ကိုညီညီလြင္(ဦးဂမၻီရ)ႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္း

က်ယ္ျပန္႔တဲ႔အျမင္နဲ႔ ေ၀ဘန္ပိုင္းျခားႏိုင္ၾကပါေစ။

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

မိုုးသီးဇြန္ ႏွင့္အင္တာဗ်ဴး- စစ္နဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဆိုုင္ရာ ေမးခြန္းမ်ား

ေရးသားသူ — အမည္

မိုုးသီးဇြန္ ႏွင့္အင္တာဗ်ဴး
စစ္နဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဆိုုင္ရာ ေမးခြန္းမ်ား


ေ၀မွဴး- ကိုုမိုုးသီး ဘယ္ေတာ့ေလာက္ျပန္လာဦးမလဲ။ ၂၀၁၂ စက္တင္ဘာလာတံုုးက ကိုုမိုုးသီးတိုု ့နဲ ့ အစိုုးရ၀န္ၾကီးေတြ ေဆြးေႏြးမႈေတြက အဆင္ေျပလား။

မိုုးသီး- က်ေနာ္ကိုု ဗီဇာထုုတ္ေပးမယ္ဆိုုတာနဲ့ ျပန္လာဖိုု ့အဆင္သင့္ပါပဲ။ ကိုုလွေမာင္ေရႊကို
က်ေနာ္တိုု ့ဆက္သြယ္တယ္။ ေနာက္တခ်ိန္ ျမန္မာျပည္လာဖိုု ့ ဗီဇာကိစပါ။ သူတိုု ့ဖက္ကအေၾကာင္းမျပန္ဘူး။ က်ေနာ္တုုိ ့ေျပာေနတာဆိုုေနာတာ၊ေရးေနတာေတြကိုု မၾကိဳက္တဲ့သေဘာထားရိွတယ္လိုု ့ဆုုိပါတယ္။ အစိုုးရၾကားခ်င္ေနတာေတြကိုု ပဲက်ေနာ္တိုု ့ေျပာေနရင္ ေရးေနရင္ အစိုုးရကိုု ကူညီရာမေရာက္ေတာ့ပဲ ဖ်က္ဆီးသလိုုျဖစ္ေနမွာေပါ့။ သူတိုု ့ၾကားျခင္ေနတာေတြကိုု နစ္ေပါင္း ၅၀ ၾကားခဲ့ျပီးျပီ၊ နိဂံုုးခ်ဳပ္ကိုုလဲေတြ ့ခဲ့ျပီျပီ။ ဒီတခါေတာ့ အစိုုးရအေနနဲ ့ မၾကားခ်င္တာေတြကိုုနားေထာင္နိင္စြမ္း၊ သေဘာထားကြဲလြဲမႈေတြကိုု လက္ခံနိင္စြမ္းကိုု လက္ေတြ ျပရမဲ့အခ်ိန္ျဖစ္လာျပီ။

ဒီမိုုကေရစီဆိုုတာ အစိုုးရကိုုလြတ္လပ္စြာေ၀ဖန္ ခြင့္ရိွရမယ္ေလ။ အခုုဆိုုရင္တခ်ိဳ့ဂ်ာနယ္ ေတြထဲမွာလဲေ၀ဖန္ေနၾကတာပဲ။ တခ်ိုု ့ဂ်ာနယ္ေတြမွာ အစိုုးရကိုုေ၀ဖန္မႈေတြနဲ ့ က်ေနာ္တိုု ့ေျပာတဲ့အခ်က္ေတြနဲ့အတူတူပဲ။ က်ေနာ္တိုု ့ေ၀ဖန္ေတာ့က်ေနာ္တိုု ့ကိုု အျမက္သိုုလိုု ့မရဘူးေလ။ အခုုဆိုုရင္ အမ်ိဳးသားဒီမိုုကေရစီအဖြဲ ့ခ်ဳပ္၊ ၈၈မ်ိဳးဆက္ေတြအစိုုးရနဲ့နားလည္ 
မႈရိွေနၾကျပီ၊ ေကာင္းပါတယ္။
က်ေနာ္တုုိ ့ကေတာ့အစိုုးရလုုပ္ရပ္ေတြနား မလည္နိင္ေသးဘူး။ ေ၀ဖန္ေနဦးမယ္။
က်ေနာ္တုု ိ့အတိုုက္ခံလုုပ္လိုု ့မရဘူးလား။ ဒီမိုုကေရစီနိင္ငံတခုုမွာ အစိုုးရကိုုေထာက္ခံတဲ့သူရိွတယ္။ ေ၀ဖန္ တဲ့သူ ကန္ ့ကြက္တ့ဲသူလဲရိွရမယ္ေလ။

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

ကုိဇာဂနာ အင္တာဗ်ဳး

၂ဝ၁၁ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ၁၂ရက္ သီတင္းကႊ်တ္ လျပည့္ေန႔တြင္ ျမန္မာအစုိးရ၏ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ျဖင့္ ျမစ္ႀကီးနားေထာင္မွ လႊတ္ေျမာက္လာေသာ ဟာသ လူရႊင္ေတာ္ ကုိဇာဂနာ အား DVB သတင္းေထာက္ တဦးက ေမးျမန္းထားတဲ့ အသံဖုိင္ပါ။

အသံဖုိင္ နားဆင္ဖုိ႔ ဒီကုိ ႏွိပ္ပါ

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

ေအးစက္ပ်စ္ခဲသြားေသာ ပန္းႏုေရာင္ ခ်စ္ျခင္းမ်ား

Yျမစ္ခ်ိဳ ရဲ့ တတိယေျမာက္ စီးရီးျဖစ္တဲ့ “ေအးစက္ပ်စ္ခဲသြားေသာ ပန္းႏုေရာင္ ခ်စ္ျခင္းမ်ား” အမည္ရ ေတးစု မၾကာမီ ထြက္လာပါေတာ့မယ္။ သူ႔ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ ဖန္တီးထားတဲ့ ေတးသီခ်င္းေတြ အေၾကာင္းနဲ႔ ဂီတေလာကအေပၚ သူ႔ရဲ့ ရင္ခုန္သံအခ်ိဳ႕ကို အင္တာဗ်ဴး အစီအစဥ္အျဖစ္ တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္။

ေမး -- အခု အေခြက ခင္ဗ်ားရဲ့ တတိယေျမာက္ အေခြေနာ္။ ေရွ႕က ႏွစ္ေခြနဲ႔ အခု လုပ္ေနတာနဲ႔ ဘာကြာသလဲ။

ေျဖ -- ေရွ႕ႏွစ္ေခြနဲ႔ အခုေခြနဲ႔ လုပ္ရတဲ့ ခံစားခ်က္ ကြာတာေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေရွ႕အေခြေတြက ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သီခ်င္းေတြ ျဖစ္တယ္။ အခုကေတာ့ လူတေယာက္ရဲ့ ဘ၀နဲ႔ အခ်စ္၊ ယုံၾကည္မႈ၊ ငယ္ငယ္က အၾကည္ဓာတ္ရွိစဥ္က ခံစားမႈေတြကို ျပန္ေဖာ္ထုတ္ထားတာပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ အဲသည္တုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ အေတြး စကားလုံးေတြကို က်ေနာ္ မေရးႏိုင္ေတာ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ။ အရင္ ငယ္ငယ္က ေရးခဲ့တာေတြ အမ်ားစုပါ။



ေမး -- ငယ္ငယ္က ေရးခဲ့တာ ဆိုေတာ့ အဲသည္တုန္းထဲက ဂီတပိုင္း အတီးပိုင္းေတြက လုပ္ထားၿပီးသားလား။

ေျဖ -- ျမဴးဇစ္က လုပ္ထားၿပီးသား။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ဟာကိုယ္ ဒီလို အေခြေတြဘာေတြ လုပ္ႏိုင္မယ္လို႔ မထင္ထားဘူး။ သို႔ေသာ္ လုပ္တတ္သေလာက္ေလး လုပ္ထားခဲ့တာေတြ ရွိတယ္။ အခုခ်ိန္ ကိုယ္ပိုင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့အခါမွာ ဒီသီခ်င္းေလးေတြကို က်ေနာ္ ႏွေျမာလို႔၊ အထူးသျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေတြ ျဖစ္လို႔ အမွတ္တရ လုပ္ျဖစ္တာပါ။

ေမး -- ခင္ဗ်ား သီခ်င္းေတြက ကိုယ္တိုင္ေရး ကိုယ္တိုင္ဆို ကိုယ္ပိုင္ ဖန္တီးတာေတြ ဆိုေတာ့ ျမဴးဇစ္ အတီးပိုင္းေတြကေကာ ဘယ္လို လုပ္ထားသလဲ။

ေျဖ -- ကိုယ္တိုင္ေရး ကိုယ္တိုင္ဆို ဆိုေပမယ့္ အခ်ိဳ႕ ျမဴးဇစ္ေတြ ဖန္တီးရာမွာ က်ေနာ္ မတတ္တာေတြ ရွိတယ္။ အဲေတာ့ စတူဒီယုိက ကိုရီးယား တီး၀ုိင္းနဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာေတြကို က်ေနာ္လိုခ်င္တဲ့ ဂီတပုံစံကို ေျပာျပတယ္။ လုိခ်င္တဲ့ တူရိယာေတြ၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာသုံးခ်င္တာ ဆုိတာေတြ ေျပာျပတယ္။ တေယာသံ၊ ပုေလြသံ စသျဖင့္ေပါ့။ က်ေနာ္ ခံစားမိထားတဲ့ ဂီတေတြထဲက က်ေနာ္ ေကာင္းမယ္ ထင္တာေလးေတြေပါ့။ လက္တင္စေကး, အာေရဗီယံစေကး လိုခ်င္တာေလးေတြ ေျပာျပတယ္။ သူတို႔က ရွာေပးတယ္။ က်ေနာ္ အားလုံးေတာ့ နားလည္ တတ္ကၽြမ္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေမး -- တီး၀ုိင္းသီးသန္႔ မရွိဘူးေပါ့။

ေျဖ -- the heath တီး၀ိုင္း ဆိုတာက စတူဒီယိုရဲ့ ၀ိုင္းပါ။ section players ေတြေပါ့။ က်ေနာ္က လိုခ်င္တာ အဆင္သင့္ ေပးထားၿပီးသား ဆိုေတာ့ သူတို႔ အတြက္လည္း လုပ္ရတာ အဆင္ေျပပါတယ္။ သိပ္ကပ္သပ္ေနတဲ့ တခ်ိဳ႕ေနရာဆို က်ေနာ္ လိုခ်င္တာကို ပါးစပ္နဲ႔ တီးျပတယ္။ အဲဒါကုိ အတီးသမားက သူ႔ တူရိယာအလိုက္ ၀င္တီးေပးမယ္။ အခ်ိန္ပိုင္း ပေရာ္ဖက္ရွင္ သမားေတြေပါ့။ အားလုံးကိုေတာ့ က်ေနာ္ လုိခ်င္တဲ့ ပုံစံရတဲ့အထိ လုပ္ယူရထားတာပါ။

ေမး -- ခင္ဗ်ားက ကိုရီးယားမွာ အသံသြင္း အေခြထုတ္တာ သုံးေခြ ရွိၿပီ ဆိုေတာ့ အေတာ္ေလး အေတြ႕အၾကံဳ ရွိၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရၿပီေပါ့။ အဲေတာ့ အခု ေနာက္ဆုံး လုပ္ရတာအေပၚမွာ အားရေက်နပ္မႈ ရွိလား။

ေျဖ -- စိတ္တိုင္းကေတာ့ ဘယ္က်မလဲ။ အားနည္းခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတာေပါ့။ အခုလုပ္တာမွာ ဆိုရင္ ထိုင္းက က်ေနာ့္ ညီေတြ ကူညီ တီးေပးထားတာေတြ ရွိတယ္။ ဟိုက အၾကမ္း တီးေပးလိုက္တာေတြ။ အဲဒါကို ဒီမွာ ေပးတဲ့အခါ သူတို႔က အေခ်ာ ျပန္တီးမေပးဘူး။ အဲသည့္ အၾကမ္းကိုပဲ ျပန္သုံးလိုက္တာ။ ဒီမွာက အလုပ္ကို ေငြေၾကးနဲ႔ တြက္ယူတာ ဆိုေတာ့ တပုဒ္လုံး အတြက္ဆို တေစ်း၊ တပိုင္းတစဆို တေစ်း။ အသံ အရည္အေသြးက်ေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူး ျဖစ္တာေပါ့။ အဲဒါမ်ိဳးေတြ အေတာ္ ညႇိယူရတာေပါ့။


(လသာေသာည)

ေမး -- ဒီအေခြမွာ ဘယ္ႏွပုဒ္ပါလဲ။

ေျဖ -- ဆယ္ပုဒ္ေလာက္ ပါမယ္။ ေပါ့ပ္ ပါမယ္။ ေဆာ့ေရာ့ခ္ ပါမယ္။ စလုိးေရာ့ခ္ ပါမယ္။ ေနာက္ ဖန္႔ခ္ဆိုတာ တခု လုပ္ဖို႔ ရွိတယ္။

