျငီးေငြ႔ေတာ္မူ၍ ကရုဏာျဖင္႔ ထိုျငီးေငြ႔အပ္သည္႔ ဒုကၡကိုပင္ ေဝေနယ်တို႔ကို ကယ္တင္ရန္အတြက္ သုခကဲ႔သို႔ ခံယူေတာ္မူသည္။
-ပညာျဖင္႔ နိဗၺာန္သို႔ ေရွ႕ရွဳေတာ္မူ၍ ကရုဏာျဖင္႔ သတၱဝါတို႔ကို ကယ္တင္ရန္ အတြက္ သံသရာဝဋ္ထဲသို႔ တဝဲလည္လည္ေရာက္ေတာ္မူျပန္သည္။ (မဟာဗုဒၶဝင္)

ပိဋကတ္သုံးပုံကို ေဟာၾကားရာ၌လည္း ဝိနည္းပိဋကႏွင္႔သုတၱန္ပိဋကကို ကရုဏာျပ႒ာန္း၍ ေဟာၾကားေတာ္မူျပီး အဘိဓမၼာပိဋကကိုကား ပညာျပ႒ာန္း၍ ေဟာၾကားေတာ္မူပါသည္။ ပညာျဖင္႔ အျမင္မွန္ အၾကင္နာႏွင္႔ ရွင္သန္ရေသာ ဘဝကား ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္ တန္ဖိုးရိွလွေခ်၏။ ဗုဒၶက်င္႔ထုံး ႏွလုံးမူ၍ တုယူက်င္႔သုံးႏိုင္ၾကရန္ ရည္ရြယ္ျပီး မိမိသည္ ကိုရီးယားႏိုင္ငံသို ႔မေရာက္လာမီ ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမြးရပ္ေျမ၌ ပညာျပည္႔ဝ ႏွလုံးလွ စီမံကိန္းဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင္႔ ကရုဏာ ပညာေဖာင္ေဒးရွင္းဖဲြ႔၍
မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္မ်ားအတြက္
၁။ ဓမၼျဖင္႔ ဘဝကိုတည္ေဆာက္ရန္၊
၂။ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာကို ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္ရန္၊
၃။ အမ်ားအက်ိဳးကို သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ရန္ ဟူေသာရည္ရြယ္ခ်က္သုံးခုျဖင္႔
Sunday school ပရဟိတ ပညာဒါနေက်ာင္းကို ဖြင္႔လစ္ေပးခဲ႔ပါသည္။ ဤရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားျဖင္႔ မဖြံ႕႔ျဖိဳးေသးသည္႔ ေက်းလက္ေဒသ၌ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားကို ကရုဏာ ပညာျဖင္႔ တတ္စြမ္းသမွ် အလွဆင္ေနေသာ မိမိသည္ သာသနာေတာ္က ေပးအပ္ေသာ တာဝန္အရ ကိုရီးယားႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္ရိွလာျပီး မၾကာမီမွာပင္ သာလြန္းေသာ လ , လွလြန္းေသာ သီတင္းကြ်တ္ လျပည႔္ည၌ လမင္းျမတ္စြာ သာသနာဝယ္ ညီညြတ္ျခင္းအလင္း သာမဂၢီအဆင္းျဖင္႔ ႏိုင္ငံႏွင္႔လူမ်ိဳးအတြက္လည္းေကာင္း ေလာက သာသနာ
ႏွစ္ျဖာအက်ိဳး ပြားတုိးေစရန္အတြက္လည္းေကာင္း ရည္ရြယ္၍ သေႏၶတည္ေပးမည္႔ ကိုရီးယားနိဳင္ငံရိွ ေထရဝါဒသာသနာျပဳ ရဟန္းေတာ္တို႔၏ ပညာပါရမီ အလွဴေတာ္ႏွင္႔ အတူေပ်ာ္ခြင္႔ရလုိက္သည္႔အတြက္ ႏွစ္သက္ဝမ္းသာ ဂုဏ္ယူမိပါ၏ ။ စုစည္းညီညာ ထုိေန႔မွာပင္ ပညာပါရမီ အလွဴေတာ္ေရြးခ်ယ္ေရး မူဝါဒမ်ားကိုလည္း ေဖာ္ျပပါအတိုင္း ခ်မွတ္ေတာ္မူခဲ႔ၾကပါသည္။

