ေရးသားသူ — ကိုႀကီးေပၚ
ဘာလိုလိုနဲ႔ ႏွစ္တႏွစ္ကုန္လို႔ ေနာက္တႏွစ္ေရာက္ျပန္ၿပီ။ လက္ခေမာင္းေတြ ခတ္, ေျခခေမာင္းေတြ ႂကြ, အာေဘာင္အာရင္းေတြ ပူျခစ္ေအာင္ ေအာ္ေနတဲ့ “ႏွစ္ေထာင့္တစ္ဆယ္” ဆိုတာႀကီးထဲ ေရာက္ေတာ့မွာပါလား။ အေျပာင္းအလဲတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို႔ ဆိုတဲ့ ဘာဘာညာညာေတြနဲ႔ သကာဖုံးထားတဲ့ ႏွစ္ေထာင့္တစ္ဆယ္ကို နဖူးျပဲ ဒူးျပဲ တကယ္ၾကံဳရေတာ့မွာ ဆိုေတာ့ ကိုႀကီးေပၚေတာင္ ရင္ခုန္လာခ်င္သလိုလို။ အနာဂတ္ကို ရင္မခုန္ခင္ လတ္တေလာမွာ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနသလဲလို႔ ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီးကို ေမွ်ာ္ေငးကာ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့…
ထူးမျခားနား - အရင္အတိုင္း
ဒါက သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ ႏွစ္ပုဒ္ပါ။ ထူးမျခားနား ဆိုတာက မဟာဂီတ။ အရင္အတိုင္းက ထူးအိမ္သင္ရဲ့ သီခ်င္း။ ဟုတ္ကဲ့။ တိုင္းဗာရာ ျမန္မာဏသီ ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီး အေၾကာင္းေျပာရင္ ဒီသီခ်င္းေခါင္းစဥ္ ႏွစ္ခုနဲ႔တင္ ျပည့္စုံပါတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီးမွာ ဘာမွ မထူးပါဘူး။ အရာ အားလုံးဟာ အရင္အတိုင္း မျခားမနား ဆက္လက္တည္ေနဆဲပါ။
အခုတေလာမွာ ေရႊျပည္ေတာ္ရဲ့ အႀကီးအခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မင္းႀကီးဟာ ပုဂံေရႊၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ တုိင္းခန္းလွည့္လည္ေတာ္ မူပါတယ္။ ေစတီပုထိုးေတြကို ထိုင္လ်က္တမ်ိဳး မတ္တပ္တဖုံ ကုန္းလ်က္တနည္း ယီးတီးေယာင္တ ဦးေတာ္ခ်ပါတယ္။ အႏွီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မင္းႀကီးရဲ့ အပါးမွာ မ်က္ေတာင္မခတ္ နားရြက္မလႈပ္ ၿငိမ္ကုပ္၍ လိုက္ပါလာၾကတဲ့ ေနာက္ေတာ္ပါ ဗိုလ္ႀကီး ဗိုလ္ေသး ဗိုလ္ေပေမွး တို႔ကလည္း ထိုအမူအရာအတိုင္း တသေ၀မတိမ္း ယိမ္းတိုက္လ်က္ လိုက္လုပ္ၾကပါတယ္။ ဤကား အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ တေန႔မပ်က္ ကျပလာခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ ေဒ၀ါလီဇာတ္အဖြဲ႔ႀကီးရဲ့ ပဏာမ ေအာ္ပရာ အခန္း ျဖစ္ေလသတည္း။
ဆက္လက္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မင္းႀကီးဟာ ထိုထိုဤဤေသာ သင္တန္းဆင္းပြဲေတြကို တက္ေရာက္ၿပီး အေလးျပဳခံလ်က္ မိန္႔ခြန္းေႁခြပါတယ္။ ဒီသင္တန္းေတြ ဆိုတာက ေဒ၀ါလီဇာတ္အဖြဲ႕ႀကီးရဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ကေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒ၀ါလီရဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ဆိုေတာ့ “ကူလီ”ကေလးေတြေပါ့။ ေရွးအေခၚအေ၀ၚနဲ႔ဆိုရင္ “ကၽြန္”ေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ “သေဘာက္”။ သို႔မဟုတ္ “အေစခံ”။ ဒါမွမႀကိဳက္ေသးရင္ “ခိုင္းဖတ္”။ ကဲပါေလ စကားလုံးေတြ ႐ႈပ္ကုန္ပါ့မယ္။ ခပ္လြယ္လြယ္ “ႏြား”လို႔ပဲ ဆိုလုိက္ၾကပါစို႔။