ေမး -- ဒီအေခြကိုေရာ အရင္လိုပဲ စီဒီထုတ္ေရာင္းမွာလား။ ဘယ္လို ျဖန္႔မွာလဲ။

ေျဖ -- စီဒီထုတ္ဖို႔ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနတယ္။ ထုတ္လည္း ဘယ္သူမွ ၀ယ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေသခ်ာတဲ့ အခ်က္။ က်ေနာ္ကလည္း သီခ်င္းဆိုတာ စီးပြားျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အရင္ေခြေတြ တုန္းကလည္း ရတဲ့ ပိုက္ဆံက လွဴဟယ္တန္းဟယ္နဲ႔ အဖြဲ႕အစည္းေတြဆီ ျပန္သြားတာပဲ။ က်ေနာ့္ အက်ိဳးအျမတ္ကေတာ့ ကိုယ့္သီခ်င္းကို တစုံတေယာက္က နားဆင္ခံစားၿပီး လိုက္ညည္းမိတယ္ ဆိုရင္ ေက်နပ္ပါၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း အလုပ္တခု လုပ္ရင္ေတာ့ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ေလးလည္း ျဖစ္ဖို႔ လုိတာေပါ့။ ဒီဖက္ေခတ္မွာဆိုရင္ စီဒီေတာင္ မလိုေတာ့ပါဘူး။ အင္တာနက္မွာ သူ႔၀က္ဆိုက္ကေန ေဒါင္းလုတ္နဲ႔ ေရာင္းသြား ျဖန္႔သြားလို႔ ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အဲသလို လုပ္ရင္ေတာ့ ေဒါင္းလုတ္တခု ေပးတာနဲ႔ ကူးၾက ျဖန္႔ၾက ခိုးကူးၾကနဲ႔ ဂိသြားမွာပဲ။ အဲေတာ့ ခိုးမကူးရေအာင္ က်ေနာ္ပဲ ေပးကူးလိုက္တာ ေကာင္းမယ္ ထင္ပါတယ္။

ေမး -- ေဒါင္းလုတ္န႔ဲ ေရာင္းလို႔ရတာ မွန္ေပမယ့္ ဒီယဥ္ေက်းမႈက ဗမာေတာမွာ မထြန္းကားေသးဘူးေလ။ ရၿပီးရင္ ျဖန္႔ၾကေတာ့တာပဲ။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အင္တာနက္ကေန အဓိက ျဖန္႔မယ့္သေဘာေပါ့။

ေျဖ -- ဟုတ္ပါတယ္။ အမွတ္တရ စီဒီေလးေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး လုပ္မွာပါ။

ေမး -- Yျမစ္ခ်ိဳ ကိုယ္ပိုင္ ဟုမ္းေပ့ေတြ ဘာေတြေရာ မတင္ေသးဘူးလား။

ေျဖ -- လုပ္ဖို႔ေတာ့ စိတ္ဆႏၵ ရွိတယ္။ ဘယ္သူမွ ၀င္မၾကည့္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့ေလးလည္း ရွိတယ္။ မွတ္တမ္းအျဖစ္ သိမ္းထားတဲ့ သေဘာပါ။

ေမး -- ဒါကေတာ့ လတ္တေလာ ၾကံဳေနရတဲ့ ျဖန္႔ခ်ိေရး ကိစၥေပါ့ေနာ္။ ျဖန္႔ခ်ိေရးမွာေတာ့ ဒီအေပၚကေန ေငြေၾကး အျမတ္လည္း ရစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး၊ ကိုယ့္ ၀ါသနာအရ ပရိသတ္ဆီကို ရတဲ့နည္းနဲ႔ ပို႔ရတယ္ေပါ့။ သီခ်င္း ျဖစ္လာေအာင္လည္း ဖန္တီးသလို၊ သီခ်င္း ျဖန္႔ခ်ိဖို႔လည္း ကိုယ္တိုင္ပဲ စိုက္တယ္ဆိုတ့ဲ သေဘာေပါ့။

ေျဖ -- ဟုတ္ကဲ့။ အျပည့္အ၀ စိုက္ထုတ္ရပါတယ္။

ေမး -- အင္မတန္ အႏုပညာရွင္ ပီသပါေပတယ္။ ဆိုေတာ့ အဲသလို ကိုယ္ဖန္တီးထားတဲ့ ဟာေတြေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ ေက်နပ္ ႏွစ္သက္မႈ ရွိသလဲ။



ေျဖ -- က်ေနာ္ ကဗ်ာေရးဖူးတယ္။ အပုဒ္ ေလးငါးဆယ္ေလာက္ ရွိမယ္။ အဲသည္ထဲမွာ က်ေနာ္ ႀကိဳက္တာ သုံးေလးပုဒ္ထက္ မပိုဘူး။ သီခ်င္းေတြမွာလည္း အဲလိုပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ လုပ္သာလုပ္လိုက္တယ္ စိတ္တိုင္း မက်တာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ အထူးသျဖင့္ သီခ်င္းတပုဒ္မွာ သူ႔ဖြဲ႕စည္းပုံ ရွိတယ္။ သူ႔စေကးနဲ႔ သူ။ သူ႔ဖြဲ႕စည္းပုံနဲ႔ သူေပါ့။ အဲဒီအတြက္ အတီးပိုင္း အဆိုပိုင္း ဟာမိုနီပိုင္း စသျဖင့္ လိုအပ္တာေတြ ရွိတယ္။ အဲဒါေတြကို ျပည့္စုံေအာင္ မလုပ္ႏိ္ုင္တာေတြ ရွိတယ္။ ေငြေပးရမယ့္ ကိစၥမွာ ေငြ မေပးႏိုင္ဘူး။ လူေပးရမယ့္ ကိစၥမွာ လူမေပးႏိုင္ဘူး။ စိတ္တိုင္းမက်ဘူးေပါ့။

ေမး -- ေစာေစာက ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ ေပါ့ပ္တို႔ ေဆာ့ေရာခ့္တို႔ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းအမ်ိဳးအစားေတြက ကိုယ့္အႀကိဳက္ေတြပဲလား။ ေခတ္ေရစီးကေန ပါလာတာေတြလား။

ေျဖ -- ေျပာရရင္ ကိုယ့္အႀကိဳက္ ဆိုတာထက္ ကိုယ့္အသံနဲ႔ လိုက္ဖက္ညီတာကို ေရြးခ်ယ္လိုက္ရတာ။ ပထမအေခြမွာ ေရာ့ခ္ကို က်ေနာ္ ဆိုၾကည့္တယ္။ က်ေနာ့္အသံက ကြဲထြက္သြားတယ္။ အသံလုံးကလည္း ေသးတယ္။ မလွေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ လိုက္ဖက္ညီမယ့္ အသံကို ဦးစားေပးၿပီး ေရြးခ်ယ္တာပါ။ ကိုယ္နဲ႔ မလိုက္တာကို ဖ်စ္ညစ္ၿပီး လုပ္ေနတာက အ႐ုပ္ဆိုးတယ္ ထင္တယ္။

ေမး -- ခုေခတ္ လူငယ္ေတြ အမ်ားစု ႀကိဳက္ေနတဲ့ ဂီတပုံစံေတြနဲ႔ ဆိုရင္ ခု ခင္ဗ်ားႀကိဳက္တယ္ ဆိုတဲ့ ပုံစံေတြက နည္းနည္း ေနာက္က်မေနဘူးလား။

ေျဖ -- က်တာေပါ့။ ေနာက္က်တယ္ ဆိုေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ မလုပ္လို႔ မရတာေတြ ရွိတယ္။ ခုေခတ္ ဟစ္ေဟာ့ေတြ ဘာေတြ ဆိုတာက စင္ေပၚက ဆိုသြားတာကို ေအာက္က လိုက္ဆိုႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔လို ခ်ိဳတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြက ကိုယ္ဟာကိုယ္ ဂစ္တာတလက္နဲ႔ ဆိုလို႔တီးလို႔ ရတယ္။ ေနာက္က်တယ္ ဆိုေပမယ့္ အက်ႀကီး မဟုတ္ဘူး။ ဒီလို သေဘာသဘာ၀မ်ိဳးကို ႀကိဳက္တဲ့ ပရိသတ္က ရွိေနတုန္းပဲလို႔ ျမင္တယ္။ ဒါေတြ မ႐ိုးေသးဘူး။ ကမာၻမွာလည္း အသစ္ေတြ ေပၚထြက္ေနတာပါပဲ။

ေမး -- ခင္ဗ်ား သီခ်င္းေတြကို နားေထာင္ရတဲ့ အခါမွာ တခ်ိဳ႕သီခ်င္းေတြက ထူးအိမ္သင္ ဟန္မ်ိဳး၊ အခ်ိဳ႕က ကိုခင္၀မ္း ဟန္မ်ိဳး နီးစပ္ေနသလားလို႔ ထင္မိတယ္။ အဲဒါ ဘယ္လုိ ေျပာခ်င္သလဲ။

ေျဖ -- ေျပာရရင္ေတာ့ ကိုခင္၀မ္းႀကီးကလည္း ႏွင္းဆီျဖဴရဲ့ အေ၀းကလူတေယာက္ ေခတ္ကတည္းက က်ေနာ္တို႔က ရင္ခုန္ခဲ့တယ္။ သူ႔ဆိုပုံ ဆိုေပါက္ႀကီးက ေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့ ပုံႀကီး။ ဧရာ၀တီတို႔ အေမတို႔ ဆို သူ႔လို က်ေနာ္ မဆိုတတ္ဘူး။ ႏွစ္သက္တယ္။ ေနာက္တခုက သူဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ကို ေသတဲ့အထိ သစၥာရွိစြာ ဆုတ္ကိုင္သြားတဲ့ ပုဂၢဳိလ္။ ပန္းခ်ီဖက္မွာ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရပ္တည္တယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကို အျပည့္အ၀ ေလးစားတယ္။ သူ႔ရဲ့ ဟန္ေတြ က်ေနာ့္အေပၚ လႊမ္းမိုးတာ အမွန္ပဲ။ သတိထားမိတယ္။ ေဖ်ာက္ၾကည့္တယ္။ မရတာေတြ ရွိတယ္။

ေနာက္ ကိုသွ်ပ္။ ထူးအိမ္သင္ကို က်ေနာ္တို႔ နယ္ဖက္မွာ သွ်ပ္ကေလးလို႔ ေခၚၾကတယ္။ သူ႔ကို ထူးအိမ္သင္ မျဖစ္လာခင္ ကတည္းက အျပင္မွာ ေတြ႕ခဲ့ဆုံခဲ့တာ ဆိုေတာ့ သူ႔ဟန္ကို ႀကိဳက္တယ္။ ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္လည္း အားေပးတယ္။ သူေအာင္ျမင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က သီခ်င္းစေရးေတာ့ သူ႔ဟန္ေတြ ပါလာတာေပါ့။ ဒီထဲမွာ လသာတဲ့ည ဆိုရင္ သူရဲ့ ဟုိတုန္းက ေခါင္းေလာင္းေလးေတြ ျမည္ေနၿပီ ဆိုတဲ့ ဖလိုးမ်ိဳး ႏြယ္ေနတာေပါ့။ ဒါ ၈၆ ခုႏွစ္က ေရးခဲ့တာ။ သူ႔အရိပ္ကလည္း လႊမ္းမိုးတာပဲ။ ၀န္ခံပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ေကာင္းတဲ့ လႊမ္းမိုးမႈမ်ိဳးလို႔ ယူဆပါတယ္။

ေမး -- ဒါကေတာ့ အႏုပညာသည္တိုင္းမွာ ရွိတတ္ပါတယ္။ အခုက အေဟာင္းေတြ မ်ားတယ္ဆိုေတာ့ ဒီဖက္မွာ အသစ္ေတြ ဘာလို႔ မေရးျဖစ္တာလဲ။

ေျဖ -- အသစ္ေတြ မေရးႏိုင္တာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေျပာရရင္ အေျခအေနေတြက မေရးႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီးထားတာလို႔ ျမင္တယ္။ ေစာေစာက တီဗီမွာ ေတြ႕လိုက္တယ္။ ကိုရီးယား သီခ်င္းေတြ ဥေရာပအထိ ေပါက္ေရာက္ေနၿပီ။ အာရွကို ေက်ာ္သြားၿပီ။ သူတို႔မွာ အသစ္ကို ဖန္တီးႏိုင္ေအာင္ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက စနစ္တက် သင္ၾကားေပးထားတာ။ ျမန္မာျပည္မွာ စနစ္တက် သင္ၾကားလာတဲ့ အဆိုေတာ္ တေယာက္မွ က်ေနာ္ မေတြ႔ဘူး။ အႏုပညာတကၠသိုလ္ ဖြင့္တယ္ဆိုတာလည္း ေလာက္ေလာက္လားလား ပညာရွင္အစုံ ပစၥည္းအစုံနဲ႔ သင္ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အႏုပညာတကၠသိုလ္ဆင္းေတြကို ေစာ္ကားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့္ အျမင္မွာေတာ့ ျမန္မာျပည္ အႏုပညာတကၠသိုလ္ ဆိုတာက ႏိုင္ငံတကာက မူလတန္းေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ အဲေတာ့ လူေတြက ႏုံ႔လာတယ္။ ဖ်င္းလာတယ္။ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း မတတ္ဘူး။ မတတ္ေပမယ့္ က်ေနာ္က ကုိယ့္ဟာကိုယ္ လုပ္ခ်င္စိတ္ ရွိေသးတယ္။ ပိုဆိုးတာက မတတ္ဘဲနဲ႔ သူမ်ားဆီကဟာကို ဆြဲကူးခ်ၿပီး အလြယ္တကူ လုပ္ပစ္လိုက္တာ။ ျပည္တြင္းမွာေတာ့ ဘာမွ မသိဘူး။ ျပည္ပေရာက္ေတာ့ ရွက္စရာက အတိၿပီးေနတာ။ လူေတာ မတိုးဘူးေပါ့။

ေမး -- သီခ်င္းေရးသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေလ့က်င့္တဲ့ အေနနဲ႔ ေကာ္ပီေတြ ေရးခဲ့ၾကတယ္။ ခင္ဗ်ားေကာ အဲသလို ေကာ္ပီေတြ လုပ္ခဲ့တာ ရွိလား။