ေထရဝါဒရဟန္းေတာ္မ်ား (ကိုရီးယား)၏ ပညာသင္ဆုေထာက္ပ႔ံေရး အစီအစဥ္
၁။ ၂၀၁၂ ခု ပညာသင္ႏွစ္မွစ၍ ဤပညာသင္ဆု ေထာက္ပ႔ံေရးအစီစဥ္ကို စတင္ အေကာင္ထည္ေဖာ္ၾကမည္ျဖစ္သည္။
၂။ ပညာသင္ဆု အေရြးခ်ယ္ခံ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူ၏ အရည္အခ်င္း သတ္မွတ္ခ်က္ ....
(က) အေရြးခ်ယ္ခံ ေက်ာင္းသား /ေက်ာင္းသူသည္ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ဆယ္တန္းစာေမးပဲြ၌ ထူးခြ်န္စြာေအာင္ျမင္ျပီး ဆင္းရဲခ်ိဳ႕တဲ႔သူလည္း ျဖစ္ရမည္။
(ခ) ပညာေရးျပီးဆုံးေအာင္ သင္ယူလိုသူ ျဖစ္ရမည္။
(ဂ) အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာႏွင္႔ ႏိုင္ငံအက်ိဳးကို စြမ္းႏိုင္သမွ် ေဆာင္ရြက္လုိသူ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သူျဖစ္ရမည္။
၃။ ပညာသင္ဆု ေရြးခ်ယ္မည္႔အစီအစဥ္ႏွင္႔ ေထာက္ပံ႔ေပးမည္႔အစီအစဥ္ ....
(က)ပညာသင္ဆုေရြးခ်ယ္ရာတြင္ တိုင္းႏွင္႔ ျပည္နယ္အလိုက္ ႏွစ္စဥ္အလွည္႔က် သတ္မွတ္ေရြးခ်ယ္သြားမည္။
(ခ ) ေထာက္ပံ႔မွဳကို တကၠသိုလ္ဝင္ခြင္႔ရရိွသည္႔ အခ်ိန္မွစ၍ ေထာက္ပံ႔ေပးသြားမည္။
(ဂ) ေရြးခ်ယ္ျပီး ေက်ာင္းသား /ေက်ာင္းသူမ်ားကို ဘဲြ႔ရသည္အထိ ေထာက္ပ႔ံေပးသြားမည္။ (ပညာေရး ထူးခြ်န္လွ်င္ ထူးခြ်န္သည္႔အေလ်ာက္ ဘဲြ႔လြန္ပညာေရး ျပီးဆုံးသည္အထိ ေထာက္ပံ႔ေပးသြားမည္)