ႏြားဆိုတာက ႏြားျဖစ္႐ုံနဲ႔ ခိုင္းလို႔ရတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ ခိုင္းႏြား ျဖစ္ဖို႔ “ထမ္းပိုးက်င့္” ေပးရပါေသးတယ္။ ႏြားကေလးေတြကို သုံးေလးႏွစ္ ထမ္းပိုးက်င့္ၿပီးၿပီ ဆိုေတာ့ ထမ္းပိုးတင္ပြဲကို ျမက္ခင္းထဲမွာ ဘယ္ညာနင္းၿပီး က်င္းပပါတယ္။ ေဒ၀ါလီဇာတ္အဖြဲ႔ရဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္မိတ္ဆက္ ႏြား႐ႈသဘင္ သို႔မဟုတ္ မ်က္ႏွာသစ္ယိမ္း ဆိုပါေတာ့။
ဒီလို မ်ိဳးဆက္သစ္ကေလးေတြကို မိန္႔ခြန္းေႁခြတာက ေဒ၀ါလီဇာတ္အဖြဲ႔ရဲ့ “ျပည္တည္ခန္း”လို႔ ေျပာရင္ ရပါတယ္။ ဘုရင္တို႔ ၀န္မင္းတို႔ ျပည္တည္ခန္းမွာ ေျပာၾကေဟာၾကတဲ့ စကားဆိုတာ ပ်ားရည္ကို သၾကားအုပ္ၿပီး ဘုတ္အုပ္ထဲကအတိုင္း ရြတ္တာ မဟုတ္လား။ ေကာင္းေပး ညြန္႔ေပ့ လွေပ့ ခန္႔ေပ့ ဆိုတဲ့ မစားရ ၀ခမန္းေတြေပါ့။ သို႔ေသာ္လည္း အဲဒီစကားေတြဟာ တကယ္ကတဲ့ ဇာတ္လမ္းနဲ႔ သိပ္မဆိုင္လွတာလည္း အစဥ္အလာ တခုပါပဲ။
ႏွစ္ပါးသြား ေရာက္ပါၿပီ။ အမွန္တကယ္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္မင္းႀကီးနဲ႔ မင္းႀကီးကေတာ္တို႔က သူတို႔ႏွစ္ဦးတည္း လမ္းေလွ်ာက္ျပ, စားေသာက္ျပ, စကားေျပာျပ, ထိုင္ျပ, မဲ့ျပ, ေခါင္းညိတ္ျပ ၾကပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ၿမိဳင္ထခန္းပဲ ရွိပါေသးတယ္။ လြမ္းခန္း မေရာက္ေသးပါဘူး။ တကယ္လြမ္းရင္လည္း လြမ္းေလာက္မယ္ မထင္ပါဘူး။
ေဒ၀ါလီဇာတ္အဖြဲ႔ႀကီးရဲ့ အျခားဇာတ္၀င္ခန္းေတြမွာေတာ့ ၀န္ႀကီး, မွဴးမတ္, စစ္သူႀကီး, လက္စြဲေတာ္, ပုဏၰား, အာဏာပါးကြက္သား, လက္မရြံ, ၾကာကူလီ, ကုန္း႐ုပ္, သူေဌး, မိန္းမစိုး, သူႀကီး, လူမိုက္, အမူးသမား, ေဖာ္လံဖား အစရွိတဲ့ ေရာင္မ်ိဳးစုံ ဇာတ္႐ုပ္ေတြဟာ ဇာတ္ၫႊန္းအတိုင္း ကျပ အသုံးေတာ္ခံ ေနၾကပါတယ္။ တႏွစ္ပတ္လုံးကတာ ဒီဇာတ္သြား တခုတည္းပါပဲ။ သူေဌးက သူေဌး ဆက္ျဖစ္ၿပီး သူဆင္းရဲက သူဆင္းရဲ ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ လူမိုက္က လူမိုက္ ဆက္ျဖစ္ၿပီး အဖမ္းခံရသူေတြက အဖမ္းခံရသူေတြ ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္သားက စစ္သား ဆက္ျဖစ္ၿပီး စစ္ေျပးက စစ္ေျပး ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းမေျပာင္း။ ဇာတ္႐ုပ္မေျပာင္း။ တီးလုံးမေျပာင္း။
၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဇာတ္ရာသီမွာ ကျပခဲ့တဲ့ ျပဇာတ္တိုေလး တပုဒ္ကေတာ့ လူႀကိဳက္ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ “အ႐ူးယက္ေတာ” တဲ့။ ဘြားခနဲ ေပၚလာၿပီး ႐ုတ္ခနဲ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ မင္းသမီးကေတာ့ ပရိသတ္ရဲ့ က႐ုဏာကို ဆက္လက္ယူသြားႏိုင္ပါတယ္။ ႏွစ္အကုန္မွာေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းက ေမ့ေတ့ေတ့ေတာင္ ျဖစ္လုေနပါၿပီ။
ေမွာ္ဆရာႀကီးရဲ့ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္လည္း ကမယ္ကမယ္နဲ႔ ျပင္ဆင္ၿပီးကာမွ ႐ုံရက္မရလို႔ ဆိုင္းထားရပါတယ္။ အိုဘားမားနဲ႔ ကလင္တန္တို႔ရဲ့ စမတ္ပါ၀ါဆိုတဲ့ ေပၚလစီ အေျပာင္းအလဲမွာ ထိပ္သီးခ်င္း စိန္ေခၚပြဲကို ၀ါရွင္တန္နဲ႔ ၾကပ္ေျပးမွာ အျပန္အလွန္ထိုးၾကဖို႔ ပြဲသြင္းသူေတြက စီစဥ္ၿပီးပါၿပီ။ ကေတာ့ မကရေသးပါ။ ေမွ်ာ္…။