ေျဖ -- ငယ္ငယ္တုန္းက တပုဒ္ေတာ့ ေရးဖူးတယ္။ ေရးတာလည္း ဘုရားသီခ်င္းပါ။ ေကာ္ပီေတြကို က်ေနာ္ နားေထာင္ပါတယ္။ ႀကိဳက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း အျပင္ထြက္လာတဲ့အခါ စိတ္ခံစားမႈ တမ်ိဳး ေျပာင္းလာတယ္။ အတြင္းနဲ႔ အျပင္နဲ႔ တအားကြာေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ အဲသည့္မွာ ကိုယ္ပုိင္သံစဥ္ကို ပုိခ်စ္ျမတ္ႏိုးလာတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ဖန္တီးမွ ျဖစ္မွာ ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳး ေပၚလာတယ္။ ေရွ႕လူေတြထက္ ပိုလုပ္ႏိုင္မယ့္ လူငယ္ေတြ ေပၚလာေစခ်င္တယ္။

ေမး -- အခု ၾကားေနရတာ ရွိတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ေကာ္ပီေတြကို ေျပာခဲ့ဆိုခဲ့ၾကတာ ရွိခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ေကာ္ပီသမားေတြရဲ့ အသံက ပိုက်ယ္လာတယ္။ ေကာ္ပီေတြသာ မရွိခဲ့ရင္ ဂီတဟာ အခုေလာက္ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္တခါ ေကာ္ပီေတြဟာလည္း သူတို႔ရဲ့ အႏုပညာေတြ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး၊ တန္ဖိုးထားအပ္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာလာတာ ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ား ဘယ္လို ေျပာခ်င္သလဲ။

ေျဖ -- က်ေနာ္ေတာ့ လုံး၀ လက္မခံဘူး။ အဲဒါ ဆရာ ေမာင္သစ္မင္းတို႔ ေခတ္ကတည္းက စခဲ့တာ။ ေတးျမံဳငွက္ ေခတ္ကတည္းက ေကာ္ပီေတြနဲ႔ ေပါင္းကူးရမယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ။ ဟုတ္တယ္။ ကိုရီးယားတို႔ ဘာတို႔ ႏိုင္ငံတကာမွာလည္း ေကာ္ပီေတြနဲ႔ ေပါင္းကူးတာပဲ။ ကိုယ့္ထက္ေစာတဲ့ သူဆီက နည္းပညာယူတယ္၊ ခဲမေလာက္ တီး၀ိုင္းနဲ႔ စရတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခု ကိုရီးယားက ခဲမေလာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ႏိုင္ငံတကာကို ျပန္ထိုးေဖာက္ေနၿပီ။ ေကာ္ပီ လုပ္တယ္ဆိုရာမွာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ေတးေရးသမား အတြက္ မယ္လိုဒီ ရွိၿပီးသား။ သူက စကားလုံးပဲ စဥ္းစားရတာ။ စကားလုံးေတာင္မွ အေၾကာင္းအရာတခု ေပးလိုက္ၿပီဆိုရင္ ဇာတ္ဆင္ၿပီး စကားလုံးေတြ သြတ္သြင္းရတာပဲ ရွိတာ။ ဂီတသမား က်ေတာ့ ပင္ပန္းတာ မွန္တယ္။ တူေအာင္ လုိက္တီးရတာ ပိုပင္ပန္းတယ္။ မလြတ္လပ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါ အႏုပညာလို႔ က်ေနာ္ မယူဆဘူး။ အဲေလာက္ မပင္ပန္းဘဲ ကိုယ့္ပညာ ကိုယ္ျပပါလား။ အဲေတာ့ ေကာ္ပီကိစၥ အဲလိုေျပာတာကို ဘယ္သူပဲ ေျပာေျပာ သူနားမလည္လို႔ ေျပာတာလို႔ပဲ ျမင္ပါတယ္။

ေမး -- ခုေနာက္ပိုင္း လူငယ္ေတြ ကိုယ္တိုင္ေရးလာတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဘယ္လို ျမင္လဲ။

ေျဖ -- ေပၚလာတာ ၀မ္းသာတယ္။ ထြန္းထြန္းေပါက္ေပါက္ ေဖာက္ထြက္လာေစခ်င္တယ္။ သားစိုးတို႔လိုမ်ိဳး က်ေနာ္ ေလးစားတယ္။ ဘာပဲေရာေရာ လုပ္ၾကည့္ရမွာပဲ။ ဂီတဟာ ယဥ္ေက်းမႈပဲ။ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ သင့္တယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးဖို႔ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာလည္း ရွိေနသင့္တယ္။

ေမး -- ဟစ္ေဟာ့တို႔ အာရ္အန္ဘီတို႔ လူငယ္ေတြ ေရးလာၾကၿပီ မဟုတ္လား။

ေျဖ -- ေရးၾကတယ္။ ေအာ္တာေတြ ဘာေတြလည္း ေရးတယ္။ သူတို႔ ပရိသတ္နဲ႔ သူတို႔ ရွိတယ္။ က်ေနာ္ လက္ခံလို႔ ရပါတယ္။

ေမး -- သူတို႔ ေရးတာေတြေရာ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္ကို မီၿပီလား။

ေျဖ -- စကားလုံးပိုင္းအရ အေတြးပိုင္းအရေတာ့ မမီဘူးဗ်။ အသစ္ေတာ့ အသစ္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ စြဲစြဲျမဲျမဲ နားေထာင္လို႔ရမယ့္ ဂီတမ်ိဳးအထိေတာ့ ေရာက္မသြားဘူး။

ေမး -- ခုသီခ်င္းေတြကိုေရာ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ ျဖန္႔ဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိလား။

ေျဖ -- နည္းလမ္းမ်ိဳးစုံနဲ႔ေတာ့ ျဖန္႔မွာပါ။

ေမး -- ျပည္တြင္းက လက္လွမ္းမီတဲ့ အင္တာနက္ဆိုက္ေတြ ရွိတာပဲ။ အဲဒီက တဆင့္ မျဖန္႔ဘူးလား။

ေျဖ -- တခ်ိဳ႕က က်ေနာ္ သိပ္မသိတာ လက္လွမ္းမမီတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

ေမး -- ခုေလာေလာဆယ္ ဘယ္ဂီတမ်ိဳးကို အာ႐ုံက်ေနလဲ။

ေျဖ -- ဂ်ပ္စ္ဂီတကို အာ႐ုံက်တယ္။

ေမး -- ဂီတနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာအိပ္မက္ေတြ ရွိေသးလဲ။

ေျဖ -- အိပ္မက္ မမက္ႏိုင္ေသးဘူး။ ေအးစက္ပ်စ္ခဲသြားေသာ ပန္းႏုေရာင္ ခ်စ္ျခင္းမ်ား ဆိုတဲ့ ဒီအေခြ ၿပီးေအာင္ ႐ုန္းေနရတာ။ ဒါၿပီးလို႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္လည္း အိပ္မက္သစ္ေတြဘာေတြ မက္ခ်င္မက္မွာေပါ့။

ေမး -- ေနာက္ဆုံး ေမးခ်င္တာကေတာ့ ခင္ဗ်ား ဘာျဖစ္လို႔ ဒီအလုပ္ေတြ လုပ္ေနတာလဲ။

ေျဖ -- က်ေနာ္က Yျမစ္ခ်ိဳ လို႔ အမည္ယူရာမွာ Y က ဧရာ၀တီ ျမစ္ဆုံကို ယူတာပါ။ ေျမပုံကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ျမစ္ဆုံဟာ Y ပုံစံေလး ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ ဧရာ၀တီကို ကိုယ္စားျပဳတာပါ။ က်ေနာ္က ဧရာ၀တီတိုင္းသားပါ။ ဧရာ၀တီဟာ ျမန္မာျပည္ကို အလုပ္အေကၽြးျပဳတယ္။ အစအဆုံး ေရခ်ဳိေတြခ်ည္းပဲ။ အခ်ိဳ႕ျမစ္ေတြဆို ေရငန္ေပါက္တယ္။ ဧရာ၀တီ ျမစ္ေရ ခ်ိဳခ်ဳိကို Yျမစ္ခ်ိဳ လို႔ အမည္ ယူတာပါ။

ေစာေစာက ေျပာခ့ဲသလို ျပည္ပမွာ ဂီတကြက္လပ္ ဟာေနတာကို တတ္စြမ္းသမွ် ၀င္အားျဖည့္တာပါ။ က်ေနာ္တို႔လည္း သီခ်င္း ဆိုတတ္တယ္။ ဂီတ ဖန္တီးတတ္တယ္ ဆိုတာ ေျပာခ်င္တယ္။ ေကာ္ပီေတြ ၾကားမွာပဲ နစ္ေနလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ေျပာရရင္ ကုိႏိုင္ျမန္မာ ေရးခဲ့တဲ့ ကမာၻမေၾကဘူး ဆိုတဲ့ သီခ်င္း။ က်ေနာ္ ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အစာမေၾကဘူး။ က်ေနာ္တို႔မွာ ဆိုေနရေပမယ့္ ၾကာေတာ့ ရွက္လာတယ္။ ကိုယ္လည္း မဖန္တီးႏိုင္ေသးဘူး။ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ေတာ့ လုပ္ၾကည့္တာပဲ။ လူေတြ လက္ခံလာေအာင္ ထပ္ႀကိဳးစားရမွာပဲ။ အဓိကကေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဆိုတာ ရွိမွ ျဖစ္မယ္။ က်ေနာ္တို႔ လုပ္တာ ေကာင္းလွခ်ည္လို႔ မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ လူငယ္ေတြ ကိုယ္ပိုင္ေတြ လုပ္လာေစခ်င္လို႔ ၀င္လုပ္တာပါ။ ပုန္ကန္တာပါ။

ႏို႔မို႔ရင္ ေကာ္ပီသမားေတြရဲ့ လႊမ္းမိုးမႈေအာက္မွာပဲ လူေတာမတိုးတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ဂီတ မ်ိဳးဆက္ေတြ ဒီလိုပဲ ျဖစ္ေနမွာပဲ။ သူ႔ဟာကို မတူ တူေအာင္ လိုက္လုပ္ေနမယ့္အစား ကိုယ္ဘာသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ တီးခ်င္တိုင္းတီး ေညာင္ခ်င္တိုင္း ေညာင္ပစ္လိုက္တာမ်ိဳးကို က်ေနာ္က အားေပးခ်င္တယ္။ ေကာ္ပီေလာကကို ဆန္႔က်င္တဲ့ တပ္ဦးထဲမွာ က်ေနာ္ ေရွ႕ဆုံးက ပါတယ္။ ကိုယ္ဖန္တီးခ်င္တာကို လုပ္ခ်င္လို႔ လုပ္တယ္။ အလကားေပးတယ္။ ႀကိဳက္ရင္ယူ။ ဒါပါပဲ။


(အလြမ္းအိမ္)

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

အျဖဴေရာင္ပန္းမ်ား ပြင့္လန္းေစသူ

အပိုင္း (၂)

ေမး။ ။ ဒီကိုရီးယားမွာ ဆိုရင္လည္း မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိုရီးယားေရာက္လာတဲ့ ျမန္မာေတြက အဖြဲ႔အစည္းေၾကာက္တဲ့ ေရာဂါမ်ဳိးႀကီး ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းဆို မသြားတာတို႔၊ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ လူမႈေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြေတာင္မွ ေရွာင္လာတဲ့ သေဘာေတြ ရွိတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ အကိုတို႔ ဒီအဖြဲ႔ေလးကို ဖြဲ႔တဲ့အခ်ိန္က အစတုန္းက ၅ ေယာက္ေလာက္ကေန ဒီအဖြဲ႔ေလးဟာ အခု ၁၅၀ေက်ာ္ ၂၀၀ နီးပါးေလာက္ ျဖစ္လာတဲ့ အထိေအာင္ အကိုတို႔ ဘယ္လို ရုန္းကန္ခဲ့ရတယ္ ဆိုတာ အဲဒါေလး ေျပာျပေပးပါလား။

သီ။  ။ တစ္ခ်က္က က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့ အကိုရာ။ ပထမဆံုး စကား စေျပာ ျဖစ္ၾကတယ္။ ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ စကား စေျပာ ျဖစ္ၾကတယ္။ ေဘးနားမွာ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ေလာက္ ပါလာတယ္ေပါ့။ ပါလာေတာ့ ဒီ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ငါတို႔ ဒါေလး လွဴေနတယ္။ ဘယ္လို လွဴတာလဲ။ ဒါေလးကို စိတ္၀င္စားလာၾကတယ္။ စိတ္၀င္စားလာရင္ သူတို႔ကို က်ေနာ္တို႔ ေျပာျပတယ္။ သူတို႔က ေမးတယ္။ ဘာလဲ… တဲ့၊ ဘာလွဴမွာလဲ၊ ဘာတန္းမွာလဲ… တဲ့။ က်ေနာ္တို႔က ဘုန္းေတာ္ႀကီး စာသင္ေက်ာင္းေလးေတြ လွဴတယ္။ ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ ကေလးေတြကို က်ေနာ္တို႔ ပညာေရး ေထာက္ပံ့မႈေလးေတြ လုပ္ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုထားတယ္။ အဖြဲ႔အစည္း၊ အသင္းဆိုတဲ့ဟာမ်ဳိး က်ေနာ္တို႔ အေနနဲ႔ မသံုးထားဘူး။

အမွန္အတိုင္း ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အဓိက ေစ်းတြက္တြက္နည္း ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ ငါတို႔ ပိုက္ဆံ စုလိုက္မယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၅ ေယာက္ရွိရင္ ၅ ေယာက္ စုလိုက္မယ္။ အဲဒီ ၅ေယာက္ စုလို႔ ရတဲ့ ပိုက္ဆံကို ျမန္မာျပည္ကို က်ေနာ္တို႔ ပို႔မယ္။ ျမန္မာျပည္က သူငယ္ခ်င္းေတြက တစ္ဆင့္ ခ်ဳိ႕တဲ့ေနတဲ့ ေနရာေတြကို က်ေနာ္တို႔ ပို႔မယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အစီအမံနဲ႔ပဲေပါ့ေနာ္။ ဒီလို ငါတို႔ လွဴခ်င္တယ္ကြာ၊ အဲဒီ ေနရာကို ပို႔ေပးပါကြာ ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔ သြားတယ္ေပါ့။