သို႔ျဖစ္၍ ပညာျဖင္႔ အျမင္မွန္ အၾကင္နာႏွင္႔ ရွင္သန္ခြင္႔ရျပီး ေလာကလူ႔ေဘာင္ အလွေဆာင္မည္႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ တိုးတက္ရစ္ေစရန္ ရည္သန္ျမတ္လြန္း ဤဇာတ္
ညြန္းျဖင္႔ တင္႔ရြန္းလွပ သီတင္းကြ်တ္လျပည္႔ညကို ''ေမ႔၍မရ လျပည္႔ည'' အျဖစ္ ထာဝရမွတ္တမ္းတင္ ဂုဏ္ျပဳပါ၏။ တစိမ္႔စိမ္႔ႏွင္႔ တသိမ္႔သိမ္႔ ၾကည္ႏူးစရာ ပညာပါရမီ အလွဴေတာ္ကို အေကာင္ထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူၾကမည္႔ ကိုရီးယားႏိုင္ငံ ေထရဝါဒသာသနာျပဳ သံဃာေတာ္မ်ားကား...
၁။ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာ အရွင္နႏၵက (ဓမၼဒူတေက်ာင္း)
၂။ဆရာေတာ္ အရွင္သုမဂၤလ (ေဝါဆရာေတာ္) ျမန္မာဗုဒၶသာသနာျပဳေက်ာင္း
၃။ဆရာေတာ္ အရွင္သုဝဏၰ (ဆိုးလ္ဆရာေတာ္)
၄။ဆရာေတာ္ အရွင္ပ႑ိစၥ (ဘူဆန္ ျပည္ေတာ္ဦး ဗုဒၶသာသနာ႔ရိပ္မြန္)
၅။ ဆရာေတာ္ ဦးဗုဒၶရကၡိတ (ေဗာဓိဆုရိပ္သာ ကိုရီးယားဆရာေတာ္)
၆။ ဆရာေတာ္ အရွင္ဝိစိတၱ (မနာပ ဒါယီ ) ဒယ္ဂု စိတၱသုခ ျမန္မာေက်ာင္း
၇။ဆရာေတာ္ အရွင္ဥတၱရ (ျမန္မာဗုဒၶသာသနာျပဳေက်ာင္း)
၈။ ဆရာေတာ္ အရွင္ကိတၱိသာရ (ဓမၼဒူတေက်ာင္း)တို႔ျဖစ္ၾကပါသည္။
သာသနႆ စ ေလာကႆ ဝုၯိ ဘဝတု သဗၺဒါ ။
ေလာကစီးပြားကို ဓမၼနည္းအားျဖင္႔ ရွာေဖြ၍
ေလာက သာသနာ ႏွစ္ျဖာပြားတုိး အက်ိဳးမ်ားပါေစ။

တကၠသိုလ္ - ကိုသု

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

ျမန္မာသတင္းစာမ်ားက ေျပာျပေသာ ထူးျခားသည့္ သတင္းမ်ား (၂)

ေရးသားသူ — အင္ၾကင္း
အရင္တေခါက္က စာေရးတုန္းက စာၾကည့္တိုက္ေတြ အေၾကာင္းေျပာေနတာနဲ့ တျခားသတင္းေလးေတြ ဆက္မတင္ျဖစ္ဘူး။ ခုတခါေတာ့ ထူးျခားတဲ့ သတင္းကေတာ့ အမတ္က ဒျမတိုက္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းတိုေလးပါ။ က်မတို့ ႏိုင္ငံမွာ ေလာေလာဆယ္မွာလည္း ေရြးေကာက္ပဲြျပီးကာစဆိုေတာ့ အမတ္ေနရာက ၀င္ေရြးခံတဲ့ သူေတြရွိေတာ့ “အမတ္”ဆိုတဲ့စကားလုံးကို ခုခ်ိန္မွာရင္းႏွီးေနမွာပါ။
၁၉၅၀ခုႏွစ္က ပါလီမန္ေခတ္ဆိုေတာ့ တိုင္း ျမိဳ့နယ္ အသီးသီးမွာ ဖဆပလအမတ္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ က်မအျမင္မွာေတာ့ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ျမိဳ့နယ္အသီးသီးမွာ အမတ္ေရြးတဲ့အခါ သာမာန္အေျခခံလူတန္းစားေတြ ကေတာ့ သူ့ရဲ့ေနာက္ေၾကာင္း ရာဇ၀င္ေတြ ကိုလိုက္ျပီး သိပ္စဥ္းစားေနမယ္မထင္ပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္၊ ပုဂၢိဳလ္ေရးရာအရ ခင္မင္မူ႔ရယ္၊ ေနာက္တခ်က္က သူက ဘာေတြလုပ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ မဲဆြယ္တဲ့အေပၚမွာ မူတည္ျပီးမဲထည့္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆိုရင္ က်မတို့တိုင္းျပည္မွာ ေရြးေကာက္ပဲြကို ၄ႏွစ္တၾကိမ္လုပ္ရင္ အမတ္ေတြလည္း မ်ားလာမယ္ထင္ပါရဲ့။ တိုက္ဆိုင္လာလို႔ေျပာတာပါ။ ခုေတာ့ သတင္းကို ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္ေနာ္။ ဒီသတင္းကေတာ့ ၁၉၅၀ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂၇ရက္ေန့ထုတ္ ဟံသာ၀တီသတင္းစာထဲက သတင္းျဖစ္ပါတယ္။