မေန႔တေန႔ကေတာ့ ကမာၻေက်ာ္ ႏိုဗဲလ္ဆုရွင္ စီးပြားေရးပညာရွင္ စတစ္ဂလစ္ ဆိုသူႀကီး ေရႊျပည္ေတာ္ သြားပါတယ္။ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ ေဟာေျပာ အၾကံျပဳဖို႔လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူဘာေတြ ေျပာတယ္လို႔ ကိုႀကီးေပၚ အေသးစိတ္ မသိပါ။ သူ႔ကို ေဒ၀ါလီဇာတ္အဖြဲ႔မွာ ပါ၀င္ကျပဖို႔ ငွားတယ္လို႔ေတာ့ ၾကားမိပါတယ္။ သူက စီးပြားေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးကို တြဲလ်က္ကမွ ျဖစ္မယ္ေျပာတာနဲ႔ ေစ်းမတည့္ ျဖစ္ၿပီး ျပန္သြားရတယ္လို႔ ၾကားပါတယ္။ သူျပန္ေတာ့ ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီးကေန လက္ေဆာင္တထုပ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္လို႔ ျဖည္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာရြက္တရြက္မွာ စာတတန္းေရးထားတယ္။ “ကၽြဲပါး ေစာင္းတီး” တဲ့။
ႏွစ္ကုန္မယ့္ ေနာက္ဆုံးရက္သတၱပတ္ မွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မင္းႀကီးက ၂၀၁၀ ကို ႀကိဳဆိုတဲ့အေနနဲ႔ ႐ုရွားက အမ္အိုင္ဂ်ီ ၂၉ တိုက္ေလယာဥ္ အစီး ၂၀ ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။ ေဒၚလာ သန္း ၅၇၀ တန္ပါသတဲ့။ ကိုႀကီးေပၚ အထင္ေတာ့ ဒီ ပိုက္ဆံေတြဟာ ေဒ၀ါလီဇာတ္အဖြဲ႕ႀကီးရဲ့ ႏွစ္ခ်ဳပ္အျမတ္ေတြ ျဖစ္မယ္ ထင္တာပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ေရြးေကာက္ပြဲ အၿပီးမွာ ေပၚလာမယ့္ လႊတ္ေတာ္ဆိုတာႀကီးကို လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ ႀကိဳ၀ယ္ထားတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
လာမယ့္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔က်ရင္ ေဒ၀ါလီဇာတ္အဖြဲ႔ႀကီးက အထူးတင္ဆက္မႈတခု လုပ္ဖို႔ ရွိပါတယ္။ ကမာၻေပၚက အေရးအႀကီးဆုံး ပုဂၢဳိလ္မ်ားကို အထူးဧည့္သည္ေတာ္မ်ား အျဖစ္ ေရြးဖိတ္ထားပါတယ္။ ကိုႀကီးေပၚလည္း ဖိတ္စာရထားလို႔ ေရႊျပည္ေတာ္ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲကို သြားဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိပါတယ္။
အဲဒီပြဲရဲ့ အထူးအစီအစဥ္ကေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ေထာင့္ကိုးရာခန္႔က ေက်ာ္ၾကားထင္ရွားခဲ့ေသာ ေရာမ နီ႐ိုးဘုရင္ႀကီးရဲ့ “တိုင္းပင္လယ္မီး” သီခ်င္းကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္မင္းႀကီးက သီဆိုၿပီး သူရဲ့ မိဖုရားနဲ႔ သမီးေတာ္မ်ားက ေစာင္းတီးလ်က္ သံၿပိဳင္လိုက္မယ့္ အစီအစဥ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆက္လက္႐ႈစားေတာ္ မူၾကပါကုန္။
ကိုႀကီးေပၚ
ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ က်န္သည့္စာမ်ားဆက္ဖတ္ရန္ >>>>
ဤစာတန္းကိုႏွိပ္ျပီး ၊ ျပန္ေခါက္ထားရန္>>>>
.JPG)