အမွန္အတိုင္းကေတာ့၊ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ေနတဲ့ ဟာေလးကေတာ့ ဟို စုစည္းမႈတစ္ခုနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့ လွဴဒါန္းျခင္းဆိုတဲ့ ဟာေလးပါပဲ။ ဟို အဖြဲ႔အစည္းဆိုတဲ့ ဟာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး အကို။ အဖြဲ႔အစည္းဆိုတာ လူေတြက အသင္းတို႔၊ အဖြဲ႔တို႔ဆိုတာကို အရမ္း ေၾကာက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဆြဲေဆာင္တာ အဲဒီလိုမ်ဳိးနဲ႔ မဆြဲေဆာင္ေတာ့ဘူး။ ငါတို႔ လွဴခ်င္တယ္၊ မင္းတို႔ ပါ၀င္မလား။ ပါ၀င္မယ္ဆို ငါတို႔ စုၿပီးေတာ့ လွဴလိုက္ၾကရေအာင္။ ဒီလိုမ်ဳိးဟာေလးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ခ်ဥ္းကပ္တဲ့ အေနအထားမွာ က်ေတာ့ လူေတြက သူတို႔ ရင္ထဲမွာကိုက လွဴခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ကို လွဴရမယ္ဆိုတာ သူတို႔ မသိၾကဘူး။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔က က်ေနာ္တို႔ကို လွဴပါ။ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လိုမ်ဳိးလူေတြပါ ဆိုတဲ့ဟာကို သူတို႔ကို ခ်ျပေတာ့ သူတို႔ေတြက ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ပါ၀င္လာၾကတဲ့ သေဘာေလးေတြ ရွိတာေပါ့ေနာ္။

ေမး။ ။ အဲဒါဆို အကိုတို႔က က်ေတာ့ အသင္းအဖြဲ႔ကို လူေတြ လာပါလို႔ ေခၚတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔၊ အကိုတို႔က အသင္းအဖြဲ႔ကို ေဖ်ာက္ၿပီးေတာ့ လူေတြ ၾကားထဲကို တိုး၀င္သြားတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေပါ့ေနာ္။

သီ။ ။ အသင္းအဖြဲ႔ကို ေဖ်ာက္တာမ်ဳိးကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ထဲမွာကိုက အသင္းအဖြဲ႔လို႔ မသတ္မွတ္ထားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔ထဲမွာ ဥပမာေပါ့ေနာ္၊ က်ေနာ္တို႔ နံမည္တစ္ခု ေပးလိုက္တယ္ေပါ့ေနာ္။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၅ ေယာက္ စုတယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားမွာ ဒီ ၅ေယာက္လုံးက ေမာင္ျဖဴ၊ ေမာင္နီ၊ ေမာင္မဲဆိုတဲ့ နံမည္ေတြ အမ်ားႀကီး တပ္ရင္ မေကာင္းဘူးေလ။ မေကာင္းဘူးဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အဂၤလိပ္လိုေလး က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရြးလိုက္တယ္။ White Love for People ဆိုတဲ့ နံမည္ေလးကို ေပးလိုက္ေတာ့ အျဖဴေရာင္ေမတၱာနဲ႔ လူမ်ား ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ေနတဲ့ အခါက်ေတာ့ ေခၚလို႔ ေျပာလို႔လည္း သိပ္အဆင္မေျပဘူးေပါ့။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ အျဖဴေရာင္ေမတၱာလူငယ္မ်ား ဆိုတာေလးက်ေတာ့ နည္းနည္း ပိုအဆင္ေျပတယ္ေလ။

ကိုရီးယား ဆိုတာကေတာ့ ဒီ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံကို ကိုယ္စားျပဳတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့ အကိုရာ။ အဲဒါမ်ဳိးဆိုေတာ့ ဒီ အျဖဴေရာင္ေမတၱာလူငယ္မ်ား ဆိုတဲ့ ဒီ အစုအဖြဲ႔ေလးကို သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုး အမ်ားႀကီး ပါ၀င္လာႏိုင္ေအာင္ေပါ့။ ဒီ ကိုရီးယားမွာ ရွိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးရဲ႕ စုေပါင္း လွဴဒါန္းမႈကို ကိုယ္စားျပဳထားတဲ့ အဖြဲ႔ေလးဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေလးေပါ့ေနာ္။ အဖြဲ႔ဆိုတာကလည္း က်ေနာ္တို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ ဦးေဆာင္တဲ့သူကို ဥကၠဌေပါ့ အကိုရယ္။ ဘ႑ာေရးမွဴးဆိုတာ ပိုက္ဆံ ထိမ္းသိန္းေပးတဲ့သူေပါ့။ ဟို စည္းရံုးေရးဆိုတဲ့ အေနအထားမွာ ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုရေအာင္ဆိုလိုက္ရင္ အားလံုးကို စုစုစည္းစည္းျဖစ္ေအာင္ စုစည္းေပးႏိုင္မယ့္သူကို က်ေနာ္တို႔ စည္းရံုးေရးမွဴးေပါ့။ ဒါကို က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး ပါ၀င္ႏိုင္လာၾကေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္မယ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ စည္းရံုးေရးမွဴး ဆိုၿပီးေတာ့ တာ၀န္ေပးလိုက္တာေပါ့။ ဒီလိုမ်ဳိး အဖြဲ႔အစည္းဆိုတဲ့ စကားလံုးကို သံုးရင္ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ေဘာင္ေတြ၊ ကနားေတြ မလြတ္ေတာ့ဘူးေလ။

အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ရိုးရိုးသားသားနဲ႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ခ်င္တာက အလွဴက အဓိကပဲ။ အသင္းအဖြဲ႔က အဓိက ဦးစားေပး မဟုတ္ဘူးေပါ့။ အဲဒီလို လွဴမယ့္ အလွဴေလးကို နံမည္တပ္လိုက္တာက ပရဟိတေပါ့။ ဒီ ပရဟိတဆိုတဲ့ နာမည္ကို အလွဴအတန္းေလးေတြ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ အစုအဖြဲ႔ေလးကို က်ေနာ္တို႔ ပရဟိတဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ထားလိုက္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ အဲဒီလိုမ်ဳိး က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ရွင္းျပႏိုင္မယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ေတြ ဒီသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေန ေနာက္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္၊ ေနာက္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေန ေနာက္ထပ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ ဆင့္ပြားလိုက္ရင္ ကိုရီးယားႏိုင္ငံမွာ ရွိတဲ့ ျမန္မာေတြ အားလံုးဟာ အၿမဲတမ္း လစဥ္လတိုင္း ကိုယ့္ေခၽြးနည္းစာ ေလးေတြထဲကမွ အလွဴေတြ လုပ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိး မသက္ေရာက္သြားဘူးလား။ အဲ… အဲဒီလိုမ်ဳိး သက္ေရာက္သြားေအာင္ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ဒီလို စုစည္းမႈေလးေတြ က်ေနာ္တို႔ ႀကိဳးစား ဖန္တီးတာနဲ႔ အတူတူပဲေလ အကို။ အဲဒီလိုမ်ဳိးက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ လစဥ္လတိုင္း တစ္ေယာက္ တစ္ေသာင္းဆိုတဲ့ လစဥ္ အလွဴေလးေတြ လုပ္ေနၾကတယ္ဆိုတဲ့ အႏွစ္သာရေလးကို ဖန္တီးေပးတဲ့ သေဘာမ်ဳိးေလးေပါ့။

တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ အသင္းေတြကို အရမ္းေၾကာက္တယ္။ ဒီအဖြဲ႔အစည္းက ဟိုလူေတြနဲ႔လည္း စကားေျပာေနပါလား။ ဒီလူေတြနဲ႔လည္း စကားေျပာေနပါလား။ ဒီလူေတြနဲ႔ လြတ္ပါ့မလားဆိုတဲ့ သေဘာေလးေတြ သူတို႔မွာ အၿမဲတမ္း ၀င္ေနတယ္ေပါ့ေနာ္။ က်ေနာ္တို႔မွာက ဟို က်ေနာ္တို႔ ဦးစီးဦးေဆာင္ လုပ္ေနေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဒီ အစုအဖြဲ႔ေလးထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးက အႀကံဉာဏ္ေတြ ေပးလို႔ရတယ္။ လုပ္ခ်င္တဲ့ ပံုစံေလးေတြ ေျပာလို႔ရတယ္ေပါ့။ လုပ္လို႔ရတဲ့ဆိုတဲ့ အပိုင္းမွာလည္း ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ထိခုိက္နစ္နာေစတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြ၊ စကားမ်ဳိးေတြ မပါဘဲနဲ႔၊ ဥပမာေပါ့ အခု ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေပါ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတာ သူတို႔အပိုင္းနဲ႔ သူတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္တာက အုပ္ခ်ဳပ္တာပဲေပါ့ေနာ္။ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ရမယ့္ အလွဴအတန္းနဲ႔ သြားၿပီး မစဥ္းစားဘူး။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္က အလွဴပဲ။ အဲဒါေတြကို အဓိက မစဥ္းစားဘဲနဲ႔ေပါ၊့ ႏိုင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ ကေလးေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးကို တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္က ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းမယ္ေပါ့။

ဒီႏိုင္ငံမွာ အဖြဲ႔အစည္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိၾကတယ္။ အားလံုး ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ လုပ္ေနၾကတာပဲေလ။ သူတို႔ကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ အေနနဲ႔ ဘာမွ ထိခိုက္စရာ မလိုဘူး။ ငါတို႔ရဲ႕ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာလဲ။ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြနဲ႔၊ ကေလးသူငယ္ေတြကို ေစာင့္ေရွာက္မယ္၊ ပံ့ပိုးကူညီမယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မလုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို လုပ္ႏိုင္ေအာင္ ကူညီပံ့ပိုးေပးမယ္။

ေမး။ ။ အကိုတို႔ အျဖဴေရာင္ေမတၱာလူငယ္မ်ား အဖြဲ႔ကိုက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ သတိထားမိလာတာက ျမန္မာအသင္း(ကိုရီးယား)ရဲ႕ တိေလာကမုနိဘုရားပြဲေတာ္မွာ ထင္တယ္ေနာ္ အကို။

သီ။ ။ ဟုတ္တယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ဘုရားပြဲမွာ စ တယ္ အကို။ ဘုရားပြဲမွာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ကူးေလးေပါ့ အကိုရယ္။ စိတ္ကူးေလး ဆိုတာကလည္း က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ဘယ္အဖြဲ႔အစည္းကိုမွ ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ ႀကဳိေျပာပါရေစ။ အမွန္အတိုင္း က်ေနာ္တို႔ ေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔ေလးအေနနဲ႔ လွဴဖို႔တန္းဖို႔လုပ္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ထိထိေရာက္ေရာက္ ျဖစ္ေအာင္ က်ေနာ္တို႔ ေငြေၾကးအားျဖင့္ လိုအပ္တယ္ေပါ့ အကိုရာ။ ပိုက္ဆံလိုတဲ့အျပင္ကိုမွာမွ က်ေနာ္တို႔မွာ တူညီ၀တ္စံုေလးေတြနဲ႔ ျမင္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးလည္း က်ေနာ္တို႔မွာ ရွိတယ္။ တူညီ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္သေဘာေလး တစ္ခုကို သေကၤတတစ္ခု အျဖစ္နဲ႔ ငါတို႔ လုပ္ၾကရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုၿပီး ငါတို႔ အက်ႌေလးေတြ လုပ္ၾကမယ္။ အက်ႌတစ္ထည္ကို ၀မ္ ၈၀၀၀ နဲ႔ အပ္လို႔ ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၅၀၀၀ နဲ႔ ေရာင္းၿပီး ရန္ပံုေငြ ရွာၾကမယ္။ ပိုလာတဲ့ ၇၀၀၀ ကို ငါတို႔ အလွဴအတန္းေလးေတြ လုပ္ႏိုင္လာဖို႔ အလွဴခံတဲ့ သေဘာမ်ဳိး လုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလား။ အဲဒီလို က်ေနာ္တို႔ေတြ အခ်င္းခ်င္း အႀကံဉာဏ္ေတာင္းၾက၊ ညႇိႏႈိုင္းၾကတယ္ေပါ့။ အဲဒီလို ေျပာလိုက္တဲ့အခါမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးက သေဘာတူၾကတယ္ေပါ့။ ကိုယ္ေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း တစ္ေသာင္းခြဲ ထည့္ၿပီး၊ အက်ႌတစ္ထည္ ၀ယ္ၿပီး အလွဴမွာ ပါ၀င္ၾကမယ္။ ဘုရားပြဲမွာလည္း အားလံုးတူညီ ၀တ္ၾကမယ္ေပါ့။ အဲဒီလို ၀တ္က်တဲ့အျပင္ အလွဴမွာ အေကၽြးအေမြးကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ေတြ တစ္ေယာက္ သံုးေသာင္းႏႈန္းစီ စုၿပီးေတာ့ စတုဒီသာ ေကၽြးၾကမယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို စုလိုက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း အေယာက္ ၃၀ ေလာက္ တက္လာတယ္။ ငါတို႔လည္း အလွဴမွာ ပါ၀င္ၾကမယ္ဆိုတဲ့အျပင္ကိုမွာမွ ဒီလို တစ္ေသာင္းခြဲႏႈန္းနဲ႔ ဖန္တီးလိုက္တဲ့ ဥစၥာမွာ က်ေနာ္တို႔ သံုးသိန္းေက်ာ္ ရလာတယ္ေပါ့။