ပါလီမန္အမတ္ သခင္ဦးခင္ကို ဖမ္းျပီ
ရန္ကုန္မွာ ဂိုဏ္းဖြဲ႔ ဒျမတိုက္တဲ့ေခါင္းေဆာင္တဲ့
အင္းစိန္ေတာင္ပိုင္း ဖဆပလပါလီမန္အမတ္ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၀င္ အင္းစိန္နယ္လံုးဆိုင္ရာ ဗတလစဥကၠဠ သခင္ဦးခင္အား ဇြန္လ ၂၆ ရက္ေန႔ နံနက္ ၅ နာရီခြဲအခ်ိန္တြင္ သာယာ၀တီဘူတာရံု၌ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေပၚတြင္ ဂိုဏ္းဖြဲ႔ျပီး ဒျမတိုက္ေနေသာ ေခါင္းေဆာင္တဦးအေနႏွင့္ ဖမ္းဆီးလိုက္ျပီဟူေသာ သတင္းကိုၾကားသိရသျဖင့္ က်ြန္ႏုပ္တို႔သတင္းေထာက္ ကိုယ္တိုင္ ဆိုင္ရာသို႔ သြားေရာက္စံုစမ္းရာ ေအာက္ပါအတိုင္း သိရွိရေၾကာင္း။

ရန္ကုန္ျမိ႕နယ္ အေရွ႕ပိုင္းရာဇ၀တ္၀န္ေထာက္ ဦးတင္ေအာင္၊ အေနာက္ပိုင္းရာဇ၀တ္၀န္ေထာက္ဦးစံရင္ ဘိုးအိုဌာနမွ အင္စပိတ္ေတာ္ဦးလွ၊ ဌာနအုပ္ ဦးညီပု အထူးအင့္စပိတ္ေတာ္ ဦးလြင္ ေတာင္လံုးျပန္ ဌာနမွ အင္စပိတ္ေတာ္ ဦးကိုကိုၾကီးႏွင့္ ဌာနအုပ္ ဦးသာေအးတို႔သည္ သတင္းအရ အင္းစိန္ျမိဳ႕ ပိန္းနွဲကုန္းကာလီမန္ လမ္းပါလီမန္ အမတ္သခင္ ဦးခင္ ေနအိမ္သို႔ သြားေရာက္ျပီး ရုတ္တရက္ ၀ိုင္း၀န္းရွာေဖြၾကရာ သခင္ဦးခင္ကို မေတြ႔ဘဲ ၄င္း၏ တူေတာ္သူ ေမာင္အံုးျမင့္ဆိုသူကိုသာ ေတြ႔ရွိရသည္ဆိုေၾကာင္း။ ထုိေအာက္အိမ္ထဲသို႔ ဆက္လက္ရွာေဖြရာ စတင္းဂန္းေသနတ္ အက္ဖ္ အက္ဖ္မွ်ားနံပါတ္ ၂၉၆၄ ႏွင့္ က်ည္ဆံ ၄၅ ေထာင့္အျပင္ ဒျမတိုက္ရာပါ ပစၥည္းမ်ားျဖစ္ေသာ စိန္ ေရႊ ပစၥည္းမ်ားကိုပါ ဖမ္းဆီးရမိသည္ဆိုေၾကာင္း။
တဖန္သခင္ဦးခင္မွာ သာယာ၀တီသို႔ သြားေနသည္ဟု သတင္းရသျဖင့္ အဆိုပါအရာရွိမ်ား သာယာ၀တီသို႔ လိုက္သြားၾကရာ သခင္ဦးခင္ႏွင့္တကြ ၄င္း၏ညာလက္ရံုးျဖစ္သည္ဆိုေသာ ကိုခ်စ္ေအးဆိုသူကိုပါ ေျခာက္လံုးျပဴးတလက္ႏွင့္ သာယာ၀တီဘူတာရံု၌ ေတြ႕ရွိ၍ ဖမ္းဆီးခဲ့ၾကသည္ဆိုေၾကာင္း။

အထက္ကသတင္းနဲ့ဆက္စပ္တဲ့ အယ္ဒီတာအာေဘာ္ျဖစ္တဲ့ သတင္းနဲ့ မွတ္ခ်က္မွာေတာ့ ဇြန္လ ၂၉ရက္ေန့မွာ ခုလိုထပ္ျပီး ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ (အထက္ေဖာ္ျပပါသတင္းနဲ့ သက္ဆိုင္ျခင္းရွိမရွိ မေသျခာပါ)

သတင္း ႏွင့္ မွတ္ခ်က္
ႏိုင္ငံေရး ဒျမ
ဆိုရွယ္လစ္ပါလီမန္အမတ္တဦးကို ဒျမမူႏွင့္ ဖမ္းဆီးလိုက္သည္ဟု ၾကားရ၍ အေတာ္ပင္ အံ့ၾသသြားသည္၊ ၄င္း၌ အျပစ္ရွိသည္၊မရွိသည္ကို ကၽြႏု္ပ္တို့ ဘာမွမသိရ၍ ၄င္းႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ဘာမွမေ၀ဖန္လိုေပ၊ ယခုေခတ္၌ ႏိုင္ငံေရးအေရျခဳံျပီး၊ ရာဇ၀တ္မႈ က်ဴးလြန္တတ္ၾကျခင္းကိုသာ ဓမၼဓိ႒ာန္အားျဖင့္ ေ၀ဖန္လိုေပသည္။ ေရွးေခတ္က လူၾကီးလူေကာင္း ဟန္ေဆာင္ျပီး၊ ဆန္ခိုးမႈ၊ သစ္ခိုးမႈ၊ ေငြစကၠဴအတုထုတ္လုပ္မူ၊ ဒဂၤါး အတုလုပ္မႈ၊ စေသာ ရာဇ၀တ္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ခဲ့ၾကသည္။ ယခုေခတ္၌မူ၊ ႏိုင္ငံေရးျဖင့္ ထင္ေပၚ ေက်ာ္ေဇာျခင္း၊ မ်က္ႏွာၾကီး ပါတီ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးျခင္း၊ လူထု၏ ယုံၾကည္ေလးစားမူ ရရွိျခင္းတို့ကို အကာအကြယ္ယူခါ၊ လက္နက္ပုန္း အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ျခင္း၊ အစိုးရဘ ဘ႑ာေတာ္မ်ားကို ဆုံးရႈံးေစျခင္း၊ အၾကီးအက်ယ္ဒျမတိုက္ျခင္း စေသာ ရာဇ၀တ္မူၾကီးမ်ားကို က်ဴးလြန္ၾကေပသည္၊ လူထု၏ ေထာက္ခံအားေပးမႈကို ရယူခဲ့ျပီး၊ လူထုကိုျပန္၍ ထုတတ္ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားလည္းရွိေပေသးသည္၊ ႏိုင္ငံေရး အေရျခဳံျပီး၊ ေၾကာင္သူေတာ္ လုပ္ၾကေသာေၾကာင့္၊ ကၽြႏု္ပ္တို့တိုင္းျပည္မွာ အရႈပ္ရႈပ္ အေထြးေထြးျဖစ္ေနရေပ၏၊ လူထုသည္ အာဏာပိုင္အစစ္ျဖစ္ေလရာ၊ ႏိုင္ငံေရး သမားဆိုးမ်ားကို အာဏာ အပ္ႏွင္းမိရက္သား မျဖစ္ေအာင္အထူး သတိထားသင့္ၾကေပသည္။