အဲဒီလို သံုးသိန္းေက်ာ္ ရလာတဲ့ အေနအထားမွာ က်ေနာ္တို႔ ဘုရားပြဲမွာ ပါ၀င္ႏိုင္ေအာင္ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖန္တီးၾကတယ္ေပါ့။ အဲဒီမွာလည္း က်ေနာ္တို႔ ကေလးေတြအတြက္ အက်ႌေတြ ေရာင္းပါတယ္။ အက်ႌေတြ ၀ယ္ေပးပါ။ ကေလးေတြအတြက္ပါ ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားက ၀ယ္ၾကတယ္ဗ်။ အဲဒီေန႔ပြဲမွာ တစ္ကြင္းလံုးမွာ က်ေနာ္တို႔ အျဖဴေရာင္အက်ႌေတြနဲ႔ လိုလိုကို ျဖစ္သြားတယ္။ ျဖစ္သြားၾကေတာ့ ဘုရားပြဲတစ္ကြင္းလံုးမွာ အျဖဴေရာင္သူငယ္ခ်င္းေတြ ခ်ည္းပဲလား ဆိုတဲ့ အေတြးေလး သူတို႔မွာ ၀င္သြားတာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီမွာ တျခားက စတုဒီသာ လာလွဴတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ က်ေနာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ လုပ္ကြက္ေလးဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး မဆိုဘူးေပါ့ေနာ္။ တစ္ကြင္းလံုးကေတာ့ ျဖဴသြားတယ္။ သူတို႔ရင္ထဲမွာလည္း ဒီ ကေလးေတြအတြက္ အက်ႌတစ္ထည္ ပံ့ပိုးလိုက္တယ္ေပါ့။ ဒီလို အက်ႌတစ္ထည္ ၀ယ္ရတဲ့ အေနအထားမွာ ငါတို႔လည္း အက်ႌတစ္ထည္ ရတယ္။ ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ ကေလးေတြကိုလည္း လွဴျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ကေလးေတြ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ၀င္သြားၾကတယ္ေပါ့။ အားလံုး ပီတိလည္း ျဖစ္သြားၾကတယ္ေပါ့။ ဘုရားပြဲ တစ္ကြင္းလံုးမွာလည္း အားလံုး အျဖဴေရာင္ေမတၱာေတြနဲ႔ ဖံုးလႊမ္းသြားတယ္။

စတုဒီသာပြဲေလးကိုလည္း အားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္ေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ စတုဒီသာ ေကၽြးတဲ့ ၀က္သားတုတ္ထိုးကလည္း မေလာက္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ကို အားေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက မေမွ်ာ္လင့္ေအာင္ မ်ားသြားတယ္ေပါ့။ မေလာက္ငေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာအသင္း(ကိုရီးယား)မွာလည္း က်ေနာ္တို႔ အေနနဲ႔ ဒီ အျဖဴေရာင္ေမတၱာလူငယ္မ်ား ဆိုတဲ့ မ႑ပ္ေလးတစ္ခုဟာ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္တိုင္းလိုလိုမွာ လုပ္ျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ ကတိေပးလို႔ရတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေလးလည္း ျဖစ္သြားတယ္ေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း ပြဲကိုလည္း က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ဘယ္လို ေျပာရမလဲ။ ပြဲကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ လုပ္ေပးသြားႏိုင္တဲ့ သေဘာေပါ့ေနာ္။ ဘယ္သူမွလည္း စိတ္မကြက္ပဲနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ေကၽြးတဲ့ စတုဒိသာမွာေရာ၊ က်ေနာ္တို႔ဆီက အားေပးတဲ့ အျဖဴေရာင္အက်ႌေလးေတြ အေပၚမွာေရာ သူတို႔ အားရေက်နပ္တယ္ဆိုတဲ့ အပိုင္းေလးမွာ က်ေနာ္တို႔ ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ ရန္ပံုေငြက ၀မ္ ၁၀ သိန္းေလာက္ ျဖစ္လာတယ္ေပါ့။ အလွဴေငြ အဲဒီေလာက္ တိုးလာတဲ့အခါက်ေတာ့ အက်ႌအပ္ရတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ပင္ပန္းခဲ့တာေတြ၊ က်ေနာ္တို႔ ရုန္းကန္ခဲ့ရတာေတြ တခါတည္း ေပ်ာက္ကုန္တာေပါ့ေနာ္။ ဒီ ပီတိေလးတစ္ခုနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔ ေပ်ာ္ခဲ့တယ္ေပါ့။

ေမး။ ။ ဒီလို ပရဟိတ လုပ္လို႔ရတဲ့ ပီတိမ်ဳိးကို အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး ခံစားခဲ့ရတယ္လို႔ ေျပာရင္ ရႏိုင္တာေပါ့ေနာ္။

သီ။ ။ မွန္တာေပါ့ အကို။ မွန္တာေပါ့ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ပင္လယ္ဘူး ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ စာသင္ေက်ာင္းကို က်ေနာ္တို႔ စ လွဴတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တစ္ၿပဳိင္တည္းမွာပဲ က်ေနာ္တို႔ ဒီ ကိုရီးယားႏိုင္ငံမွာ ရွိတဲ့ ဗုဒၶသာသနာျပဳေက်ာင္းေတာ္မွာ က်ေနာ္တို႔ အရုဏ္ဆြမ္းေလး ကပ္လိုက္တယ္။ ဆြမ္းကပ္တဲ့ ေနရာမွာလည္း က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီးေတာ့ အိမ္မွာပဲ နန္းႀကီးသုပ္ သုပ္စားၾကလို႔ ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာဆိုရင္ ဆရာေတာ္ေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ ဆြမ္းကပ္လို႔ ရမယ္။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ဆံုလို႔ရမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးတစ္ခု ဖန္တီးလိုက္တာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လွမ္းဖိတ္လိုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ လာၾကပါဆိုၿပီးေတာ့ လွမ္းဖိတ္တယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ငါတို႔ နန္းႀကီးသုပ္ သုပ္စားမယ္။ အဲဒါ ဘယ္မွာ လုပ္မွာလဲဆိုေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ။ ေအး.. အဲဒါဆိုလည္း နန္းႀကီးသုပ္စားခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုး ေရာက္ခ်လာေတာ့ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေနၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ တစ္ေသာင္းစီ စု လိုက္ၾကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ သံုး၊ ေလးသိန္း တက္လာတယ္။

အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ နန္းႀကီးသုပ္ သုပ္တဲ့ပြဲ ျဖစ္သြားတာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီလို နန္းႀကီးသုပ္နဲ႔ စျဖစ္သြားတာကေန စၿပီးေတာ့ ဒီ နန္းႀကီးသုပ္လည္း သုပ္မယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ဒီေန႔မွာပဲ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာ အလွဴလုပ္ေနတယ္ ဆိုတာလည္း ေျပာျဖစ္သြားတယ္။ ဆိုေတာ့ ရန္ကုန္မွာလည္း လုပ္သလို၊ ကိုရီးယားမွာလည္း တစ္ၿပိဳင္တည္း လုပ္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္သြားတာေပါ့။ အဲဒီ ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ေတြ ငါတို႔ေတြ ဒီလိုမ်ဳိးေတြ လုပ္လိုက္တာဟာ ငါတို႔လည္း ကိုရီးယားမွာ လုပ္သလို ျမန္မာျပည္မွာလည္း လုပ္ေနၾကတယ္။ အကုန္လံုး ဒီေန႔ဟာ အလွဴႀကီးဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးျဖစ္သြားတယ္ ဆိုတဲ့ဟာမ်ဳိးကို က်ေနာ္တို႔ ယူတာေပါ့ေနာ္။ ပြဲတစ္ပြဲကို စဥ္းစားလိုက္တဲ့ အေနအထားမွာက်ေတာ့ ဟို စဥ္းစားလိုက္တဲ့ အေနအထားနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္၊ လုပ္လို႔ရေအာင္ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ စဥ္းစားရတဲ့ အပိုင္းေတြ၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အပိုင္းေတြက အမ်ားႀကီး ပါတာေပါ့ အကို။

ေမး။ ။ အဲဒီေတာ့ အကိုတို႔ စၿပီးေတာ့ အစပ်ဳိးတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ဒီက ျမန္မာ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ လႈပ္ရွားမႈတစ္ခု အေနနဲ႔ ထြက္ေပၚလာတဲ့ အခ်ိန္က ဘယ္ေလာက္ေလာက္ ၾကာသြားလဲ။

သီ။ ။ က်ေနာ္တို႔ လုပ္မယ့္ ဒီပြဲ အေနအထားကို က်ေနာ္တို႔ တစ္ကယ့္ အမာခံ သူငယ္ခ်င္း အေယာက္ ၂၀ ေလာက္ကိုပဲ က်ေနာ္တို႔ ေျပာထားတယ္။ ဒီ သူငယ္ခ်င္း အေယာက္ ၂၀ ရဲ႕ စိတ္ကူးစိတ္သန္း ေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ေတြ အေနနဲ႔ ဟို ဘယ္လို ေျပာရမလဲ၊ မင္း စိတ္ကူးက ဘယ္လိုရွိလဲ၊ မင္းကေရာ စိတ္ကူးက ဘယ္လို ရွိလဲဆိုတာေလးေတြ က်ေနာ္တို႔ ယူထားတာေပါ့။ ယူထားလိုက္ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ ဒါမ်ဳိးေတြ လုပ္ၾကမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ လွမ္းလုပ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲဒီ အေယာက္ ၂၀ ကေန က်ယ္ျပန္႔သြားၿပီး ေနာက္ထပ္ အေယာက္ ၄၀ ေလာက္ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ အေယာက္ ၄၀ ေလာက္ကေန ဆက္ စုလာတဲ့ အခ်ိန္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ အေယာက္ ၈၀ ေလာက္ႀကီးဟာ က်ေနာ္တို႔ အရုဏ္ဆြမ္းထဲမွာ ပါေနတယ္။ အဲဒီ အေယာက္ ၈၀ လံုးရဲ႕ စိတ္ေတြကလည္း ငါတို႔ ဒီေန႔ အလွဴလုပ္ပါလား၊ ငါတုိ႔ရဲ႕ အလွဴရဲ႕ ေနာက္ထပ္ပြဲကို အဲဒီေန႔မွာပဲ ထပ္လွမ္းေနၿပီ။ ဆင့္ကဲ လွမ္းရတာေပါ့ေနာ္။ ဒီပြဲ ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေနာက္တစ္ပြဲကို က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လို လွမ္းမယ္ဆိုတာ တစ္ခါတည္း အစည္းေ၀း ထုိင္လိုက္တယ္။ အဲဒီလို ေဆြးေႏြးၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ တစ္ခါတည္း က်ေနာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္စီ အလွဴေငြ ထည့္မယ္ဆိုတဲ့ဟာကို တစ္ခါတည္း ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ေရာက္လာတဲ့ အေယာက္ ၄၀ ရဲ႕ အားက ေနာက္ထပ္ အေယာက္ ၈၀ ကို က်ေနာ္တို႔က လွမ္းၿပီးသား ျဖစ္သြားၿပီ။ အဲဒါမ်ဳိးေပါ့။ တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း အကိုေရ…၊ က်ေနာ္တို႔ ပိုက္ဆံေတာ့ ပါေနၿပီ။ လူမလာႏိုင္ဘူး၊ အကို ေက်နပ္လား ေမးတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးနဲ႔ အမ်ားႀကီး ပါလာတာေပါ့ေနာ္။ လူမလာႏိုင္ေပမယ့္ ေငြအားနဲ႔ ပါ၀င္လာၾကတယ္။ အဓိကက ကိုယ္ေတြ ဘာလုပ္မွာလဲ။ လူကုိယ္တိုင္ မလာႏိုင္ေပမယ့္ ေငြအားနဲ႔ ပါ၀င္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ကူးေတြ ေပးလာတာကိုပဲ ၀မ္းသာႀကဳိဆိုရမွာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီလူေတြ အခ်င္းခ်င္းက ေနာက္လည္း ေတြ႔လို႔ ရတယ္။ အဓိကက ကိုယ္လွဴမယ့္ အလွဴဟာ ဒါနေျမာက္ဖို႔ အေရးႀကီးတာ မဟုတ္ဘူးလား။

ေမး။ ။ လူအား တတ္ႏိုင္တဲ့သူက လူအားနဲ႔ ကူညီမယ္၊ ေငြအား တတ္ႏိုင္တဲ့သူက ေငြအားနဲ႔ ပံ့ပိုးမယ္။ အဲဒါမ်ဳိးေပါ့ေနာ္။