စသျဖင့္ ေရးသားထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ ခုလိုကိစၥမ်ိဳးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ခုေခတ္လိုမ်ိဳးဆို က်မတို႔ေတြဟာ သတင္းေတြကို ရုပ္ျမင္သံၾကားတို့၊ အင္တာနက္က တဆင့္ အမ်ားၾကီး သိရွိႏိုင္ပါတယ္။ အရင္ေခတ္ကေတာ့ သတင္းေတြကို သိရဖို့ သတင္းစာကိုသာ အဓိကအားကိုးျပီး ေနခဲ့ၾကတာပါ။ ခုေခတ္သတင္းစာေတြနဲ့ ကြာတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ပါလီမန္ေခတ္က သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ရလို့ အစိုးရအထိ ေ၀ဖန္ေရးသားခြင့္ရသလို တျခားသတင္းေဆာင္းပါးမ်ားကိုလဲ မိမိစိတ္ၾကိဳက္ေရးသားခြင့္ရခဲ့တာကို အထက္ကေဖာ္ျပထားတဲ့ သတင္းေတြကိုၾကည့္ရင္သိႏိုင္ပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီသတင္းေတြဟာ မွန္သည္ျဖစ္ေစ၊ မွားသည္ျဖစ္ေစ၊ က်မတို႔အတြက္ ဗဟုသုတရသလို သင္ခန္းစာယူတတ္ရင္လည္း ရမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္သတင္းတိုေလးေတြကိုေတာ့ အခ်ိန္ရသလို ထပ္တင္ေပးပါမယ္။

အင္ၾကင္း
1:40 p.m.
15-12-2010,

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

၁ မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးပါ

စာဖတ္ရင္း သည္ စာေလးကို ေတြ႔လိုက္ေတာ့ အေတြးေတြနဲ႔ ခ်ေရးလိုက္မိပါတယ္..............

အေဖ့ကို သတင္းစာယူေပးတဲ့ အခ်ိန္က ၁၀ စကၠန္႔ ၊ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ပင္ပန္းေနျပီျဖစ္တဲ့ အသက္ၾကီးသူတေယာက္ေယာက္နဲ႔ အတူ မ်ဥ္းၾကားက လမ္းျဖတ္ကူးေပးတဲ့ အခ်ိန္က ၂၃ စကၠန္႔ ၊ စီနီယာကို ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေပးတဲ့ အခ်ိန္က ၂၇ စကၠန္႔ဆိုလွ်င္ လုံေလာက္ပါတယ္လို႔ ဆိုတဲ့ ေၾကာ္ျငာေလးရွိပါတယ္။

တစ္ေန႔လုံးထဲက ၁ မိနစ္ေလာက္ဟာ အလြန္တိုေတာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေလးလို႔ ဆိုေပမယ္ တျခားသူေတြကို လုပ္ေပးႏိုင္တာ အမ်ားၾကီးဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေလးပါပဲ။ က်မတို႔လည္း တစ္ေန႔ကို ၁ မိနစ္ေလာက္ တျခားသူအတြက္ အသုံးျပဳမယ္ဆိုရင္ ေလာကၾကီးက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လွလာလိမ့္မလဲရွင္........


အင္ၾကင္း


11:25 am

5 August 2011.

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>