သီ။ ။ အဓိကက က်ေနာ္တို႔ အလွဴခံတဲ့ ေနရာမွာ ဟိုး ပူဆန္အထိ ပါတယ္။ ဒယ္ဂူးလဲ ပါတယ္။ အဲဒီလို လူေတြက က်ေနာ္တို႔ဆီ လူကုိယ္တိုင္ လာဖို႔ဆိုရင္ တကၠဆီခ ကုန္မယ္။ အခ်ိန္ကုန္မယ္။ KTX ခ ကုန္မယ္။ ဒီလို ခရီးစားရိတ္ေတြ ကုန္ၿပီးေတာ့ လာမယ္။ လွဴမွာက ႏွစ္ေသာင္း၊ လာရမယ့္ စားရိတ္က တစ္သိန္း ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္သိန္း ႏွစ္ေသာင္း ကုန္သြားၿပီ။ အဲဒီေတာ့ မင္း မလာနဲ႔ေတာ့၊ မင္း အလွဴေငြ ႏွစ္ေသာင္းကိုပဲ လွဴလိုက္ေတာ့ဆိုၿပီး က်ေနာ္တို႔ ေငြအားနဲ႔ပဲ ပံ့ပိုးခိုင္းလိုက္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီလာရမယ္ဆို အလွဴေငြ ႏွစ္ေသာင္း ပါ၀င္ရဖို႔ သူ႔မွာက တစ္သိန္းထပ္ကုန္ရမယ့္ အေနအထားမ်ဳိး ျဖစ္ေနၿပီေလ။ ဒီ ကုန္မယ့္စားရိတ္ကို မင္ ေစတနာရွိလို႔ရွိရင္ ငါးေသာင္း လွဴကြာ။ မင္း လူ မလာပဲနဲ႔ ေငြအားနဲ႔ပဲ ထိထိေရာက္ေရာက္ ပံ့ပိုးေပးေတာ့လို႔ လုပ္ရတဲ့အပိုင္းေတြ အမ်ားႀကီး ပါသြားၿပီ။ ဘာလို႔ က်ေနာ္တို႔က ဒီ စကားမ်ဳိး ေျပာလဲဆိုေတာ့ သူ႔ကို မလာေစခ်င္လို႔ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ရဲ႕ ကုန္က်စားရိတ္ကို ျပန္တြက္လိုက္တာ။ အမွန္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုခ်င္တယ္။ ဆံုႏိုင္ေအာင္လည္း က်ေနာ္တို႔ေတြ ဖန္တီးေနၾကတာေလ။ ဖန္တီးေနၾကေတာ့ ဒီ သူငယ္ခ်င္းေတြ ပါ၀င္လာဖို႔ကို က်ေနာ္တို႔ လိုခ်င္တာေပါ့။ အဓိကက လူအား။ လူအားဆိုတာက ပိုက္ဆံတစ္ေသာင္းထက္ လူအင္အား၊ လူေတြရဲ႕ စိတ္မွာ ျဖစ္လာမယ့္ ပီတိ။ ဒီလူရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ပြားလာတဲ့ ၀မ္းသာပီတိဟာ ဒီ တစ္ေသာင္းထက္ အမ်ားႀကီး ပိုတန္ဖိုး ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အႀကံဉာဏ္ေတြေပါ့ေနာ္။

ေမး။ ။ ဒီလိုမ်ဳိး အကိုတို႔ စၿပီး အဖြဲ႔ေလးဖြဲ႔ၿပီး လုပ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ လူတစ္ခ်ဳိ႕က တိုက္ခိုက္တာ၊ အမနာပ ေျပာတာ၊ အထင္အျမင္ ေသးတာမ်ဳိးေတြ မခံခဲ့ရဘူးလား။

သီ။ ။ ဟာ… ခံရတာေပါ့။ အခု က်ေနာ့္ အကိုတစ္ေယာက္က ေနၿပီးေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္း သံုးေလးေယာက္နဲ႔ က်ေနာ္္နဲ႔ ဆံုတဲ့အခ်ိန္မွာ လာဦးတဲ့…၊ ဒီနားက ဆိုင္တစ္ဆိုင္ သြားၾကမယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ ေအး… လိုက္ခဲ့မယ္ဆိုၿပီး လိုက္သြားေရာ။ သူ႔သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ကို သူ ၿပီးတယ္ေပါ့ေနာ္။ ေျပာမနာ ဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေတာ့ အကုန္လံုးကို ပိုက္ဆံ တစ္ေသာင္းစီ ထုတ္ခိုင္းေတာ့ သံုးေသာင္း ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ကို သူ႔သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေဟ့ေကာင္၊ နာမည္ေရးတဲ့…။ ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ နာမည္ ေရးလိုက္ဆိုေတာ့ နာမည္ေလး ေရးလိုက္တယ္။ နာမည္ေရးလိုက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က ဘာ ထေျပာလဲဆိုေတာ့ ေဟ့ေကာင္တဲ့၊ မင္းရဲ႕ အလွဴကေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီတဲ့၊ တစ္ေသာင္းကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးတဲ့၊ တစ္ေသာင္းေပးတယ္။ မင္းတို႔ ေဘာင္ခ်ာေပးမွာလားတဲ့။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္က ဟာ… အကို၊ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ေဘာင္ခ်ာထက္ ခုိင္မာတဲ့၊ က်ေနာ္တို႔ ၀ယ္ထားတဲ့ ၀ဘ္ဆိုဒ္ေပၚမွာ က်ေနာ္တို႔ မွတ္တမ္းတင္ထားေပးမယ္။ ဒီ၀ဘ္ဆိုဒ္ႀကီး ပ်က္သြားသည့္ တိုင္ေအာင္မွ က်ေနာ္တို႔ လွဴထားတဲ့ အလွဴမွတ္တမ္းေလးေတြ ရွိေအာင္ အလွဴရွင္စာရင္းေတြ ရွိေအာင္ လုပ္ေပးထားပါတယ္လို႔ က်ေနာ္ ေျပာျပတဲ့ ဥစၥာကိုေတာင္မွ လက္မခံဘူး။

က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ၀ဘ္ဆိုဒ္ေပၚမွာ တင္ထားေပးမယ္ ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္က ဇနီးမယား၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ၊ သူတို႔ရဲ႕ ခ်စ္သူေတြက အစ ၾကည့္လို႔ရမယ္။ သူတို႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့သူေတြ ၾကည့္မိသြားရင္ သူတို႔လည္း ပီတိျဖစ္သြားမယ္၊ ေစတနာ ထပ္ပြားႏိုင္မယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး စိတ္ကူးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ၀ဘ္ဆိုဒ္တစ္ခု က်ေနာ္တို႔ ၀ယ္ထားလိုက္ၿပီးေတာ့ အလွဴရွင္စာရင္း က်ေနာ္တို႔ တင္ထားေပးလိုက္တယ္။

အဲဒီလိုမ်ဳိး က်ေနာ္တို႔ တင္ထားေပးတာကို အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာလာေတာ့ က်ေနာ္က သူငယ္ခ်င္းရာ၊ မလွဴခ်င္ရင္ မလွဴပါနဲ႔ကြာလို႔၊ ဒီလို မြန္ျမတ္တဲ့ ပိုက္ဆံေတြကို က်ေနာ္တို႔လည္း မဟုတ္တာ မလုပ္ပါဘူးဆုိၿပီး က်ေနာ္ အဲဒီ ပိုက္ဆံ တစ္ေသာင္းကို ျပန္ေပးလိုက္တယ္။ ျပန္ေပးလိုက္ေတာ့ ဒီသူငယ္ခ်င္းက စိတ္ထဲမွာေတာ့ ခု သြားၿပီးေတာ့ ဒီ ပိုက္ဆံ တစ္ေသာင္းကိုေတာ့ ျပန္ထည့္သြားတယ္။

ၿပီးေတာ့ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ပဲ က်ေနာ္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက က်ေနာ့္ကို သူငယ္ခ်င္းရာတဲ့…၊ မင္း စိတ္မဆိုးပါနဲ႔တဲ့။ ငါ အဲဒီေန႔က ေတာ္ေတာ္ေလး မူးေနတယ္တဲ့။ ငါ ခံရေပါင္း မ်ားၿပီတဲ့။ ဘယ္အလွဴ ဘယ္ေနရာ ဘယ္အလွဴအတန္းမွန္း မသိရပဲနဲ႔ကို အလွဴခံေတြ ထည့္လိုက္ရေပါင္းမ်ားၿပီတဲ့။ မင္း ခံစားၾကည့္ၾကည့္ပါတဲ့။ မင္း ငါ့ဘက္က ခံစားၾကည့္ၾကည့္ပါ ဆိုၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ ျပန္ၿပီးေတာ့ စကားျပန္ေျပာလာတယ္။

က်ေနာ္က အရင္ကတည္းက အကုန္လံုး ခ်ျပထားေတာ့ ခုလိုမ်ိဳး သိသြားတဲ့ဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီသူငယ္ခ်င္းက လစဥ္ အလွဴေငြတစ္ေသာင္း ထည့္ၿပီး အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ ပါ၀င္မယ့္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားတဲ့ အျပင္ကို သူ႔ဆႏၵနဲ႔သူ က်ေနာ္တို႔ အခုေနာက္ဆံုး အလွဴလုပ္ေနတဲ့ ဧရာ၀တီတိုင္း၊ လပြတၱာၿမဳိ႕နယ္၊ ဆားလင္းေက်းရြာအုပ္စု၊ ထင္းစုေက်းရြာ စာသင္ေက်ာင္းေလး တစ္ေက်ာင္းကို အလွဴေငြ တစ္သိန္းထည့္သြားတယ္။ တစ္သိန္းဆိုတာက က်ေနာ္တို႔ အလွဴခံတာ မဟုတ္ဘူး။ အလွဴခံတာ မဟုတ္ပဲနဲ႔ သူ႔ ေစတနာနဲ႔သူ ထည့္သြားတာေပါ့ေနာ္။ အဲဒါမ်ဳိး ထည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လို ေျပာမလဲ၊ ျဖစ္လာတဲ့ ပီတိေပါ့။ ဒီလူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ ျပႆနာတက္ေတာ့မယ့္ သူေတြ။ အလွဴခံေၾကာင့္ ျပႆနာတက္ေတာ့မယ့္အပိုင္းမွာ သူ႔ဘက္က နားလည္မႈ ရွိစြာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဘက္ကို အဖြဲ႔၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အျပင္ကိုမွ ဒီလို အလွဴေငြ တစ္သိန္း ထပ္ထည့္သြားတာကိုက ဒါ သူ႔ ေစတနာေပ့ါေနာ္။ က်ေနာ္တို႔က ဟာ ဒီလူ႔ဆီက တစ္ေသာင္း အလွဴမခံလည္း ျပႆနာ မရွိဘူး။ အဖြဲ႔၀င္တစ္ေယာက္ ေလွ်ာ့သြားတယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ပဲ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕စိတ္မွာ ဒါဟာ ကေလးေတြ အတြက္ပါလားဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ ဒီ တစ္သိန္း လာလွဴတာေလ။ လာလွဴတဲ့ အပိုင္းမွာလည္း ေရာ့ကြာ၊ တစ္သိန္းကြာဆိုၿပီး လွဴတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ လိုအပ္တဲ့ အပိုင္းမွာ ေျပာပါ။ လိုအပ္တဲ့ အပိုင္းကို က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ပါ၀င္ပါမယ္ဆိုတဲ့ စကားေတြ ေနာက္က ပါလာတယ္။

ေမး။ ။ လူေတြရဲ႕ ယံုၾကည္မႈကို ရလာတာေပါ့ေနာ္။

သီ။ ။ မွန္တာေပါ့ အကို။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ာတို႔ အဖြဲ႔မွာ က်ေနာ္ အဖြဲ႔၀င္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ က်ေနာ္ပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ၀င္ေရာက္ စြက္ဖက္တာမ်ဳိး က်ေနာ္ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ယံုလို႔ က်ေနာ္ လွဴလိုက္ၿပီးၿပီ။ ဒီဟာ နိဗၺာန ပစၥေယာ ေဟာတု ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ သူတို႔က ယတိျပတ္ လွဴတာ။ ေကာင္းတယ္လည္း မေျပာဘူး။ ဆိုးတယ္လည္း မေျပာဘူး။ ဒီ ကေလးေတြဆီကို ေရာက္သြားရင္ ၿပီးေရာ။ အဲ… က်ေနာ္တို႔ကလည္း ေရာက္ရပါေစမယ္။ အာမဘေႏၱ ခံထားၿပီးၿပီ။ ဒါကို မဟုတ္တာ လုပ္ရင္ က်ေနာ္တို႔ေလ။ က်ေနာ္တို႔ အျပစ္ ျဖစ္သြားမယ္။ အျပစ္ျဖစ္သြားမယ္ဆိုတဲ့ အပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ဘက္ကေနၿပီးေတာ့ ဟုိ ဘယ္လို ေျပာမလဲ၊ မဟုတ္တာ မလုပ္ရဲဘူးဗ်။ ေျမေတာ့ မခံႏိုင္ဘူးေလ။ ဒီလို သူမ်ား ပိုက္ဆံ၊ လွဴထားတဲ့ အလွဴႀကီးကို က်ေနာ္တို႔ မစားႏိုင္ဘူး၊ မေသာက္ႏိုင္ဘူး။ က်ေနာ္ သူမ်ား ေျမေတာ့ မခံႏိုင္ဘူး။

အဲဒါေၾကာင့္ ဒါကေတာ့ အလွဴပိုက္ဆံ၊ ဒါကေတာ့ ငါသံုးတဲ့ ငါ့ပိုက္ဆံ။ ဒီအလွဴထဲကေတာ့ မသံုးႏိုင္ဘူး။ အဲ… ဒါမ်ဳိးေလးေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့။ အဲဒါမ်ဳိးက်ေတာ့ သူတို႔ ယံုၾကည္မႈ ရလာေအာင္လည္း က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ မားမားမတ္မတ္ ရပ္ၿပီးေတာ့ ျဖဴျဖဴစင္စင္ ေနရတဲ့ အပိုင္းေတြလည္း ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဦးေဆာင္ေနေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ေနာက္မွာ ထပ္ၿပီး ဦးေဆာင္ႏိုင္မယ့္ သူေတြ ရွိရင္ ဦးေဆာင္ၿပီး လုပ္ေပးၾကပါလို႔ အကုန္လံုးကို က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာေပါ့ေနာ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔မွတင္ မဟုတ္ဘူး။ လုပ္ႏိုင္တဲ့ သူတိုင္းကို ပါ၀င္ေစခ်င္တယ္။ စိတ္ပါတဲ့သူတိုင္း ပါ၀င္မယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ဒီအဖြဲ႔ႀကီးဟာ က်ေနာ္တို႔ ဦးေဆာင္ေနေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ထက္ ပိုၿပီး ဦးေဆာင္ႏိုင္မယ့္သူေတြ ရွိရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။ အေနအထားတစ္ခုက၊ ဟို က်ေနာ္တို႔ ဦးေဆာင္မႈ ေနာက္က လိုက္ပါလို႔ က်ေနာ္ မေျပာဘူး။ အားလံုးသာ ၀ိုင္း၀န္း ဦးေဆာင္ၾကမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ကိုရီးယားႏုိင္ငံက လုပ္တဲ့ အလွဴႀကီးဟာ တစ္ႏွစ္ပါတ္လံုးမွာ သိန္း ဘယ္ႏွစ္ရာေလာက္ ရွိမယ္ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ေစခ်င္တာပါ။

အပိုင္း (၃) ကို ေနာက္ရက္မ်ားမွာ ဆက္ဖတ္ပါ

အပိုင္း (၁) ကို ဖတ္မယ္ဆို...

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

အျဖဴေရာင္ပန္းမ်ား ပြင့္လန္းေစသူ

(ကိုရီးယားေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြရဲ့ အေတြ႕အၾကံဳ အေတြးအျမင္ အခ်ိဳ႕ကို စာဖတ္သူတို႔နဲ႔ အတူ မွ်ေ၀ ဖလွယ္ႏိုင္ဖို႔ “အင္တာဗ်ဴး အစီအစဥ္” တရပ္ကို ဟန္းဂုရြာကေန အလ်ဥ္းသင့္သလို စီစဥ္ ေဖာ္ျပသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအစီအစဥ္ကို ၀ိုင္းေတာ္သားတစ္ဦးက ေတြ႕ဆုံေမးျမန္းထားၿပီး လိုအပ္သလို တည္းျဖတ္ တင္ဆက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ -- သူႀကီး)

လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္သတၱပတ္က ျမန္မာျပည္သို႔ အလည္အပတ္ သြားေရာက္ၿပီး ျပန္လာတဲ့ ကိုရီးယားမိတ္ေဆြ တစ္ဦးကို ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သဘာ၀အလွေတြထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရ ထူးျခားတာ ေျပာပါဆိုရင္ ဘာမ်ားျဖစ္မလဲလို႔ ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ သူက မဆိုင္းမတြဘဲ - တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ပန္းေတြ ပြင့္တာပါပဲ - တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကိုရီးယားႏိုင္ငံမွာေတာ့ ရာသီဥတုက ျပင္းထန္ဆိုးရြားလို႔ ေႏြဦးမွာပဲ ပန္းေတြ ပြင့္ၾကတာပါ။

အဲဒီလို တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ပန္းေတြ ပြင့္တဲ့ေျမမွာ ေနထိုင္ ႀကီးျပင္းလာၾကတဲ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာလည္း အခ်ိန္တိုင္း ပန္းပြင့္ေနတာပါပဲ။ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး ရာသီဥတု ဆိုးရြား ျပင္းထန္ေနတာေၾကာင့္သာ ထင္သာျမင္သာ မပြင့္လန္းႏိုင္ၾကရတာပါ။ အဲဒီ ပန္းကေတာ့ လူမႈပရဟိတ ေမတၱာပန္းမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။

ကုိယ့္ႏိုင္ငံ၊ ကိုယ့္ေရေျမ၊ ကိုယ့္မိသားစုေတြကို စြန္႔ခြာၿပီး တိုင္းတစ္ပါးမွာ ရုန္းကန္ ရပ္တည္ရတယ္ ဆိုတာ တကယ္ကိုပဲ ပင္ပန္းခက္ခဲပါတယ္။ ရာသီဥတုကလည္း ၾကမ္းတမ္းလွသလို၊ လူမႈဒုကၡေတြကလည္း ဆိုး၀ါး ျပင္းထန္လွပါတယ္။ ဒီလို အခက္အခဲေတြ ၾကားထဲကေန လူေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ ပရဟိတ ေမတၱာပန္းမ်ား လန္းလန္းစြင့္စြင့္ ဖူးပြင့္ေစသူတစ္ဦးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါရေစ။ သူကေတာ့ အျဖဴေရာင္ေမတၱာ လူငယ္မ်ား (ကိုရီးယား)ရဲ႕ ဦးေဆာင္ လႈပ္ရွားသူတစ္ဦး ျဖစ္သူ “ကိုသီဟန္”ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေမး။ ။ အကိုတို႔ အျဖဴေရာင္ေမတၱာ လူငယ္မ်ားအဖြဲ႔ေလး မဖြဲ႔ျဖစ္ခင္က အကိုတို႔ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကေလးကို တဆိတ္ေလာက္ ေျပာျပေပးပါလား။

သီ။ ။ က်ေနာ္တို႔ အင္တာနက္ထဲမွာ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရင္ပဲ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ ကေလးေတြ၊ အမႈိက္ေကာက္ေနရတဲ့ ကေလးေတြ၊ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနရတဲ့ ကေလးေတြ၊ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ေနၾကရတဲ့ ကေလးေတြ၊ ပညာသင္ရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ပညာမသင္ႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြေပါ့။ ျပန္ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ မိဘရဲ႕ စား၀တ္ေနေရး အဆင္မေျပေတာ့ စာသင္ခန္းထဲ သြားရမယ့္အခ်ိန္မွာ လမ္းမေတြေပၚ ေရာက္ေနၾကရတဲ့ ကေလးေတြေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ အခု ႏိုင္ငံျခားကို အလုပ္လုပ္ဖို႔ ထြက္လာရတယ္။ ကိုယ့္မွာ ၀င္ေငြေလး ရွိလာတဲ့အခါက်ေတာ့ အရင္ဆံုး သြားသတိရတာက အဲဒီလို ခက္ခက္ခဲခဲ ပညာသင္ေနၾကရတဲ့ ကေလးေတြေပါ့။

တစ္ခ်ဳိ႕ဆို ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းလို ေနရာမ်ဳိးမွာေတာင္မွပဲ ပညာမသင္ႏိုင္ၾကဘူး။ အဲဒီလိုမ်ဳိးေတာင္ ပညာမသင္ႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြ ရွိလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ အဲဒီလို ကေလးေတြ ပညာမတတ္ဘဲ ႀကီးျပင္းလာရင္ ဘာျဖစ္လာႏိုင္မလဲေပါ့။ ပိုက္ဆံရွိတဲ့သူေတြ ခိုင္းတာ လုပ္ရမယ္ေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ေပါက္လြတ္ပဲစားေလးေတြ၊ ကေလကေခ်ေလးေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ေပါ့။ ဒီထက္ဆိုးလာရင္ သူခိုး၊ ခါးပိုက္ႏႈိက္ေတြေပါ့။

အဲဒီေတာ့ ဘာေၾကာင့္ အဲဒါမ်ဳိးေတြ ျဖစ္လာသလဲ။ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ဟိုဟာ ဒီဟာေတြ သြားၿပီး အျပစ္တင္ေနတာထက္ က်ေနာ္တုိ႔ ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတာ စဥ္းစားမိတာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ဒီလုိကေလးေလးေတြကို လုပ္ေပးႏိုင္သေလာက္ စာနာစိတ္နဲ႔ လုပ္ေပးသြားမယ္ဆိုရင္ ဒါမ်ဳိး အေနအထားေတြ နည္းပါးသြားမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ေပါ့။

ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္တစ္ခုကို ျဖည့္ေပးသြားမယ္ဆိုတဲ့ အေနနဲ႔ေပါ့။ ဒါမ်ဳိးပဲ ေတြးၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအေပၚမွာ ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ကိုယ့္လူမ်ဳိးအေပၚမွာ ခ်စ္တဲ့စိတ္က အဓိကပဲေပါ့ေနာ္။ အဲဒီလို ခံစားခ်က္မ်ဳိးေလးနဲ႔ ကိုယ္ႏိုင္ငံအတြက္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ တေဒါင့္တေနရာကေန လုပ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ဳိးေလးေတြနဲ႔ စုစည္းျဖစ္ခဲ့တာပါ။

ေမး။ ။ ကိုသီဟန္ ကိုရီးယားကို ဘယ္တုန္းက ေရာက္တာလဲ။

သီ။ ။ က်ေနာ္ေရာက္တာ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ၈ လပိုင္းေလာက္က ေရာက္ပါတယ္။

ေမး။ ။ အခု ကိုရီးယားကို ေရာက္လာၾကတဲ့ ျမန္မာလူငယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လစာမ်ားတဲ့ေနရာ၊ လစာအမ်ားႀကီး ထြက္တဲ့ေနရာေပါ့ေနာ္၊ အဲဒီလို ေနရာမ်ဳိးေတြကို လိုက္ၾကတယ္။ လစာ အမ်ားႀကီး လိုခ်င္ေတာ့ သူတို႔ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ရတယ္။ အဲဒီ အထဲမွာမွ အကိုတို႔ စက္ရံုဆို လစာ နည္းတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး လစာနည္းေပမယ့္ လစာမ်ားတဲ့ ေနရာကို မရွာဘဲ အခုလို ပရဟိတလုပ္ငန္းေလးေတြ ဘာေၾကာင့္ လုပ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေျပာျပေပးပါလား။

သီ။ ။ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္က အေျခခံလစာနဲ႔ အခ်ိန္ပိုနဲ႔ တြက္ရင္ ဘယ္ေလာက္မွ မရွိပါဘူး။ အလြန္ဆံုး ၀မ္ ၁၀ သိန္း၊ ၁၁ သိန္း။ အဲဒီေလာက္ပဲ ရွိတာပါ။ ၿပီးေတာ့ စေနက ေပ်ာက္ေသးတယ္။ စေနေပ်ာက္ေတာ့ စေနကလည္း သိတဲ့အတိုင္းပဲ။ အလုပ္မရွိ။ တနဂၤေႏြကလည္း အလုပ္ကမရွိ။ အလုပ္မရွိတဲ့ရက္ ပိုက္ဆံမရဘူးဆိုေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္ေတြက ပိုေနတာေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာေလ။ ကိုယ္ဒီမွာ ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ ပိုက္ဆံေတာ့ ျမင္ခ်င္တာေပါ့ေလ။ ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံက ဘယ္ကေနဘယ္လို ရွာရမွန္းမွ မသိတာ။ ကိုယ့္ဗိုက္ကိုယ္ျဖည့္ဖို႔ဆိုတာက ကိုယ္ပဲ စဥ္းစားေနရတာကိုး။

အခု ဒီမွာက်ေတာ့ အခ်ိန္ေလးလည္း ပိုမယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ ရွိတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တဲဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ ကိုယ္လုပ္ေပးရတာ အဆင္ပိုေျပတာေပါ့။ ကေလးေတြလည္း ပညာသင္ႏိုင္မယ္၊ ကိုယ္ေတြလည္း အလုပ္အားတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ အဲဒီလိုမ်ဳိး ကေလးေတြအတြက္ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္မယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း ပီတိျဖစ္စရာတစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့။ အဲဒါမ်ဳိးေလးနဲ႔ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။

ေမး။ ။ အခု အကိုတို႔ ဒီ အျဖဴေရာင္ေမတၱာလူငယ္မ်ားအဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔ဖို႔ စိတ္ကူးေလးက ဘယ္တုန္းက၊ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္က စ ရတာလဲဆိုတာေလး ေျပာျပပါလား။

သီ။ ။ က်ေနာ္ ဒီစိတ္ကူးေလးကို ရတာကေတာ့ ၾကာၿပီေပါ့ေနာ္။ လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ မေဖာ္ျဖစ္ေသးတာေပါ့။ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ျဖစ္ဘူးဆိုတာက က်ေနာ္တို႔ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အေနအထားမွာ အလုပ္မအားတဲ့ အပိုင္းေတြလည္း ပါတယ္။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း လုပ္ရမယ့္ အပိုင္းေတြ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဒါက အကုန္လံုး သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီးေတာ့ ၀ိုင္းလုပ္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ဟာေလး က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ စ ၿပီးေတာ့ ဖုန္းေတြနဲ႔ ေျပာတယ္၊ ေမးလ္ေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ စကားေျပာတယ္၊ က်ေနာ္ ၀ဘ္ဆိုဒ္ေပၚမွာ ဖတ္ၾကည့္တယ္။ လုပ္ႏိုင္ဖို႔ အင္အား၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္း ရွိေပမယ့္၊ က်ေနာ့္ေနာက္မွာ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ စိတ္တူကိုယ္တူ ျဖစ္ပါ့မလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ အမ်ားႀကီး ပါတာေပါ့ေနာ္။

က်ေနာ္တို႔ ဒီလိုပဲ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္ရင္းနဲ႔ပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုမိၾကတာေပါ့။ စုမိၾကရင္းနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာၾကတယ္။ ငါတို႔ေတြ တစ္ေယာက္ တစ္ေသာင္းစီ စုၿပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္က ကေလးေတြအတြက္ အလွဴအတန္းေလး တစ္ခု လုပ္ရင္ မေကာင္းဘူးလားဆိုတဲ့ စကားေလးနဲ႔ စ ခဲ့လိုက္တာ။

စ ခဲ့လိုက္ေတာ့၊ ဒီ စ လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ေလးကလည္း မတ္လ ၁၄ ရက္ မတိုင္ခင္ အခ်ိန္ေလးေပါ့။ စျဖစ္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေတြက အခု ဒီႏိုင္ငံျခားမွာ ေရာက္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္၀ဘ္ဆိုဒ္ေလးနဲ႔ ကိုယ္ဖြင့္ၿပီးေတာ့ လုပ္ၾကရင္ မေကာင္းဘူးလားေပါ့။ နည္းနည္းလည္း လူ စိတ္၀င္စားမႈရွိလာမယ္ေပါ့။ လူေတြက နည္းပညာေခတ္မွာ နည္းပညာနဲ႔ လုပ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေလးေပါ့။ ကိုယ္ေတြလည္း အလွဴအတန္းတစ္ခု ျဖစ္တယ္၊ ကေလးေတြလည္း ပညာတတ္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးနဲ႔ က်ေနာ္ စ လုိက္တာ။

ေမး။ ။ အကိုတို႔ ဒီအဖြဲ႔ေလးကို စ လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္း ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ရွိလဲ။

သီ။ ။ ၅ ေယာက္၊ ၆ ေယာက္ေလာက္နဲ႔တင္ စ ျဖစ္တာ။

ေမး။ ။ အခုက်ေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္အထိ ျဖစ္လာလဲ။

သီ။ ။ အခုက်ေတာ့ အၿမဲတမ္း အဖြဲ႔၀င္ ၊ အမာခံေပါ့ေနာ္၊ အနည္းဆံုး အေယာက္ ၆၀ ေလာက္ရွိပါတယ္။ အေယာက္ ၆၀ ဆိုတာမွာ က်ေနာ္တို႔ နီးစပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိတယ္။ နယ္မွာ ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိတယ္။ သူတို႔က လကုန္ရင္ ေျပာပါ။ ဖုန္းဆက္ပါ။ အင္တာနက္နဲ႔လည္း ေျပာေပးပါ။ ဘဏ္အေကာင့္ကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူကိုယ္တုိင္ ေတြ႔သည္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ က်ေနာ္တို႔ ပိုက္ဆံ တစ္ေသာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ပို႔ပါမယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ေထာက္ပံ့ပါ့မယ္ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေလးေတြနဲ႔ေပါ့။ သိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာေပါ့။ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ့ေတြ က်ေနာ္တို႔ေတြအေနနဲ႔ အဆက္အသြယ္ေတြ ရလာတာေပါ့။

ေမး = အလွဴေငြ ေကာက္ခံရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေလး နဲနဲ ေျပာျပပါလား။

သီ = ပထမဆံုး စ လွဴမယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စ ၿပီး ဆင့္ပြားလုပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အနည္းဆံုး မတက္ဘူးဆိုရင္ ၀မ္ေငြအေနနဲ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တက္တယ္အကို။ အဲဒီအထဲမွာမွ တစ္ကယ္တမ္း စဥ္လိုက္တာ လူအေယာက္ ၁၅၀ ေက်ာ္သြားတယ္ အကို။ လူတစ္ေယာက္ တစ္ေသာင္းႏႈန္း မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အဲဒီထဲမွာ သံုးေသာင္းထည့္တယ္၊ ငါးေသာင္း ထည့္တယ္၊ ႏွစ္ေသာင္းထည့္တယ္။ အဲဒီလို လူေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့။ အဲဒီလို အလွဴရွင္စာရင္းေတြကို က်ေနာ္တို႔ အျဖဴေရာင္ေမတၱာလူငယ္မ်ား ၀ဘ္ဆိုဒ္ထဲမွာ ေသခ်ာ မွတ္တမ္းတင္ေပးထားတာေပါ့ေနာ္။ ဒါကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လက္တန္း ေျပာလို႔ကေတာ့ မရဘူး။ စာရင္းထဲမွာကေတာ့ အတိအက်ပဲ။

ဒါေပမယ့္ တစ္ခု စိုးရိမ္တာက သူငယ္ခ်င္းေတြကို အခ်ိန္မီ အလွဴေငြမေကာက္ႏိုင္တာ တစ္ခုေတာ့ စိုးရိမ္တာေပါ့ေနာ္။ မေကာက္ႏိုင္ဘူးဆိုေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ထည့္မယ္လို႔ အာမဘေႏၱ ခံသြားၿပီးေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းဆီက ပိုက္ဆံ မေရာက္လာတဲ့ အပိုင္း၊ ပိုက္ဆံ ေစာင့္ရတဲ့ အပိုင္းေတာ့ ပါတယ္။

ေမး။  ။ ဘယ္မွာ စၿပီး လွဴျဖစ္ခဲ့လဲ။ အခု လက္ရွိေကာ ဘယ္မွာ လွဴေနလဲ။

သီ။  ။ တစ္ကယ္တမ္း စ လွဴျဖစ္တာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေျမာက္ဒဂံုက ပင္လယ္ဘူး ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းေလးကို စ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လွဴျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ အရင့္အရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရွိတယ္ဆိုေတာ့၊ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရွိတယ္ဆိုေတာ့၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဒီပိုက္ဆံေတြ လွမ္းပို႔မယ္။ ပို႔မယ္ဆိုတာက က်ေနာ္တို႔ ဒီအတိုင္း လက္လြတ္စပယ္ ပို႔လို႔ေတာ့ မရဘူးေပါ့ေနာ္။ ဟို… က်ေနာ္တို႔ေတြ လွဴခ်င္တယ္၊ တန္းခ်င္တယ္။ လွဴမယ့္ေနရာ၊ လွဴမယ့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ စာသင္ေက်ာင္း၊ ဒီ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ စာသင္ေက်ာင္းက ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရး အေနအထား၊ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းေပါ့။ သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းမွာမွ ေက်ာင္းသား ဘယ္ႏွစ္ေယာက္စီ ရွိႏိုင္မလဲ။ က်ေနာ္တို႔ လွဴမယ့္ အလွဴမွာ ဘာလွဴမယ္၊ ဘာေကၽြးမယ္။ ဟိုဘက္မွာ ျမန္မာျပည္ဘက္အျခမ္းက ၀ိုင္းလုပ္ေပးမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ စိတ္ပါလက္ပါ ကူညီႏိုင္ပါ့မလား။ ဒီအခ်က္ေတြပါ အမ်ားႀကီး စဥ္းစားရတဲ့ အပိုင္းေတြပါ ျဖစ္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္ဘက္ အျခမ္းကေရာ အလွဴကို က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္စား တစ္ဆင့္ လွဴေပးမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ စိတ္ခ်ရမႈ ရွိပါ့မလား။ အဲဒါမ်ဳိးေတြပါ ထည့္တြက္ရတာေပါ့။

(အပိုင္း ၂ ကို ေနာက္ရက္မ်ားမွာ ဆက္လက္ ဖတ္႐ႈပါ...)

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>

ဓမၼဒူတ (ကိုရီးယား) အခမဲ့ေဆးကုသမႈအစီအစဥ္ ႏွစ္သစ္ကူး နားမည္မဟုတ္

ဓမၼဒူတ(ကိုရီးယား)ႏွင့္ ကိုရီးယားတိုင္းရင္းသမားေတာ္မ်ားအဖြဲ႔ ၊ အပ္စိုက္ကုပညာရွင္မ်ားအသင္း(정침학회) တို႔၏ ညွိႏႈိင္းခ်က္အရ ကိုရီးယားႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈအစီအစဥ္ကို ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိရာ ၊ လာမည့္ တနဂၤေႏြ ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးေန႔တြင္တြင္လည္း အနားယူမည္မဟုတ္ပဲ ဆက္လက္ကုသေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္ ။

လြန္ခဲ့ေသာ တနဂၤေႏြေန႔ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ကုသမႈအစီအစဥ္တြင္ ျမန္မာ ၂၇ ဦး ကုသမႈခံယူခဲ့ၾကျပီး ၊ အစီအစဥ္အျပီး ေဆးဝါးကုမႈအဖြဲ႔ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဆယ္ဒယ္ေျမာင္ ကိုရီးယားတိုင္းရင္းေဆးရံု (새대명한의원) ေဆးရံုအုပ္ၾကီး မစၥတာ ယူေျမာင္ေဆာက္ (유명석) ႏွင့္ ေဆးကုသမႈခံယူခဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္သည့္ ကိုျမင့္ေက်ာ္တို႔ကို အင္တာဗ်ဴးျပဳလုပ္ရာ -
(ဆယ္ဒယ္ေျမာင္ ကိုရီးယားတိုင္းရင္းေဆးရံု ေဆးရံုအုပ္ၾကီး မစၥတာ ယူေျမာင္ေဆာက္)

အခုလို က်ေနာ္တို႔ တတ္သိထားတဲ့ပညာႏွင့္ ကိုရီးယားႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြကို အခမဲ့ကုသေပးခြင့္ရတဲ့အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ေက်နပ္မႈရပါတယ္ ။ ေျပာခ်င္တာ ၂ ခုေလာက္ရွိပါတယ္ ။ ေပါင္းစပ္ညွိႏႈိင္းေပးတဲ့ ေရႊ႔ေျပာင္းသူမ်ားအသံလြင့္ဌာန (MWTV) ႏွင့္ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ကူညီျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့ ဓမၼဒူတအဖြဲ႔တို႔ကို ေက်းဇူးအလြန္တင္ပါတယ္ ။ အဲလာမယ့္ အပတ္က ျမန္မာလိုႏွစ္ကူးဆိုေပမယ့္ ၊ က်ေနာ္တို႔ရပ္နားဖို႔ အစီအစဥ္မရွိပါဘူး ။ ေနာက္အပတ္မွာေတာ့ ဂမ္ခ်ိဳဒန္ ကိုရီးယားတိုင္းရင္းေဆးရံု (감초당한의원) ေဆးရံုအုပ္ၾကီးဦးစီးျပီး ဒီေန႔လိုပဲ လာၾကပါလိမ့္မယ္ဗ်ာ ။

ဒီကိုလာျပီး ေဆးကုသမႈခံယူတဲ့ ျမန္မာေတြကို က်ေနာ္တို႔လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။ ျမန္မာေတြႏွင့္ သိကၽြမ္းရင္းႏွီးခင္မင္ခြင့္ ရတယ္ ၊ က်ေတာ္တို႔လည္း အေတြ႔အၾကံဳသစ္ေတြရပါတယ္ ။ ေနာက္ျပီး ဓမၼဒူတက ေကၽြးတဲ့ ျမန္မာထမင္းကလည္း စားလို႔အလြန္ ေကာင္းပါတယ္ ။


၄င္း ဇီဝိတဒါန အခမဲ့ ကုသမႈ အစီအစဥ္တြင္ ကုသမႈခံယူခဲ့သည့္ ကိုျမင့္ေက်ာ္ ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးျပဳလုပ္ခဲ့ရာ -


(ကိုျမင့္ေက်ာ္ ၊ ဘူေခ်ာန္းျမိဳ႔ ၊ ဆမ္ေဂ်ာင္းရပ္)
အာ ၊ က်ေနာ္ ဆိုင္ကယ္အက္ဆီးဒင့္ျဖစ္လို႔ ေက်ာတစ္ျခမ္းနာေနတာ ၆ ႏွစ္ေက်ာ္ရွိျပီဗ် ။ ကုတာလည္း အေတာ္ေလးကို စံုခဲ့ပါျပီ ။ တယ္ျပီးမထူးလွဘူးဗ် ။ က်ေနာ္ ေက်ာ တစ္ျခမ္းပဲအိပ္လို႔ရတယ္ ။ ဒီညာဖက္ႏွင့္ ေစာင္းျပီးအိပ္လို႔မရဘူးျဖစ္ေနတာ ။ ေနာက္ ညာဖက္လက္ အေလးအပင္ေတြ မ,လို႔မရဘူး ။ ပစၥည္း တစ္ခုကို ၾကာၾကာကိုင္ထားလို႔မရဘူး ။ လက္မျမဲဘူး ၊ ျမဲျမဲကိုင္လို႔မရဘူးခင္ဗ်ာ ။ အဲဒါ ဒီေန႔လာျပီး ျပၾကည့္တာပါ ။ မဆိုးဘူးခင္ဗ်ာ ။ ေသေသျခာျခာလုပ္ေပးတယ္ ။ က်ေနာ္အဓိကျဖစ္ေနတဲ့ေနရာကို သူတို႔ရွာလို႔ေတြ႔သြားျပီ ။ ဒီ က်ေနာ့္ ညာဖက္လည္ဂုတ္နားေလးမွာ ျဖစ္ေနတာပါ ။ အဲသည္ေနရာ ႏွိပ္လိုက္ေတာ့ လက္ေမာင္းတစ္ျခမ္းလံုး ၊ ေက်ာ္တစ္ျခမ္းလံုးနာေနတယ္ဗ် ။ အခု ပထမအၾကိမ္အပ္စိုက္တာ ။ ေတာ္ေတာ္ေပါ့သြားသက္သာသြားပါတယ္ ။ ျဖစ္တာၾကာျပီဆိုေတာ့ ၾကာၾကာကုရမယ္လို႔ေျပာပါတယ္ ။ ေနာက္လည္း က်ေနာ္လာရပါဦးမယ္ ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ။



အဆိုပါ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈအစီအစဥ္ကို ဓမၼဒူတ(ကိုရီးယား)တြင္ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ေန႔လည္ ၁ နာရီမွ ၅ နာရီထိ ေခါင္းကုိက္ျခင္း ၊ ယားယံျခင္း ၊ မူးေဝျခင္း ၊ ပုခံုး/ေျခ /လက္/ ခါး/ ဒူးစသည္ ေယာင္ယမ္းျခင္း/နာျခင္း/ လႈပ္ရွားမႈခက္ခဲျခင္း ၊ အာရံုေၾကာ ႏွင့္ ခါးရိုးအစရွိသည့္ ေဝဒနာမ်ား ၊ အစာအိမ္ေရာဂါ အစရွိသည့္ ေဝဒနာမ်ား ကို ဒါနျပဳ ကုသေပးလ်က္ရွိေၾကာင္း ၊ ထိေရာက္စြာကုသေပးႏိုင္ရန္ အပတ္စဥ္ လူနာ (၃၀)ဦး အထိကိုသာ ဦးရာလူ စနစ္ျဖင့္ လက္ခံကုသေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ၊ ဆယ္ဒယ္ေျမာင္ ကိုရီးယားတိုင္းရင္းေဆးရံု (새대명한의원) ၊ ဂမ္ခ်ိဳဒန္ ကိုရီးယားတိုင္းရင္းေဆးရံု (감초당한의원) ႏွင့္ ေျဖာန္းဟန္မံု ကိုရီးယားတိုင္းရင္းေဆးရံု (편한몸 한의원) တို႔က လိုအပ္ေသာ ေဆးဝါးမ်ား ၊ ေဆးဝါးကိရိယာမ်ားႏွင့္ သမားေတာ္မ်ားကို ပ႔ံပိုးကူညီထားေၾကာင္း သိရသည္ ။

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>

ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>